Polska w 

Organizacjach

Międzynarodowych

Polska należy do 9 największych organizacji międzynarodowych. Między 
innymi:

RADA 
EUROPY

INICJATYWA
ŚRODKOWO-
EUROPEJSKA

UNIA 
EUROPEJSKA

ONZ

 NATO

GRUPA
WYSZEHRADZKA

PÓŁNOCNO-
ATLANTYCKA 
RADA WSPÓŁPRACY

RADA PAŃSTW 
MORZA 
BAŁTYCKIEGO

ORGANIZACJA 
WSPÓŁPRACY 
GOSPODARCZEJ I 
ROZWOJU

Są to organizacje polityczno- wojskowo-ekonomiczne mające na celu 
zapobieganie wszelkiego rodzaju problemom poczynając na problemach 
wojskowych kończąc na ekonomicznych.

 

 

NATO

NATO -  North Atlantic Treaty Organization, Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego. 
Północnoatlantycki sojusz polityczno-wojskowy państw Europy Zachodniej, USA i 
Kanady powołany do istnienia w Waszyngtonie 4 kwietnia 1949 na podstawie 
uchwalonej przez Senat USA w czerwcu 1948 tzw. rezolucji Vandenberga, która 
wzywała do tworzenia bloków militarnych w celu zapobiegania sowieckiemu 
zagrożeniu. Układ podpisało 12 państw: Belgia, Dania, Francja, Holandia, Islandia, 
Luksemburg, Norwegia, Portugalia, Wielka Brytania, Włochy, a także Kanada i USA. 
18 lutego 1952 do Paktu przystąpiły Grecja i Turcja, 5 maja 1955 przyjęto RFN, 
natomiast w 1982 Hiszpanię i w 1999 Polskę. Zgodnie z 51 artykułem Karty Narodów 
Zjednoczonych, na który powołują się sygnatariusze, układ ma charakter obronny. 
Treść jego przewiduje wzajemną pomoc wojskową na wypadek ataku na jednego z 
uczestników porozumienia, traktując ją jako wspólną obronę. Siedzibą władz NATO 
były kolejno Londyn, Paryż a obecnie Bruksela. Najwyższym i jedynym organem 
statutowym jest Rada Atlantycka, która ustanawia inne organy i ustala ich 
kompetencje. Pracami Rady kieruje sekretarz generalny. 

 

 

ONZ

ONZ – uniwersalna organizacja międzynarodowa, z siedzibą w Nowym Jorku, 
powstała 24 października 1945r. w wyniku wejścia w życie Karty Narodów 
Zjednoczonych. ONZ jest następczynią Ligi Narodów.

ONZ stawia sobie za cel zapewnienie pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, 
rozwój współpracy między narodami oraz popieranie przestrzegania praw człowieka.

Idea powołania nowej organizacji, powstała jeszcze w czasie trwania II wojny 
światowej, na konferencji w Teheranie w 1943. Jej głównym pomysłodawcą był 
prezydent USA Franklin Delano Roosevelt, a jej nazwę zaproponował premier Wielkiej 
Brytanii Winston Churchill.

Obecnie członkami ONZ są 192 państwa miedzy innymi Polska od 1945r.Polska 
należy do grona państw założycielskich ONZ jest wiec tzw. członkiem pierwotnym 
choć nie została zaproszona na konferencję.

 

 

UNIA EUROPEJSKA

Unia Europejska  – gospodarczo-polityczny związek demokratycznych państw 
europejskich, powstały 1 listopada 1993 na mocy traktatu z Maastricht, będący 
efektem wieloletniego procesu integracji politycznej, gospodarczej i społecznej 
zapoczątkowanej po drugiej wojnie światowej.
Od 1 stycznia 2007 r. związek dwudziestu siedmiu państw. Jako organizacja 
międzynarodowa funkcjonuje od 1 grudnia 2009.

Cele Unii:
* promowanie ekonomicznego i społecznego postępu poprzez zacieśnianie współpracy 
gospodarczej i likwidowanie barier w obrocie handlowym między państwami 
członkowskimi,
* wzmacnianie obrazu Unii jako jednego ciała politycznego mówiącego jednym głosem 
na arenie międzynarodowej poprzez prowadzenie wspólnej polityki zagranicznej,

•dążenie do stworzenia obywatelstwa europejskiego i poczucia przynależności do 
jednej wspólnoty u zwykłych obywateli.

•* polepszenie standardów życia.

 

 

RADA EUROPY

Rada Europy (Council of Europe) to organizacja państw europejskich powołana do 
życia dokumentem sporządzonym w Londynie 5 V 1949 w językach angielskim i 
francuskim. Obecnie do organizacji należą 32 państwa, w tym Polska, która została 
przyjęta 26 XI 1991.Celem jej jest "osiągnięcie większej jedności Europy w drodze 
porozumień i działań gospodarczych, społecznych, kulturalnych, naukowych, 
prawnych i administracyjnych". Ideą, która przyświecała założycielom było 
szerzenie swobód demokratycznych poprzez uznanie przez członka Rady zasady 
praworządności, praw człowieka i podstawowych wolności. W razie nie dopełnienia 
tego warunku następuje wykluczenie członka, a także Np. w sytuacji nie 
dopełnienia swoich zobowiązań finansowych. Organami Rady są: Komitet 
Ministrów, w skład którego wchodzą ministrowie spraw zagranicznych oraz 
Zgromadzenie Doradcze składające się z 233 przedstawicieli, które jest organem 
obradującym. Oba organy obsługiwane są przez Sekretariat.

 

 

INICJATYWA

 ŚRODKOWOEUROPEJSKA

Inicjatywa Środkowoeuropejska to forma współpracy regionalnej państw Europy 
Środkowo-Wschodniej i Południowej, zainicjowana w Budapeszcie w 1989 na 
spotkaniu wicepremierów i ministrów spraw zagranicznych Austrii, Węgier, Włoch 
i Jugosławii. Wówczas grupę tę nazwano Quadragonale. Po przyjęciu w 1990 
Czechosłowacji – Pentagonale, a od 1991, po wstąpieniu Polski – Heksagonale. Po 
wyodrębnieniu się Czech i Słowacji, Chorwacji i Słowenii zaczęto stosować 
uniwersalną nazwę – Inicjatywa Środkowoeuropejska.
Zróżnicowana sytuacja państw członkowskich uniemożliwiła ściślejsze formy 
współpracy. Inicjatywa Środkowoeuropejska pozostaje forum konsultacyjnym, 
koordynując współdziałanie w zakresie ochrony środowiska, kultury, nauki, 
transportu, telekomunikacji, średnich i małych przedsiębiorstw. Taka formuła 
umożliwia przyjmowanie kolejnych państw – od 1996: Albanii, Bułgarii, Rumunii, 
Białorusi, Ukrainy; od 1997 – Mołdawii.

 

 

GRUPA WYSZEHRADZKA

Grupa Wyszehradzka to regionalne porozumienie oparte na podpisanej w 
1991 deklaracji o współpracy Polski, Węgier, Czechosłowacji w celu 
dążenia do integracji europejskiej. Określana wówczas jako Trójkąt 
Wyszehradzki, po rozpadzie Czechosłowacji przyjęto obowiązującą do dziś 
nazwę. Grupa Wyszehradzka stanowi forum konsultacji w zakresie polityki 
zagranicznej i transgranicznej współpracy. Spowolnienie procesu 
integracyjnego z UE doprowadziło do podpisania Środkowoeuropejskiego 
Porozumienia o Wolnym Handlu (CEFTA), które weszło w życie w 1993 i 
zaczęło przynosić efekty w wymianie gospodarczej, tworzeniu wolnego 
rynku, poszerzyło się także o nowe państwa. Państwa wyszehradzkie są 
uważane za jedne z najbardziej dynamicznie reformujących się i 
rozwijających gospodarek spośród krajów Europy Środkowo-Wschodniej

 

 

PÓŁNOCNOATLANTYCKA RADA

 WSPÓŁPRACY

Północnoatlantycka Rada Współpracy, forum współpracy państw członkowskich 
NATO z krajami Europy Środkowo-Wschodniej.
Proces ten rozpoczął się w latach 90., gdy szczyt londyński NATO zaprosił kraje 
byłego bloku radzieckiego do nawiązania kontaktów. Dalsze kroki ułatwiło 
podpisanie w 1990 wspólnej Deklaracji o nieagresji oraz postępujące reformy w 
krajach Europy Środkowo-Wschodniej. NACC powstał 1991 na posiedzeniu 
przedstawicieli 25 państw, po rozpadzie ZSRR przyjęto do Rady wszystkie pozostałe 
kraje tego obszaru (obecnie 38).
Działalność NACC dotyczy głównie: konsultacji w sprawach politycznych i 
bezpieczeństwa, analizy budżetów obronnych w kontekście rozwoju gospodarki oraz 
przestawianie produkcji obronnej na cywilną; upowszechniania informacji i 
kontaktów kulturalnych, bezpieczeństwa ekologicznego i współpracy naukowej, 
koordynacja działalności w przestrzeni powietrznej, współpracy w sytuacjach 
nadzwyczajnego zagrożenia i udzielania pomocy humanitarnej, doradztwa w sferze 
przebudowy sił zbrojnych.

 

 

RADA PAŃSTW MORZA

 BAŁTYCKIEGO

Rada Państw Morza Bałtyckiego, regionalne forum współpracy 
państw basenu Morza Bałtyckiego, istnieje od 1992. W jej skład 
wchodzą: Dania, Estonia, Finlandia, Łotwa, Niemcy, Norwegia, 
Polska, Rosja i Szwecja. Ministrowie spraw zagranicznych tych 
krajów spotykają się na dorocznych sesjach, z udziałem 
przedstawiciela Komisji Europejskiej. Kilka razy w roku spotyka się 
Komitet Wyższych Urzędników, jego prace wspomaga tzw. Trójka, w 
której skład wchodzą dotychczasowy, obecny i przyszły 
przewodniczący Rady. Działa również Komisarz ds. instytucji 
demokratycznych i praw człowieka. Rada zajmuje się koordynacją 
działań w zakresie ochrony środowiska naturalnego Bałtyku, 
rozwoju infrastruktury energetycznej i transportowej, zacieśnianiem 
więzi z Unią Europejską.

 

 

ORGANIZACJA WSPÓŁPRACY 
GOSPODARCZEJ I ROZWOJU

Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, organizacja utworzona 30 IX 1961 w 
Paryżu na mocy konwencji z 14 XII 1960, która dotyczyła przekształcenia powstałej w 
związku z planem Marshalla OEEC.
Była reakcją USA na utworzenie EWG i dokonanie podziału w tzw. wspólnocie 
atlantyckiej. Konwencję podpisały: Austria, Belgia, Dania, Francja, Grecja, Hiszpania, 
Holandia, Irlandia, Islandia, Kanada, Luksemburg, Norwegia, Portugalia, RFN, 
Szwajcaria, Szwecja, Turcja, USA, Włochy, Wielka Brytania. Później przystąpiły do niej 
Australia, Finlandia, Japonia, Nowa Zelandia, w 1996 Polska, a także - na specjalnym 
statusie członka stowarzyszonego - Jugosławia.
Główne cele organizacji zostały sformułowane w statucie i dotyczą osiągania jak 
najwyższego wzrostu gospodarczego, jak najwyższego poziomu zatrudnienia i stopy 
życiowej, a także stabilności finansowej, wolności wymiany międzynarodowej i 
pomocy dla krajów słabo rozwiniętych.
Głównym organem jest Rada, w skład której wchodzą stali przedstawiciele, i która raz 
do roku zbiera się na szczeblu ministerstw. Wybiera corocznie dziesięcioosobowy 
Komitet Wykonawczy oraz na pięcioletnią kadencję sekretarza generalnego, który 
stoi na czele Sekretariatu.