Czy homoseksualizm jest chorobą według współczesnych badań?

Czy homoseksualizm

jest chorobą według

współczesnych badań?

Elwira Piekart

III rok

pielęgniarstwo

Definicja

Termin „homoseksualizm” oznacza

skierowanie erotycznych myśli, uczuć i

zachowań seksualnych ku osobie tej samej

płci.

Obecnie uważa się, że nie można

dokonać

ostrego podziału ludzi na osoby

heteroseksualne i osoby homoseksualne,

albowiem jest duża grupa osób

wykazujących preferencje jedne i drugie –

biseksualne.

Homoseksualizm, podobnie jak i

biseksualizm nie jest też traktowany jako

zaburzenie (kategoria ta została usunięta w

1980r.), lecz może się wiązać z

problemami psychologicznymi wynikającymi

z takiej orientacji seksualnej.

Zachowania biseksualne w okresie

dojrzewania płciowego są istotnie częstsze

niż w okresie dorosłości, ale zachowania

homoseksualne mogą się ujawnić w

warunkach, gdy realizacja zachowań

heteroseksualnych nie jest możliwa, np. w

więzieniu.

Z badań wynika, że około 5-6% badanych

miało zachowania wyłącznie homoseksualne

w ciągu ostatnich 3 lat, a 4% mężczyzn i 2%

kobiet miało je przez całe swoje

dotychczasowe życie.

Większość homoseksualistów pędzi życie

podobne do życia samotnych

heteroseksualnych mężczyzn, choć wielu z

nich wybiera pracę czy dodatkowe zajęcia

podejmowane zazwyczaj przez kobiety.

Homoseksualizm może być jednak

przyczyną wielu trudnych sytuacji w życiu

danej osoby. W okresie dojrzewania

uświadomienie sobie swej orientacji jest

często przyczyną poważnego stresu, walki

ze swoimi potrzebami związanymi z

określoną orientacją seksualną, lęku i

depresji. W średnim wieku mogą się

pojawić trudności ze znalezieniem

partnera seksualnego, często problemem

jest samotność, pojawiają się objawy

depresyjne, poszukiwanie partnera wśród

młodszych homoseksualnych, czasem

prostytuujących się osób. Zaburzenia

osobowości homoseksualistów są równie

częste jak wśród heteroseksualnych

mężczyzn i podobne w obrazie klinicznym.

Podobnie jak wśród mężczyzn, tak i wśród

kobiet zazwyczaj istnieje kontinuum

między zachowaniami heteroseksualnymi

i wyłącznie homoseksualnymi. Większość

kobiet homoseksualnych ma w tym

samym czasie związki heteroseksualne,

choć mogą one przynosić tylko

nieznaczną satysfakcję; niektóre wchodzą

w związki małżeńskie. Związki kobiet są

zazwyczaj dłuższe i trwalsze niż

homoseksualnych mężczyzn, rzadziej też

cierpią one z powodu samotności czy

depresji w wieku średnim. W grupie

homoseksualnych kobiet postrzega się

wszystkie rodzaje zaburzeń osobowości,

lecz trudno powiedzieć, czy występują

one częściej niż wśród heteroseksualnych

kobiet.

Uwarunkowania

homoseksualizmu

Przyczyny dla których niektóre osoby

preferują zachowania heteroseksualne lub

homoseksualne, nie są znane. W etiologii

tych zachowań bierze się pod uwagę wiele

czynników: czynniki genetyczne, wpływ

hormonów działających w okresie

płodowym,

a także czynniki psychologiczne i

społeczne.

Wyniki przeprowadzonych prawie 50 lat

temu badań Kallmana wskazały na

uwarunkowania genetyczne

homoseksualizmu (homoseksualizm

stwierdzano u 100% par

monozygotycznych bliźniąt i u 12% bliźniąt

dizygotycznych). Dalsze badania nie

potwierdziły jednak tych danych, choć

utrzymywała się spostrzeżona

prawidłowość: u par monozygotycznych

homoseksualizm występował częściej niż u

par dizygotycznych. Wyniki te mogą też

świadczyć o tym, że mimo determinacji

genetycznej bliźnięta monozygotyczne

ulegaja podobnym wpływom

środowiskowym bardziej niż bliźnięta

dizygotyczne.

Późniejsze badania adopcyjne również

nie przyniosły jednoznacznych wyników.

Niektórzy badacze upatrywali przyczyn

homoseksualizmu w zaburzeniach

chromosomów płciowych. Hamer i wsp.

W 1993r. Odkryli związek między

homoseksualizmem a zaburzeniami w

chromosomie Xq28, jednak dalsze

badania przyniosły rozbieżne rezultaty.

Istnieje teoria, że o.u.n. osobników

homoseksualnych podlega w okresie

płodowym zaburzeniom hormonalnym.

Zdają się ją potwierdzać badania

przeprowadzone na zwierzętach,

Jeśli jednak powodem homoseksualizmu

męskiego jest deficyt męskich hormonów

płciowych działających w okresie płodowym

na ich mózg, to u płodów męskich można

byłoby zaobserwować zespól deficytu

androgenów i przeciwny u płodów żeńskich.

Tego zjawiska nie potwierdzono w

badaniach płodów męskich, spostrzeżono

natomiast występowanie wśród płodów

żeńskich wrodzonej wirylizacji,

spowodowanej nadnerczową hiperplazją,

ale te dziewczynki miały po urodzeniu

zmaskulinizowane zewnętrzne narządy

płciowe. Tak więc ich orientacja seksualna

w dalszym dorosłym życiu mogła być

konsekwencją budowy ciała, a nie wpływu

hormonów na mózg.

Podjęcie próby ustalenie różnic

biologicznych (neuroanatomicznych i

hormonalnych) między

heteroseksualistami a homoseksualistami

są nieprzekonujące, np. nie zostały

potwierdzone doniesienia o różnicach w

budowie struktur mózgowych.

Badania nad psychologicznymi

przyczynami homoseksualizmu opierały się

w głównej mierze we wspomnieniach z

dzieciństwa osób z tą orientacją,

ujawnianych podczas psychoterapii. Tak

więc dane dotyczyły wybranej,

niereprezentatywnej grupy

homoseksualistów zgłaszających się do

lekarza i były obarczone wieloma

metodologicznymi błędami.

Wiele jednak wskazuje na to, że męscy

homoseksualiści, częściej niż

heteroseksualiści, mieli słabe związki z

ojcem lub doświadczyli jego długotrwałej

nieobecności. Psychoanalitycy donosili,

że matki tych osób były nadopiekuńcze,

i że w kontaktach z nimi przekraczały

granice intymności. Co się zaś tyczy

homoseksualnych kobiet, to uważano,

że były one wychowywane w rodzinach,

w których intymny kontakt z mężczyzną

był uznawany za zagrażający ich

żeńskim przedstawicielkom, kobieta

więc stała się preferowanym przez nie

obiektem miłości.

Matki tych kobiet były odrzucające lub

obojętne. Większość homoseksualnych

kobiet

miała słabe relacje z obojgiem rodziców,

rodzice około 25% byli rozwiedzieni.

Problemy psychologiczne

związane z homoseksualizmem

Homoseksualiści zgłaszają się po pomoc

psychologiczną lub psychiatryczna w

pierwszym okresie uświadamiania sobie

swojej orientacji seksualnej z powodu

trudności z akceptacji tej sytuacji, lękiem

przed reakcją otoczenia i dalszym życiem, w

związku z występowaniem zachowań

zarówno homoseksualnych, jak i

heteroseksualnych (biseksualizm), a także z

powodu przeżywania lęku czy depresji w

wyniku licznych trudności życiowych,

ostatnio również lęku przed zakażeniem się

HIV.

Osobnicy biseksualni, najczęściej

mężczyźni, czasem usiłują wzmocnić

zachowania heteroseksualne i

wyeliminować homoseksualne. W

przeszłości wykorzystywane w tym celu

metody awersyjne, choć nie ma żadnych

dowodów na ich skuteczność. Obecnie

zaleca się techniki mające na celu

wzmocnienie zachowań

heteroseksualnych (podobne do tych

zalecanych w leczeniu dysfunkcji

seksualnych). Nie udowodniono, aby

jakiekolwiek metody

psychoterapeutyczne przynosiły

zadowalające efekty.

Homoseksualne kobiety, częściej niż

mężczyźni, poszukują pomocy z powodu

problemów społecznych wywołanych ich

orientacją seksualną lub porad

medycznych

mających pomóc w osiągnięciu

satysfakcji w

homoseksualnych stosunkach

seksualnych.

Document Outline