Protokoły 

sieciowe

SMTP,POP

TCP/IP

 

 

Zestaw protokołów TCP/IP pozwala 
na komunikowanie się komputerów 
różnej wielkości, pochodzących od 
różnych producentów i pracujących 
pod kontrolą różnych systemów 
operacyjnych. System ten jest 
bardzo popularny, ponieważ cały 
zestaw protokołów, wraz z 
wszystkimi jego implementacjami, są 
dostępne w sieci, bezpłatnie lub za 
niewielką opłatą. 

 

 

TCP/IP (Transmission Control 
Protocol/Internet Protocol) nie jest więc 
pojedynczym produktem. Jest to uogólniona 
nazwa całej rodziny protokołów i 
oprogramowania udostępniającego szereg 
usług sieciowych.

TCP/IP może zostać wykorzystany w 
dowolnym zbiorze połączonych ze sobą 
sieci.
Technika TCP/IP stanowi podstawowe 
rozwiązanie światowej intersieci - 

INTERNETU.

Działanie i niezwykle dynamiczny rozwój 
sieci INTERNET świadczy o sile i 
przenośności techniki TCP/IP.

 

 

W zestawie protokołów TCP/IP jest wiele innych 
protokołów poza tymi, które występują w nazwie. 

TCP (Transmission Control Protocol) i UDP (User 
Datagram Protocol) są dwoma dominującymi 
protokołami warstwy transportowej. Obydwa używają 
IP jako protokołu warstwy sieci.
TCP zapewnia niezawodne usługi warstwy 
transportowej, chociaż posługuje się IP, który nie 
gwarantuje niezawodności. 

IP jest podstawowym protokołem warstwy sieci. Używa 
go zarówno TCP, jak i UDP. Każdy segment danych TCP i 
UDP, który przesyłany jest przez sieć, musi przejść 
przez warstwę IP. 

 

 

Model klient - serwer

Większość dostępnych aplikacji 
sieciowych została napisania z 
założeniem, że jedna strona działa 
jako klient, a druga jako serwer. 
Aplikacja pracująca jako serwer ma 
za zadanie zapewnić klientowi 
pewne usługi.

Serwery można podzielić na dwie 
klasy: powtarzalne i współbieżne.

 

 

Serwer powtarzalny wykonuje swoje 
usługi powtarzając sekwencję działań:

1. Oczekiwanie na nadejście zapytania 
klienta
2. Przetworzenie zapytania klienta
3. Wysłanie odpowiedzi do klienta, który 
przysłał zapytanie
4. Powrót do kroku 1

Z serwerami tego typu wiąże się pewien 
problem: gdy wykonują krok 2 żaden 
inny klient nie może być wtedy przez nie 
obsłużony.

 

 

Serwer współbieżny wykonuje 
powtórzenia następujących działań:

1. Oczekiwanie na nadejście zapytania 
klienta
2. Uruchomienie nowego serwera do 
obsługi zapytania klienta, które 
nadeszło. Może to być wykonane 
poprzez uruchomienie nowego procesu, 
zadania lub wątku, w zależności od 
tego, jakie działania obsługuje system 
operacyjny. Sposób, w jaki wykonywany 
jest ten krok, zależy od budowy systemu 
operacyjnego.
Nowy serwer obsługuje zapytanie 
wyłącznie jednego klienta, po czym 
kończy pracę.
3. Powrót do kroku 1

 

 

Zaletą pracy serwera współbieżnego jest 
to, że tak naprawdę dla każdego 
zapytania klienta uruchamiany jest 
całkiem nowy serwer. Każdy klient w 
zasadzie pracuje z własnym serwerem. 
Zakładając, że system operacyjny mam 
możliwość przetwarzania 
wielozadaniowego, serwer współbieżny 
może obsługiwać wielu klientów 
równolegle.

Powodem rozróżniania kategorii 
serwerów, a nie klientów, jest to, że klient 
zwykle nie jest w stanie stwierdzić z 
serwerem której kategorii rozmawia

. 

Ogólna zasada jest taka, że serwery TCP 
są współbieżne, a serwery UDP są 
powtarzalne.

 

 

Sieć komputerowa jest 
systemem komunikacyjnym 
służącym przesyłaniu 
danych, łączącym dwa lub 
więcej komputerów i 
urządzenia peryferyjne. 
Składa sie z zasobów 
obliczeniowych i 
informacyjnych, mediów 
transmisyjnych  i urządzeń 
sieciowych.  

 

 

Zapewnienie współdziałania elementów 
składowych sieci jest złożonym 
problemem technicznym. W związku z 
tym stosuje sie model warstwowy, w 
którym  każda warstwa świadczy 
określony poziom usług: jedna zajmuje 
się transferem danych, inna 
pakowaniem/rozpakowaniem 
komunikatów itd..

 

 

Komunikacja pomiędzy 
komputerami odbywa się zawsze na 
poziomie odpowiadających sobie 
warstw. Warstwy komunikują się ze 
sobą zgodnie z określonymi 
zasadami nazywanymi protokołem. 
Rozwiązanie takie ułatwia analizę 
procesów zachodzących w sieci i w 
efekcie upraszcza ich 
projektowanie.

 

 

Przesyłana informacja może być 
porcjowana - protokół musi umieć 
odtworzyć informację w postaci 
pierwotnej. Ponadto informacja może 
z różnych powodów być przesłana 
niepoprawnie - protokół musi 
wykrywać i usuwać powstałe w ten 
sposób błędy, prosząc nadawcę o 
ponowną transmisję danej informacji.

 

 

Model warstwowy sieci jest zbiorem zasad 
komunikowania się urządzeń sieciowych. 
Podzielony jest na siedem warstw, z 
których każda zbudowana jest na bazie 
warstwy poprzedniej. Model ten nie 
określa fizycznej budowy poszczególnych 
warstw, a koncentruje się na sposobach ich 
współpracy. Takie podejście do problemu 
sprawia, że każda warstwa może być 
implementowana przez producenta na swój 
sposób, a urządzenia sieciowe od różnych 
dostawców będą poprawnie 
współpracować. 

 

 

Poszczególne warstwy sieci 
stanowią niezależne całości i 
chociaż nie potrafią wykonywać 
żadnych widocznych zadań w 
odosobnieniu od pozostałych 
warstw, to z programistycznego 
punktu widzenia są one 
odrębnymi poziomami. 

 

 

Protokół TCP/IP ma również strukturę 
warstwową i ma do niego zastosowanie 
większość filozofii modelu OSI. Warstwy 
TCP/IP różnią się jednak od warstw OSI, 
o czym się zaraz przekonamy.
Protokoły TCP i IP ustalają zasady 
komunikacji - opisują szczegóły formatu 
komunikatów, sposób odpowiadania na 
otrzymany komunikat, określają jak 
komputer ma obsługiwać pojawiające 
się błędy lub inne nienormalne sytuacje. 

 

 

Umożliwiają one rozpatrywanie zagadnień 
dotyczących komunikacji niezależnie od 
sprzętu sieciowego.
Zapewniają szereg popularnych usług 
dostępnych dla użytkowników:

poczta elektroniczna 
przesyłanie plików 
praca zdalna 

 

 

Segment TCP

Mianem segmentu określa się 
jednostkową porcję danych 
przesyłanych między 
oprogramowaniem TCP na 
różnych maszynach. 

 

 

Poczta elektroniczna opiera się na 
protokole SMTP (Simple Mail Transfer 
Protocol), który odpowiada za 
prawidłowe przesyłanie wiadomości 
między serwerami internetowymi. 
Użytkownicy mający jedynie pośredni 
dostęp do Internetu (łączący się 
czasowo przy pomocy modemu) muszą 
dodatkowo skopiować listy z serwera do 
swojego komputera. 

 

 

Odbywa się to przy pomocy jednego z 
dwóch protokołów: POP (Post Office 
Protocol) lub IMAP (Internet Message 
Access Protocol) różniących się nieco 
sposobem obsługi skrzynki pocztowej 
na serwerze. Większość programów 
pocztowych obsługuje oba rozwiązania. 

 

 

IMAP definiuje środki dostępu do listów w 
skrzynce, a nie środki wysyłania czy 
transferu listów pomiędzy serwerami 
pocztowymi. Tą funkcją zajmuje się 
odpowiedni protokół transferu poczty (np. 
SMTP - Simple Mail Transfer Protocol). 
Protokół IMAP zakłada, że ma do 
dyspozycji wiarygodne medium transmisji 
strumienia danych, takie jakie przykładowo 
dostarcza protokół TCP lub jakiś podobny.

 

 

TCP, to program serwera IMAP 
"nasłuchuje" na porcie 143 czekając na 
zlecenia. Podsumowując pocztowy 
protokół dostępu IMAP odzyskuje 
wiadomości, może modyfikować atrybuty 
listów; w ogólności zarządza skrzynkami. 
IMAP oferuje wiele więcej możliwości w 
stosunku do prostego schematu "skopiuj i 
usuń" dostępnego w protokole POP. 

 

 

Koniec

Prezentację wykonał Wojciech 
Szumski

Zespół Szkół Rolniczych im. Ks. Krzysztofa Kluka 
w Rudce