PODSTAWY ANATOMII JAMY USTNEJ
WARGI
ŁUKI PODNIEBIENNE
DNO JAMY USTNEJ
PODNIEBIENIE TWARDE
(CZĘŚĆ PRZEDNIA-
WYROSTKI PODNIEBIENNE
SZCZĘKI, CZĘŚĆ TYLNA-
BLASZKI POZIOME KOŚCI
PODNIEBIENNYCH)
PODNIEBIENIE MIĘKKIE
(MIĘŚNIE PARZYSTE-
DŹWIGACZE I NAPINACZE
PODNIEBIENIA MIĘKKIEGO I
POJEDYNCZY MIĘSIEŃ
JĘZYCZKA
PODSTAWY ANATOMII JAMY USTNEJ
JĘZYK
UJŚCIA PRZEWODÓW
GRUCZOŁÓW
ŚLINOWYCH:
1.
ŚLINIANEK
PRZYUSZNYCH
2.
ŚLINIANEK
PODŻUCHWOWYCH
3.
ŚLINIANEK
PODJĘZYKOWYCH
4.
DROBNYCH GRUCZOŁÓW
WARG, POLICZKÓW,
PODNIEBIENIA I JĘZYKA
ZĘBY
PODSTAWY ANATOMII JAMY USTNEJ
JĘZYK
Mięsień o złożonej budowie, pokryty błoną śluzową z licznymi
brodawkami smakowymi.
Mięśnie wewnętrzne języka= mięśnie własne języka
zaczynają się i kończą w obrębie języka.
Mięśnie zewnętrzne języka posiadają przyczepy na
sąsiadujących kościach – żuchwa, wyrostek rylcowaty
kości skroniowej, kość gnykowa
Bruzda pośrodkowa – przegroda łącznotkankowa dzieląca
język na część prawą i lewą
Bruzda graniczna – dzieli trzon języka od nasady – tu znajduje
się skupisko brodawek okolonych
PODSTAWY FIZJOLOGII JAMY USTNEJ
Brodawki nitkowate występują na nierównej powierzchni
grzbietowej języka
Brodawki liściaste występują na brzegach języka
Brodawki grzybowate występują na przednim odcinku języka
Komórki receptorowe odbierające smak skupiają się w
specjalnych strukturach – kubkach smakowych
Komórki smakowe odbierające czucie czterech podstawowych
smaków (słodkiego, słonego, kwaśnego i gorzkiego) nie
odbierają poszczególnych smaków oddzielnie, natomiast
wysyłają impulsację specyficzną dla każdego rodzaju smaku.
Komórki smakowe są to chemoreceptory reagujące tylko
wtedy, kiedy substancja wywołująca czucie smaku
rozpuszczona jest w śluzie pokrywającym ich powierzchnię
PODSTAWY ANATOMII JAMY USTNEJ
Włókna nerwowe przewodzące impulsy z komórek
smakowych przebiegają w nerwach czaszkowych:
VII – twarzowym, w strunie bębenkowej
IX – językowo-gardłowym
X – błędnym
Odbiór smaku odbywa się w korze mózgu w zakręcie
zaśrodkowym
PODSTAWY ANATOMII I FIZJOLOGII JAMY
USTNEJ
ŚLINIANKA PRZYUSZNA zwana przyusznicą to duży
gruczoł ślinowy o masie 20-30 g, leżący na bocznej
powierzchni twarzy, w dole zażuchwowym, do przodu od
małżowiny usznej
Część powierzchniowa i głęboka oddzielone
odgałęzieniami nerwu twarzowego
Przewód wyprowadzający dł 5-6 cm uchodzi na brodawce
przyuszniczej błony śluzowej wewnętrznej powierzchni
policzka, na wysokości 2 górnego zęba trzonowego
Zbudowana wyłącznie z komórek surowiczych – wydzielina
tej ślinianki jest surowicza
Dostarcza ok.. 25 % śliny
PODSTAWY ANATOMII I FIZJOLOGII JAMY
USTNEJ
ŚLINIANKA PODŻUCHWOWA gruczoł ślinowy o masie
10-15 g, leżący w dolnym kącie trójkąta podżuchwowego,
na wewnętrznej powierzchni żuchwy, przykryta jest m.
żuchwowo-gnykowym w części górnej i wewnętrznej i m.
szerokim szyi od dołu
Przewód wyprowadzający (podżuchwowy) dł 5-6 cm
uchodzi na brodawce zwanej mięskiem podjęzykowym
Gruczoł mieszany zbudowany z komórek surowiczych i
śluzowych – skład wydzielanej śliny zależy od stosunku
ilościowego obu rodzajów komórek gruczołowych
Dostarcza ok.. 60 % śliny
PODSTAWY ANATOMII I FIZJOLOGII JAMY
USTNEJ
ŚLINIANKA PODJĘZYKOWA gruczoł ślinowy o masie
3-5 g, leżący na górnej powierzchni m.żuchwowo-
gnykowego, na dnie jamy ustnej, tworzy ona uwypuklenie
zwane fałdem podjęzykowym
Posiada wiele przewodów wyprowadzających uchodzących
bądź do światła ślinianki podżuchwowej, bądź w fałdzie
podjęzykowym, bądź z przewodem ślinianki podżuchwowej
Gruczoł śluzowy zbudowany z komórek śluzowych –
wytwarza prawie wyłącznie śluz
Dostarcza ok.. 5 % śliny
PODSTAWY FIZJOLOGII JAMY USTNEJ
Gruczoły ślinowe zaopatrzone są przez gałązki nerwów
czuciowych i dwa rodzaje autonomicznych nerwów
wydzielniczych: przywspółczulnych i współczulnych.
Pierwsze biorą początek w opuszkowych jądrach ślinowych
górnych i dolnych, a drugie w części piersiowej rdzenia
kręgowego
Pobudzenie nerwów przywspółczulnych prowadzi do
obfitego wydzielania wodnistej śliny, wzmożenia
metabolizmu ślinianek, rozszerzenia naczyń i zwiększenia
przepływu krwi przez ślinianki oraz skurczu komórek
mioepitelialnych, ułatwiającego wyciśnięcie wydzieliny ze
ślinianek do przewodów wyprowadzjących
Długotrwałe pobudzenie nerwów przywspółczulnych
prowadzi do przerostu gruczołu
PODSTAWY FIZJOLOGII JAMY USTNEJ
Pobudzanie współczulne prowadzi do zmiany w składzie
elektrolitowym śliny, wzmożenia metabolizmu ślinianek,
skurcz komórek mioepitelialnych wyciskających wydzielinę
z przewodów wyprowadzających, zmiany w przepływie
krwi przez ślinianki
Wydzielanie „współczulne” śliny pojawia się po dłuższym
okresie utajenia i jest znacznie mniej obfite niż po
pobudzeniu przywspółczulnym
Po pobudzeniu współczulnym wydziela się mało śliny,
natomiast obfituje w niej białko, jony potasowe i
wodorowęglanowe
PODSTAWY FIZJOLOGII JAMY USTNEJ
Wydzielanie śliny pod wpływem pokarmu w jamie ustnej
jest odruchem bezwarunkowym
Wydzielanie śliny odbywa się ustawicznie i jest wynikiem
pobudzenia autonomicznego układu nerwowego
Wydzielanie podstawowe śliny wynosi średnio 0,33-0,5
mL/min., po silnym pobudzeniu pokarmem może zwiększyć
się do 1,5-2,3 mL/min.
Dobowe objętość wydzielanej śliny wynosi 1-2 L
Główne składniki śliny to woda (99%). Reszta to składniki
nieorganiczne: jony sodowe, potasowe, wapniowe,
chlorkowe, wodorowęglanowe oraz organiczne: białko i
mucyny
Głównymi kationami śliny są kationy sodowe i potasowe.
Ze zwiększeniem objętości śliny stężenie kationów
sodowych zwiększa się a potasowych maleje
PODSTAWY FIZJOLOGII JAMY USTNEJ
Spośród anionów najważniejsze znaczenie w utrzymaniu
osmolarności i zdolności buforującej śliny mają aniony
wodorowęglanowe. Ze zwiększeniem objętości wydzielanej
śliny stężenie anionów wodorowęglanowych zwiększa się.
Zwiększenie stężenia jonów wodorowęglanowych jest
połączone ze zwiększeniem pH śliny z wartości 5-6 przy
wydzielaniu podstawowym do 7-8 podczas wydzielania
maksymalnego
PODSTAWY ANATOMII JAMY USTNEJ
UZĘBIENIE CZŁOWIEKA jest dwupokoleniowe:
Zęby mleczne nie mają zębów przedtrzonowych. Zęby
trzonowe mleczne poprzedzają przedtrzonowe stałe
Pod względem czynnościowym wyróżnia się 4 typy zębów:
zęby sieczne do odgryzania kęsów pokarmowych
zęby kły wspomagające czynność siekaczy i trzonowców
zęby przedtrzonowe
zęby trzonowe do rozdrabniania i miażdżenia pokarmów
Zwarcie zębów jest statycznym ułożeniem zębów szczęki i
żuchwy
Zgryz jest dynamicznym ustawieniem zębów podczas
mówienia lub żucia. Prawidłowe zwarcie jest wówczas, gdy
zęby żuchwy są w 1/3 przykryte zębami szczęki
UNACZYNIENIE JAMY USTNEJ
TĘTNICA SZYJNA
ZEWNĘTRZNA
JĘZYK – T. JĘZYKOWA
DNO JAMY USTNEJ – T.
PODJĘZYKOWA
POLICZEK – T.
TWARZOWA
PODNIEBIENIE –
T. GARDŁOWA
WSTĘPUJĄCA
T. PODNIEBIENNA
ZSTĘPUJĄCA
(OD T. SZCZĘKOWEJ
WEWNĘTRZNEJ)
UNERWIENIE JAMY USTNEJ
JĘZYK
1.
UNERWIENIE RUCHOWE Z N. PODJĘZYKOWEGO
2.
UNERWIENIE CZUCIOWE Z NERWU JĘZYKOWEGO I N.
BŁĘDNEGO
3.
WŁÓKNA SMAKOWE ODCHODZĄ OD N. JĘZYKOWO-
GARDŁOWEGO DO NASADY JĘZYKA I OD STRUNY
BĘBENKOWEJ VII N. CZASZKOWEGO
FUNKCJE JAMY USTNEJ
POCZĄTKOWY ODCINEK DROGI POKARMOWEJ –
MECHANICZNE ROZDROBNIENIE POKARMU
POCZĄTEK PROCESU TRAWIENIA
FORMOWANIE I POŁYKANIE KĘSA POKARMOWEGO
POBUDZANIE RECEPTORÓW SMAKOWYCH
ODRUCHOWE ZWIĘKSZANIE WYDZIELANIA ŚLINY, SOKÓW
ŻOŁĄDKOWYCH I TRZUSTKOWYCH
JAMA REZONACYJNA
NARZĄD OBRONNY
POCZĄTKOWY ODCINEK DROGI ODDECHOWEJ
LIZOZYM – WŁAŚCIWOŚCI ANTYSEPTYCZNE
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA
GARDŁO jest cewą ciągnącą się od podstawy czaszki do
wysokości VI kręgu szyjnego
Wspólny odcinek dla przewodu pokarmowego i
oddechowego
Długość gardła zależna jest od wieku, płci i budowy
konstytucjonalnej i wynosi ok. 13-14 cm
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA
ŚCIANA GARDŁA składa się z 4 warstw:
Błona śluzowa – dalszy ciąg błony śluzowej jamy ustnej i
jamy nosowej, błona śluzowa części nosowej gardła
pokryta jest nabłonkiem migawkowym, pozostałe części
nabłonkiem wielowarstwowym płaskim
Tkanka podśluzowa łączy błonę śluzową gardła z
mięśniówką
Błona mięśniowa zbudowana jest z mięśni poprzecznie
prążkowanych
Błona zewnętrzna składa się z luźnej tkanki łącznej,
pokrywającej błonę mięśniową z zewnątrz.
Zwana jest również powięzią gardłową, przechodzi ku
górze w powięź policzkowo-gardłową, ku dołowi w luźną
tkankę łączną wypełniającą przestrzeń zagardłową
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA CD.
PRZEWÓD MIĘŚNIOWY GARDŁA
WARSTWA MIĘŚNIOWA OKRĘŻNA SKŁADA SIĘ Z
TRZECH ZWIERACZY GARDŁA
ZWIERACZ GÓRNY PRZYCZEPIONY DO PODSTAWY CZASZKI
ZWIERACZ ŚRODKOWY PRZYCZEPIONY DO KOŚCI GNYKOWEJ
ZWIERACZ DOLNY PRZYCZEPIONY DO CHRZĄSTKI
PIERŚCIENIOWATEJ
UNOSZENIE I OBNIŻANIE GARDŁA ODBYWA SIĘ DZIĘKI
TRZEM MIĘŚNIOM PROMIENIŚCIE WNIKAJĄCYM Z
ZEWNĄTRZ W ŚCIANĘ GARDŁA
M. RYLCOWO-GARDŁOWY
M. TRĄBKOWO-GARDŁOWY
M. PODNIEBIENNO-GARDŁOWY
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA
Ruchy perystaltyczne gardła umożliwiają przesuwanie
kęsa pokarmowego
Skurcz gardła i utworzenie na tylnej ścianie uwypuklenia,
czyli tzw. Wału Passavanta, wraz z ustawionym prawie
poziomo podniebieniem miękkim pozwala na oddzielenie
części nosowej gardła od części ustnej
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA
GARDŁO GÓRNE – CZĘŚĆ
NOSOWA GARDŁA
GARDŁO ŚRODKOWE –
CZĘŚĆ USTNA GARDŁA
GARDŁO DOLNE – CZĘŚĆ
KRTANIOWA GARDŁA
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA
GARDŁO GÓRNE – CZĘŚĆ
NOSOWA GARDŁA
OD GÓRY OGRANICZONE
PRZEZ PODSTAWĘ
CZASZKI
OD DOŁU PRZEZ
UMOWNĄ PŁASZCZYZNĘ
PRZECHODZĄCĄ PRZEZ
PODNIEBIENIE MIĘKKIE
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA CD.
NAJWAŻNIEJSZE
STRUKTURY
ANATOMICZNE GARDŁA
GÓRNEGO:
OD PRZODU NOZDRZA
TYLNE
OD GÓRY DNO ZATOKI
KLINOWEJ
Z TYŁU I OD GÓRY TKANKA
ADENOIDALNA –
MIGDAŁEK GARDŁOWY
Z BOKU GARDŁOWE
UJŚCIE TRĄBKI
SŁUCHOWEJ I MIGDAŁEK
TRĄBKOWY
OD PRZODU I DOŁU
PODNIEBIENIE MIĘKKIE
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA CD.
UJŚCIE GARDŁOWE TRĄBI SŁUCHOWEJ jest otworem
kształtu trókątnego, o szczycie zwróconym ku dołowi.
Otaczają ją dwa wyniosłe brzegi zwane wargami przednią i
tylną.
Warga tylna (wał trąbkowy) ku dołowi przechodzi w fałd
trąbkowo-gardłowy
Na wardze tylnej znajduje się skupisko tkanki limfatycznej
tworzące migdałek trąbkowy
Przedłużenie wargi przedniej stanowi fałd trąbkowo-
podniebienny
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA CD.
GARDŁO ŚRODKOWE –
CZĘŚĆ USTNA GARDŁA
OGRANICZONE OD GÓRY
PRZEZ UMOWNĄ
PŁASZCZYZNĘ
PRZECHODZĄCĄ PRZEZ
PODNIEBIENIE MIĘKKIE
OD DOŁU PRZEZ GÓRNĄ
KRAWĘDŹ NAGŁOŚNI
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA CD.
ŁĄCZY SIĘ Z JAMĄ
USTNĄ POPRZEZ
CIEŚŃ GARDŁA
ZNAJDUJĄ SIĘ W NIEJ
NASTĘPUJĄCE
STRUKTURY
ŚCIANA TYLNA
ZAWIERAJĄCA POWIĘŹ
PRZEDKRĘGOWĄ
TRZONY DRUGIEGO I
TRZECIEGO KRĘGU
SZYJNEGO
ŚCIANA BOCZNA
ZAWIERAJĄCA MIGDAŁEK
PODNIEBIENNY
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA CD.
GARDŁO DOLNE – CZĘŚĆ
KRTANIOWA GARDŁA
ROZCIĄGA SIĘ OD
GÓRNEGO BRZEGU
NAGŁOŚNI W DÓŁ AŻ DO
DOLNEJ KRAWĘDZI
CHRZĄSTKI
PIERŚCIENIOWATEJ
OD PRZODU OTWIERA SIĘ
DO KRTANI
PO OBU STRONACH
WEJŚCIA DO KRTANI
ZNAJDUJĄ SIĘ LEJKOWATE
ZACHYŁKI GRUSZKOWATE
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA CD.
WAŻNE ANATOMICZNE STRUKTURY GARDŁA DOLNEGO
NA PRZEDNIEJ ŚCIANIE STRUKTURY BRZEŻNE WLOTU DO KRTANI I
TYLNA POWIERZCHNIA KRTANI
NA BOCZNEJ ŚCIANIE MIĘŚNIE ZWIERACZE DOLNE I ZACHYŁEK
GRUSZKOWATY
W BEZPOŚREDNIM SĄSIEDZTWIE GARDŁA DOLNEGO NA WYSOKOŚCI
KRTANI PRZEBIEGA TĘTNICA SZYJNA WSPÓLNA, ŻYŁA SZYJNA
WEWNĘTRZNA I NERW BŁĘDNY
TYLNA ŚCIANA GARDŁA SKŁADA SIĘ Z MIĘŚNIA ZWIERACZA GARDŁA Z
POWIĘZI PRZEDKRĘGOWEJ ORAZ TRZONÓW KRĘGÓW SZYJNYCH OD
TRZECIEGO DO SZÓSTEGO
U DOŁU CZĘŚĆ KRTANIOWA GARDŁA OTWIERA SIĘ DO PRZEŁYKU A JEJ
GRANICĄ JEST ZWIERACZ GÓRNY PRZEŁYKU
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA CD.
UNACZYNIENIE TĘTNICZE GARDŁA (T. SZYJNA ZEWNĘTRZNA)
TĘTNICA GARDŁOWA WSTĘPUJĄCA- gałązki tej tętnicy zaopatrują
również migdałki podniebienne oraz okolicę ujścia gardłowego trąbki
słuchowej
TĘTNICA PODNIEBIENNA WSTĘPUJĄCA I ZSTEPUJĄCA – gałązki tych
tętnic zaopatrują górną część gardła
TĘTNICA TARCZOWA GÓRNA – zaopatruje część krtaniową gardła
TĘTNICA GARDŁOWA NAJWYŻSZA – zaopatruje część nosową gardła
KREW ŻYLNA
ODPROWADZANA JEST PRZEZ ŻYŁĘ TWARZOWĄ I SPLOT SKRZYDŁOWY
DO ŻYŁY SZYJNEJ WEWNĘTRZNEJ
PODSTAWY ANATOMII GARDŁA CD.
UNERWIENIE GARDŁA
UNERWIENIE RUCHOWE GARDŁA POPRZEZ GAŁĘZIE
N. JĘZYKOWO-GARDŁOWEGO
N. BŁĘNEGO
N. PODJĘZYKOWEGO
N. TWARZOWEGO
UNERWIENIE CZUCIOWE GARDŁA:
GÓRNEGO ZA POŚREDNICTWEM N. SZCZĘKOWEGO (OD N.
TRÓJDZIELNEGO)
ŚRODKOWEGO ZA POŚREDNICTWEM N. JĘZYKOWO-GARDŁOWEGO
DOLNEGO ZA POŚREDNICTWEM N. BŁĘDNEGO
FUNKCJE GARDŁA
FUNKCJA ODDECHOWA
CZYNNOŚĆ POKARMOWA
FUNKCJA ARTYKULACYJNA
CZYNNOŚĆ TKANKI CHŁONNEJ PIERŚCIENIA
GARDŁOWEGO
FUNKCJA OBRONNA – ODRUCH WYMIOTNY, ODRUCH
KASZLU
PIERŚCIEŃ WALDEYERA
ROLA IMMUNOLOGICZNA PIERŚCIENIA WALDEYERA
MIGDAŁKI ZAPEWNIAJĄ KONTROLOWANY I CHRONIONY
KONTAKT ORGANIZMU ZE ŚRODOWISKIEM
CHOROBOTWÓRCZYM I ANTYGENOWYM, PEŁNIĄC ROLĘ
ZWIADU IMMUNOLOGICZNEGO (POZWALA TO
SZCZEGÓLNIE DZIECIOM NA PRZYSTOSOWANIE SIĘ DO
ŚRODOWISKA)
WYTWARZAJĄ LIMFOCYTY
WYSTAWIAJĄ LIMFOCYTY B I T NA KONTAKT Z
POWSZECHNYMI ANTYGENAMI I SPEŁNIAJĄ ROLĘ
POMOCNICZĄ W WYTWARZANIU SWOISTYCH
LIMFOCYTÓW POŚREDNICZĄCYCH I „KOMÓREK
PAMIĘCI”
ROLA IMMUNOLOGICZNA PIERŚCIENIA WALDEYERA
ODPORNOŚĆ IMMUNOLOGICZNA TYPU
HUMORALNEGO (GŁÓWNIE LINIA B)
Limfocyty B pod wpływem subpopulacji limfocytów T
pomocniczych Th (helper) syntetyzują immunoglobuliny
uczestniczące w reakcjach odporności immunologicznej
typu humoralnego. Należą tu reakcje zapewniające
ochronę organizmu przed zewnątrzkomórkową florą
bakteryjną (gronkowce, paciorkowce, pneumokoki), przed
krążącymi swobodnie lub rozpuszczalnymi antygenami
takimi jak leki, toksyny bakteryjne i krążące wolne
cząsteczki wirusa
ROLA IMMUNOLOGICZNA PIERŚCIENIA
WALDEYERA
ODPORNOŚĆ IMMUNOLOGICZNA TYPU
KOMÓRKOWEGO
LIMFOCYTY Th stanowią ¾ wszystkich limfocytów , są
mediatorami niemal wszystkich reakcji immunologicznych,
stymulują proliferację limfocytów B i wytwarzanie przez
nie immunoglobulin, aktywują makrofagi, stymulują wzrost
i proliferację limfocytów supresorowych i cytotoksycznych
LIMFOCYTY Tc=Tk (killer cell) niszczą komórki i
mikroorganizmy w sposób bezpośredni – jest to reakcja
pożyteczna gdy jest skierowana przeciw obcym
antygenom (zmutowanym komórkom nowotworowym)
LIMFOCYTY supresorowe pełnią funkcję regulatora
czynności Th i Tc, prowadząc do zachowania równowagi
między czynnością jednych i drugich komórek
ZABIEGI STOSOWANE W CHOROBACH JAMY
USTNEJ I GARDŁA
DIATERMIA KRÓTKOFALOWA
NAŚWIETLANIE OGÓLNE I MIEJSCOWE
PROMIENIOWANIEM NADFIOLETOWYM
NAŚWIETLANIA PROMIENIAMI PODCZERWONYMI
ELEKTROTERAPIA
PRĄDY DIADYNAMICZNE
INHALACJE
KLIMATOTERAPIA
FIZYKOTERAPIA JAMY USTNEJ I GARDŁA
PRZEWLEKŁE ZAPALENIE GARDŁA
DIATERMIA KRÓTKOFALOWA
ELEKTRODA CZYNNA W ODLEGŁOŚCI 5-10 CM PO STRONIE CHOREJ
ELEKTRODA BIERNA W ODLEGŁOŚCI 15-20 CM NAD PRZECIWLEGŁĄ STRONĘ SZYI
DAWKA ATERMICZNA, EMISJA CIĄGŁA
PRZY USTĘPOWANIU STANU ZAPALNEGO – DAWKA TERMICZNA I HIPERTERMICZNA,
EMISJA IMPULSOWA
CZAS ZABIEGU 2-3MIN DO 10 PRZY DOBREJ TOLERANCJI
INHALACJE
DROBNO- I ŚREDNIOKROPLISTE Z SOLANKI O TEMP. 37 c
W POSTACI PRZEROSTOWEJ Z DODATKIEM LEKÓW ŚCIĄGAJĄCYCH DO WÓD
MINERALNYCH
W POSTACI ZANIKOWEJ 2 ZABIEGI DZIENNIE: SOLANKA 2%, ROZTWÓR ŁUGU
CIECHOCIŃSKIEGO, SOLANKI JODKOWEJ, ROZTWORU DWUWĘGLANU SODU, WODY
MINERALNEJ MIESZKO
FIZYKOTERAPIA JAMY USTNEJ I GARDŁA CD.
PRZEWLEKŁE ZAPALENIE MIGDAŁKÓW
PODNIEBIENNYCH
DIATERMIA KRÓTKOFALOWA JEDNOSTRONNIE LUB
OBUSTRONNIE
ELEKTRODA CZYNNA W ODLEGŁOŚCI 2 CM PO STRONIE CHOREJ
ELEKTRODA BIERNA W ODLEGŁOŚCI 15-20 CM NAD PRZECIWLEGŁĄ
STRONĘ SZYI
DAWKA ATERMICZNA LUB OLIGOTERMICZNA
EMISJA IMPULSOWA
CZAS ZABIEGU 10-15 MIN
NAŚWIETLANIE OGÓLNE PROMIENIOWANIEM
NADFIOLETOWYM –
15 NAŚWIETLAŃ CO DRUGI DZIEŃ
KLIMATOTERAPIA
W KLIMACIE GÓRSKIM
FIZYKOTERAPIA JAMY USTNEJ I GARDŁA CD.
ZAPALENIE ŚLINIANEK
NAŚWIETLANIA PROMIENIAMI PODCZERWONYMI
NAŚWIETLANIE MIEJSOWE ZA POMOCĄ LAMPY SOLLUX Z FILTREM
NIEBIESKIM
W ODLEGŁOŚCI 40 CM PRZEZ 10-15 MIN.
NAŚWIETLANIA MIEJSCOWE PROMIENIOWANIEM
NADFIOLETOWYM
ELEKTROTERAPIA
JONOFOREZA Z 1% ROZTWORU JODKU POTASU LUB ANTYBIOTYKÓW
FIZYKOTERAPIA JAMY USTNEJ I GARDŁA CD.
NERWOBÓL NERWU JĘZYKOWO-GARDŁOWEGO
NAŚWIETLANIE PROMIENIOWANIEM Z ZAKRESU
PODCZERWIENI I WIDZIALNEGO
ELEKTROTERAPIA, GALWANIZACJA ANODOWA – ELEKTRODA CZYNNA-ANODA NA MIEJSCE
NAJWIĘKSZEGO NATĘŻENIA BÓLU, KATODA SEGMENTARNIE, NATĘŻENIE CZUCIOWO
PROGOWE, CZAS 5-10 MIN
PRĄDY DIADYNAMICZNE
ELEKTRODY PUNKTOWE PODWÓJNE NA OKOLICĘ KĄTA ŻUCHWY, POD ŻUCHWĘ, NA
DOLNYM BRZEGU ŻUCHWY, PRĄD CP DO PROGU BÓLU, CZAS PO 1 MIN. NA KAŻDE
USTAWIENIE
DIATERMIA KRÓTKOFALOWA
ELEKTRODA CZYNNA W ODLEGŁOŚCI 2 CM, ELEKTRODA BIERNA W ODLEGŁOŚCI 2-4 CM
EMISJA CIĄGŁA, ATERMICZNA PRZEZ 3-5 MIN.
ZASTOSOWANIE LECZENIA UZDROWISKOWO-
KLIMATYCZNEGO W CHOROBACH GARDŁA
wyłączenie chorego spod wpływu miejskich i przemysłowych
zanieczyszczeń powietrza
wzbudzenie u chorych procesów aklimatyzacji wyzwala w
klimacie bodźcowym odporność skrzyżowaną i oporność na
zakażenie i inne czynniki chorobotwórcze
leczenie rozpoczyna się od inhalacji mgieł drobno- lub
średniokropelkowych. Po około 10 dniach inhalacje
drobnokropelkowe zmienia się na średniokropelkowe, a
następnie na spray
temperaturę mgły leczniczej początkowo utrzymuje się w
granicach 35º-37ºC, następnie jednak, w zależności od
charakteru zmian chorobowych, zwiększa się ją lub zmniejsza
w przypadku zmian zanikowych należy zastosować wyższą
temperaturę rozpylanych wód oraz zwiększyć ich stężenie
w przypadku zmian przerostowych do wód mineralnych dodać
należy środki ściągające