Zachowawcze i zabiegowe
metody utrzymania
drożności dróg
oddechowych
Zachowawcze i zabiegowe
metody utrzymania
drożności dróg
oddechowych
• Czynności przywracające możliwość
przepływu gazów w drogach
oddechowych ( przyrządowe lub bez
przyrządowe ) są , nie odzownym
warunkiem prowadzenia akcji
reanimacyjnej czy tez utrzymania
wentylacji w czasie wprowadzenia
do znieczulenia .
Bez przyrządowe metody
udrażniania
• Przyczyną utraty drożności dróg
oddechowych może być :
• Opadnięcie żuchwy
• Zapadniecie języka lub głośni (po
podaniu leków przy wprowadzeniu
do znieczulenia )
Metody udrażniania
• Rękoczyn 1- odgięcie głowy do tyłu
• Rękoczyn 2 – odgięcie głowy do tyłu
i przyciśnięcie żuchwy do szczęki
• Rękoczyn 3 – Esmarcha – polegający
na wysunięciu żuchwy do przodu tak
aby , żeby pacjenta znalazły się
przed zębami górnymi ( wykonuje się
go po odgięciu głowy do tyłu )
• Gdy nie uda się uzyskać drożność
dróg oddechowych opisanymi
rękoczynami należy skontrolować
jamę ustną i gardło .Jeżeli
przyczyną niedrożności jest ciało
obce lub płyn (krew lub treść
żołądkową)to trzeba ją usunąć
bądź zdrenować na zewnątrz .
Przykładowe metody
udrażniania
• Drogi oddechowe można uchronić za
pomocą :
• Rurki ustno-gardłowej
• Rurki nosowo-gardłowej
• Maski krtaniowej
• Rurki przełykowo-tchawicznej
(COMBITUBE)
• Intubacja do tchawiczna
• Chirurgiczne wytworzenie drogi oddechowej
;wprowadzenie maski krtaniowej
• Konikotomia igłowa
• Tracheostomia
Rurka ustno-gardłowa
• zapobiega przesuwaniu się języka do
tyłu i w dół, odsuwając jego nasadę
od tylnej ściany gardła, co zapewnia
swobodny przepływ powietrza przez
drogi oddechowe;
• umożliwia utrzymanie rozwartych ust,
co zapewnia dostęp do jamy ustnej i
swobodne odsysanie płynnej treści;
• pozwala na umocowanie rurki ustno-
tchawiczej i zapobiega jej zagryzaniu
Wskazania
1. Utrzymywanie drożności dróg
oddechowych u
nieprzytomnego dziecka.
2. Utrzymywanie rozwarcia szczęk
przy założonej rurce
intubacyjnej i zapobieganie jej
zagryzaniu przez chorego.
3. Przytwierdzanie rurki
intubacyjnej
Przeciwwskazania
•
1. Zachowany odruch wymiotny
(dziecko przytomne)
2. Stany uniemożliwiające
otworzenie ust chorego
Opis sprzętu
1. Rurka ustno-gardłowa wykonana jest z
elastycznego i przejrzystego tworzywa.
Składa się z poprzecznej płytki,
wzmocnionego bloku o przebiegu prostym
oraz łukowato wygiętego przewodu
zakończonego otworem .Światło przewodu
umożliwia przepływ gazów oddechowych
oraz wprowadzenie cewnika do odsysania
płynnej treści z gardła. Używa się 2 typów
rurek ustno-gardłowych: rurki Mayo i rurki
Guedela, a także specjalnych rurek ustno-
gardłowych przystosowanych do
przytwierdzania rurki intubacyjnej.
Rozmiar rurki należy dobrać
tak, aby jej długość
odpowiadała odległości od
warg pacjenta do kąta żuchwy
lub według zasad
przedstawionych w tabeli
Zasady doboru rurek
ustno-gardłowych
Wiek (lata)
Masa ciała (kg)
Określenie
Numer
Długość (mm)
wcześniak
1-2,5
noworodkowa
00
35
noworodek
3-5
noworodkowa/mała
0
35
0,5
6-9
mała
1
40
1-2
10-13
mała
2
60
4-6
15-20
średnia
3
80
8-10
25-32
średnia/duża
4/5
90
12
35-45
duża
5
100
dorosły
50-90
duża
6
100
Sposób zakładania
1. Po otwarciu ust pacjenta
należy wprowadzić rurkę
stroną wypukłą do języka, a
następnie szybkim ruchem
obrócić ją wokół długiej osi
tak, aby krzywiznę wypukłą
skierować ku podniebieniu.
Okrągłe rurki nosowo-gardłowe o
odpowiedniej długości zakłada się do
nosogardzieli przez przewód nosowy.
Obecnie - z uwagi na ryzyko krwotoku
przy ich stosowaniu - nie są używane.
Uwaga: W momencie powrotu odruchów
obronnych rurkę należy natychmiast
usunąć. Rurka ustno-gardłowa nie
zastępuje intubacji dotchawiczej, nie
zapobiega zachłyśnięciu się chorego i
wymaga stałej kontroli jej położenia.
Rurka ustno-gardłowa z
mankietem
uszczelniającym
• Rurka ustno-gardłowa z mankietem
uszczelniającym (cuffed oropharyngeal
airway - COPA), przypominająca
kształtem rurkę ustno-gardłową typu
Mayo, posiada jednak dwa dodatkowe
elementy:
• nadmuchiwany mankiet uszczelniający,
obejmujący końcową wygiętą część
rurki oraz przewód z balonikiem
kontrolnym służący do wypełnienia
mankietu powietrzem;
• łącznik odpowiadający średnicą
łącznikowi rurki intubacyjnej,
umożliwiający połączenie z
aparatem do znieczulenia lub
zestawem do oddychania.
• Rurka COPA jest alternatywną
wobec maski krtaniowej metodą
utrzymywania drożności dróg
oddechowych
Wskazania
1. Utrzymywanie drożności dróg
oddechowych u dziecka
nieprzytomnego (zniesione
odruchy obronne), z zachowanym
własnym oddechem.
2. Wykonanie znieczulenia ogólnego
bez konieczności intubacji
dotchawiczej.
Przeciwwskazania
1. Duże ryzyko wystąpienia wymiotów lub
zachłyśnięcia się treścią żołądkową
(refluks żołądkowo-przełykowy, pełny
żołądek, uraz, ciąża).
2. Wentylacja zastępcza z ciśnieniami
szczytowymi >20 cm H
2
O (np. mała
podatność płuc, dysplazja oskrzelowo-
płucna, zepół ostrej niewydolności
oddechowej typu dorosłych--ARDS),
rurka COPA nie zapewnia szczelnego
połączenia z drogami oddechowymi
• Konieczność zmiany pozycji
chorego w czasie
podtrzymywania drożności
dróg oddechowych.
• Zabiegi operacyjne z użyciem
lasera (możliwość zapalenia
się tworzywa, z którego
wykonana jest rurka COPA).
Rozmiary rurek COPA
• Rurki COPA produkowane są w
następujących rozmiarach: 7, 9
i 11 cm. Najmniejszy rozmiar
może być stosowany u dzieci o
masie ciała >25 kg.
Sposób założenia
1. Rurkę COPA zakładaj jak rurkę ustno-
gardłową. Zwracaj uwagę, aby
podczas wprowadzania rurki mankiet
uszczelniający nie został uszkodzony
(np. przez zęby pacjenta).
2. Po wprowadzeniu rurki napełnij
mankiet uszczelniający powietrzem,
używając strzykawki. Objętość
powietrza dobierz tak, aby rurka się
nie przesuwała.
1. Następnie przymocuj rurkę COPA
specjalną taśmą gumową znajdującą się
w zestawie.
2. Zaraz po założeniu rurki sprawdź
drożność dróg oddechowych, wyczuwając
wypływające przez zewnętrzny otwór
powietrze wydechowe.
3. Jeżeli drożność jest zachowana, rurkę
można połączyć z zestawem do
znieczulenia (zestaw Jacksona i Reesa
lub aparat do znieczulenia
Usunięcie rurki COPA
1.
Rurkę usuń po przywróceniu
odruchów obronnych pacjenta.
2.
Przed usunięciem rurki odciągnij
strzykawką powietrze z
mankietu uszczelniającego.
3.
Rurka służy do jednorazowego
użytku.
Uwagi dotyczące
zakładania rurek COPA
1. Przed założeniem rurki upewnij się, że
mankiet jest szczelny.
2. Rurkę zakładaj ostrożnie, aby nie
uszkodzić mankietu uszczelniającego
(np. o zęby).
3. Przed założeniem rurki opróżnij
mankiet z powietrza, używając
strzykawki. Nawet częściowo
napełniony, może on ulec uszkodzeniu
lub uszkodzić łuki podniebienno-
gardłowe
1. Okresowo w czasie znieczulenia mierz ciśnienie w
mankiecie rurki, gdyż może ono wzrosnąć w
wyniku dyfuzji podtlenku azotu.
2. Unikaj nadmiernego wypełniania mankietu rurki,
gdyż może to spowodować uszkodzenie dróg
oddechowych.
3. Nie spryskuj mankietu uszczelniającego roztworem
lidokainy, gdyż może to prowadzić do powstania
niewidocznych pęknięć i nieszczelności.
4. Pamiętaj, że bardzo ważne jest dokładne
umocowanie rurki; jeżeli trzeba, spróbuj
nieznacznie zmienić ułożenie szyi i głowy pacjenta,
tak aby zapewnić najlepszą drożność dróg
oddechowych.
Powikłania
1. Zachłyśnięcie się treścią pokarmową
2. Uszkodzenie zębów
3. Uszkodzenie błony śluzowej gardła
4. Zakażenia dróg oddechowych
5. Skurcz głośni
6. Uszkodzenie warg
7. Porażenie nerwu podjęzykowego i(lub)
językowego
8. Ból gardła
9. Uszkodzenie języka, podniebienia
miękkiego i migdałków
Maska krtaniowa
• Maska krtaniowa została wprowadzona do
użytku w 1981 r. przez Braina. Stanowi
połączenie maski twarzowej i rurki
intubacyjnej. Istota jej działania polega na
nakryciu wejścia do krtani małą elastyczną
maseczką z mankietem uszczelniającym
połączoną z rurką o szerokim przekroju,
zakończoną łącznikiem o standardowej
średnicy. Łącznik ten służy do połączenia z
układami do znieczulenia. Maska krtaniowa
zapewnia dobrą drożność dróg oddechowych,
nie powodując powikłań związanych z
intubacją.
Rozmiary
• Maski krtaniowe produkowane
są w następujących
rozmiarach: 1, 2, 3, 4, 5.
Zasady ich doboru w zależności
od masy ciała pacjenta
znajdują się w tabeli 2.
Wskazania
1. Utrzymanie drożności dróg oddechowych
w wypadku zachowania oddechu
własnego lub oddechu zastępczego z
ciśnieniami szczytowymi <20 cm H
2
O
(maska krtaniowa nie zabezpiecza
bowiem całkowicie przed zachłyśnięciem
się treścią żołądkową).
2. Zapewnienie drożności dróg oddechowych
podczas znieczulenia do krótkich
zabiegów (np. w ramach "chirurgii 1.
dnia" lub zabiegów ambulatoryjnych),
nawet u noworodków.
Przeciwwskazania
1. Konieczność użycia leków
zwiotczających mięśnie.
2. Znieczulenie trwające dłużej niż
60 min.
3. Zbyt krótki czas od ostatniego
posiłku (ryzyko wymiotów) lub
brak informacji kiedy chory
spożył ostatni posiłek (np. w
urazach).
Sposób założenia
1.
Wybierz odpowiedni rozmiar maski krtaniowej (tab. 2).
2.
Opróżnij za pomocą strzykawki mankiet uszczelniający.
3.
Posmaruj obojętnym żelem górną powierzchnię maski.
4.
Maskę wraz z rurką trzymaj w prawej ręce
5.
Stojąc za głową chorego otwórz jego usta i wprowadź
maskę do jamy ustnej, kierując otwór do przodu (w
stronę dna jamy ustnej; rys. 1A).
6.
Następnie - przyciskając maskę do podniebienia -
przesuwaj ją palcem wskazującym w kierunku krtani, aż
do pojawienia się wyraźnego oporu, stawianego przez
górny zwieracz przełyku (rys. 1B-D).
7.
Napełnij mankiet maski zalecaną objętością powietrza
używając strzykawki.
8.
Okresowo, jeżeli znieczulenie przedłuża się, sprawdzaj
ciśnienie w mankiecie uszczelniającym.
Tabela 2. Rozmiary
masek krtaniowych
Rozmiar
Masa ciała (kg)
Objętość mankietu (ml)
1
<6,5
2-5
2
6,5-20
7-10
2,5
20-30
14
3
30-70
15-20
4
70-90
25-30
5
>90
30-40
Usunięcie maski
• Maskę usuwa się po powrocie
odruchów obronnych pacjenta
(połykania, kaszlu), przy czym
nie jest konieczne wcześniejsze
opróżnienie mankietu
uszczelniającego
Powikłania
1.
Zachłyśnięcie się treścią żołądkową.
Ponieważ maska krtaniowa nie
zabezpiecza przed wystąpieniem
tego powikłania, chorego należy
przygotować jak do znieczulenia
ogólnego. Mankiet uszczelniający
musi być odpowiednio wypełniony, a
jeśli konieczne jest nawet chwilowe
wspomaganie oddechu, należy do
żołądka wprowadzić zgłębnik w celu
odsysania wydzieliny.
1.
Uszkodzenie krtani, łuków
podniebienno-gardłowych, nasady
języka - zwykle jest to wynik
nieumiejętnego wprowadzenia maski.
2.
Ból gardła - często jest wynikiem zbyt
wysokiego ciśnienia w mankiecie
uszczelniającym lub zbyt długiego
(>1 godz.) stosowania maski
krtaniowej.
• Uwaga: Jeżeli nie ma pewności,
że chory nie jadł przed
zabiegiem, a także w
przypadku urazów lub
długotrwałego znieczulenia,
należy wykonać intubację
dotchawiczą.
Intubacja dotchawicza
• Intubacja dotchawicza polega na
wprowadzeniu do tchawicy rurki o
odpowiednim kształcie i długości,
tak aby jej koniec znajdował się
około 1 cm powyżej rozwidlenia
tchawicy. Rurkę można
wprowadzić przez nos lub usta; w
zależności od tego wyróżniamy:
• intubację nosowo-tchawiczą,
• intubację ustno-tchawiczą.
• Zabieg wykonuje się
następującymi metodami:
• pod kontrolą wzroku przy
pomocy laryngoskopu,
• "na ślepo",
• za pomocą fiberoskopu
Wskazania do intubacji
1. Utrata przytomności i brak odruchów
obronnych (połykania, kaszlu)
2. Ryzyko zachłyśnięcia się treścią
żołądkową u nieprzytomnego chorego
3. Znieczulenie ogólne z zastosowaniem
leków zwiotczających mięśnie
4. Niemożność utrzymania drożności dróg
oddechowych innymi metodami
5. Konieczność stosowania oddechu
zastępczego
• Uwaga: Jeżeli planuje się długi
czas utrzymywania rurki
intubacyjnej, np. w czasie leczenia
oddechem zastępczym, należy
wykonać intubację nosowo-
tchawiczą. Pozwala ona na lepsze
umocowanie rurki, utrudnia
jednak odsysanie wydzieliny.
Objawy wskazujące na
ryzyko wystąpienia
trudności podczas
intubacji
1. Krótka szyja
2. Ograniczona ruchomość szyi
(niemożność odgięcia głowy)
3. Trudności w rozwieraniu ust
4. Mała żuchwa
5. Duży język
6. Małe usta
Zestaw do zabiegu
1. Rurki intubacyjne o odpowiednich
rozmiarach , wykonane z tworzywa
sztucznego lub gumy silikonowej, zwykłe
lub zbrojone (tzn. wzmacniane spiralą z
drutu). Rurki o większych rozmiarach są
dodatkowo wyposażone w niskociśnieniowy
mankiet uszczelniający, pozwalający na
zwiększenie ich przylegania do ścian
tchawicy. Wszystkie rurki posiadają łącznik
o średnicy zewnętrznej 15 mm. Zasady
doboru odpowiedniego rozmiaru rurki
przedstawiono w tabeli 3.
1. Laryngoskop służy do
uwidocznienia wejścia do krtani
(laryngoskopia bezpośrednia), co
umożliwia prawidłowe
wprowadzenie rurki intubacyjnej.
Składa się z rękojeści
zawierającej baterie oraz łopatki
prostej lub zakrzywionej
zaopatrzonej w źródło światła
(żarówka lub światłowód).
1. Prowadnica do rurek intubacyjnych - giętki
drut pozwalający nadać rurce odpowiednią
krzywiznę-jest konieczna przy trudnych
intubacjach.
2. Kleszczyki Magilla - służą do wprowadzenia
końca rurki intubacyjnej do wejścia do
krtani przy intubacji przez nos.
3. Rurki ustno-gardłowe lub wałeczki z gazy
do zabezpieczenia rurki intubacyjnej przed
zagryzaniem
4. Środek znieczulający miejscowo
(lignokaina) w żelu lub aerozolu
Sposób wykonania
intubacji ustno-
tchawiczej metodą
laryngoskopii
bezpośredniej
1. Ułóż głowę chorego nieco
wyżej, tak aby oś gardła
pokryła się z osią krtani
2. Stojąc za głową chorego
odegnij ją do tyłu, tak aby
żuchwa zwrócona była ku
górze, a głowa wyprostowana
w stawie potyliczno-obrotowym
Uwaga: Jeżeli nie można ułożyć
głowy w takiej pozycji, należy
spodziewać się trudności
podczas intubacji
•
• Rys. 2. A - Schematycznie
przedstawione długie osie jamy
ustnej (U), gardła (G) i krtani
(K). B - Sposób prawidłowego
ułożenia głowy pacjenta przed
wykonanie intubacji - uniesienie
i nieznaczne odgięcie głowy
powoduje, że osie krtani i gardła
pokrywają się (opis w tekście).
1. Otwórz szeroko usta chorego.
2. Wprowadź łopatkę laryngoskopu
trzymanego lewą ręką do jamy ustnej
3. Przesuwaj łopatkę laryngoskopu wykonując
ruchy w 3 kierunkach do tyłu w kierunku
tylnej ściany gardła,
•
ku dołowi do momentu uwidocznienia
szczytu nagłośni,
•
ku górze, aby koniec łopatki laryngoskopu
znalazł się do przodu od nagłośni i wszedł
do dołka nagłośniowego (przy stosowaniu
laryngoskopu z łopatką zakrzywioną;
1. Pociągając laryngoskop nieco ku
górze, unieś nagłośnię odsłaniając
wejście do krtani i szparę głośni
2. Trzymając rurkę intubacyjną w
prawej ręce, wprowadź ją wzdłuż
łopatki laryngoskopu tak, aby jej
koniec przeszedł przez szparę głośni
3. Przytrzymując rurkę intubacyjną na
odpowiedniej głębokość usuń
łopatkę laryngoskopu
• Uwaga: Należy się upewnić, że
rurka intubacyjna została
wprowadzona do tchawicy, a
nie do przełyku. Wprowadzenie
rurki do przełyku grozi bowiem
ciężkimi powikłaniami, a
nierozpoznanie tego stanu jest
błędem
• Rys. 3. Zasada laryngoskopii
bezpośredniej przy użyciu
laryngoskopu w łopatką
zakrzywioną. Koniec łopatki
wprowadza się przed nagłośnię
(N) do dołka nagłośniowego (D), a
nagłośnia unosi się w wyniku
pociągania od siebie wzdłuż
długiej osi rękojeści laryngoskopu
(strzałka).
• Rys. 4. Widok wejścia do krtani
w laryngoskopii bezpośredniej
(wykonanej laryngoskopem z
łopatką zakrzywioną): język (J),
nagłośnia (E), fałd głosowy (S),
chrząstka nalewkowata (N),
zachyłek gruszkowaty (Z),
łopatka laryngoskopu (Ł).
1.
W celu umocowania rurki
intubacyjnej włóż do jamy ustnej
chorego wałek wykonany z bandaża
lub rurkę ustno-gardłową
2.
Umocuj rurkę intubacyjną
przylepcem:
(Napełnij mankiet uszczelniający
powietrzem przy pomocy strzykawki
lub aparatu do pomiaru ciśnienia w
mankiecie
• Uwaga: Poza wiekiem noworodkowym
stosuje się laryngoskop z łopatką
zakrzywioną, umieszczając jej koniec
nad nagłośnią (w dołku nagłośniowym)
i unosząc ją U noworodków ze względu
na wiotkość chrząstki nagłośni, należy
ją unieść na łopatce laryngoskopu. W
tym celu stosuje się laryngoskop z
prostą łopatką, wprowadzając jej
koniec pod nagłośnię
• Zasada laryngoskopii
bezpośredniej przy użyciu
laryngoskopu w łopatką prostą.
Koniec łopatki wprowadza się od
strony krtaniowej nagłośni (N)
unosząc ją na łopatce wyniku
pociągania od siebie wzdłuż
długiej osi rękojeści laryngoskopu
(strzałka).
Tabela 3. Zasady doboru rurki
intubacyjnej i głębokości na jaką
należy ją wprowadzić
Wiek dziecka
Średnica (mm)*
Mankiet uszczelniający
Odległość od warg (cm)
noworodek
3,0
nie
9
1-6 mż.
3,5
nie
10
6-18 mż.
4,0
nie
11
1,5-2 lat
5,0
nie
12
3-4 lat
5,0
nie
14
5-6 lat
5,5
nie
16
7-8 lat
6,0
nie
18
9 lat
6,0
tak
18
10-11 lat
6,5
tak
20
>11 lat
7,0
tak
22
• średnica wewnętrzna
ogólny wzór do obliczenia średnicy
rurki intubacyjnej: średnica
wewnętrzna rurki w mm = (16 + wiek w
latach)/4
wzór do obliczenia głębokości na jaką
należy wprowadzić rurkę intubacyjną
(przy intubacji przez usta): odległość od
warg w cm = 3 x średnica wewnętrzna
rurki w mm (rurki nosowo-tchawicze są
zazwyczaj około 3-4 cm dłuższe)
Sposób wykonania
intubacji nosowo-
tchawiczej
1. Zwilż rurkę intubacyjną lidokainą w żelu
lub aerozolu.
2. Wykonaj laryngoskopię bezpośrednią
według przedstawionego powyżej opisu.
3. Po uwidocznieniu wejścia do krtani
wprowadź rurkę przez przewód nosowy
do gardła
4. Następnie posługując się kleszczykami
Magilla, chwyć widoczny w jamie gardła
koniec rurki i wprowadź ją do szpary
głośni.
1. Umocuj rurkę przylepcem Po wykonaniu
intubacji połącz rurkę z zestawem do
wentylacji lub workiem samorozprężalnym
i wentyluj chorego obserwując unoszenie
się klatki piersiowej. Podczas
wentylowania osłuchaj również
obustronnie płuca - jeżeli szmer
pęcherzykowy słyszalny jest tylko po
jednej stronie (najczęściej po prawej),
podciągnij nieco rurkę intubacyjną, aż do
pojawienia się obustronnego,
symetrycznego szmeru oddechowego.
Zalety intubacji
1. Zabezpiecza drogi oddechowe
przed zachłyśnięciem się treścią
pokarmową z żołądka.
2. Umożliwia wentylację z
zastosowaniem wysokich ciśnień.
3. Umożliwia odsysanie wydzieliny z
dróg oddechowych.
4. Umożliwia podawania leków do
dróg oddechowych
Powikłania intubacji
1. Uraz w czasie wykonywania intubacji
2. Zakażenia
3. Obrzęk głośni
4. Konieczność nawilżania gazów
oddechowych
Intubacja szybka (crash
induction)
•
W niektórych sytuacjach (np. nagły zabieg
chirurgiczny) konieczna jest niezwłoczna
intubacja, pomimo obecności pokarmu w
żołądku (dziecko nie było na czczo). Zabieg ten
muszą wykonywać co najmniej 2 osoby, w tym 1
mająca doświadczenie w szybkiej intubacji.
Konieczne jest sprawne urządzenie ssące. Rurkę
intubacyjną należy sprawdzić przed zabiegiem i
a przewód do napełniania mankietu połączyć ze
strzykawką zawierającą powietrze. Przed
intubacją należy choremu podawać przez 10
minut 100% tlen przez maskę twarzową (tzw.
natlenienie wstępne; pacjent oddycha
samoistnie).
• Następnie wstrzykuje się środek nasenny (np.
tiopental), a potem lek zwiotczający mięśnie
(np. suksametonium w dawce 1,5-2,0 mg/kg).
W tym momencie należy poprosić osobę
asystującą, aby wykonała zabieg Sellicka
(uciśnięcie krtani w kierunku kręgosłupa, co
powoduje zaciśnięcie przełyku i uniemożliwia
zarzucanie treści żołądkowej do gardła).
Następnie możliwie jak najszybciej trzeba
wykonać intubację dotchawiczą, po czym
wypełnić mankiet uszczelniający rurki
powietrzem. Od tego momentu nie ma
niebezpieczeństwa zachłyśnięcia.
Intubacja "na ślepo"
• Niekiedy intubacja dotchawicza z użyciem
laryngoskopu nie jest możliwa z powodu
niemożności otwarcia ust chorego. Mając
doświadczenie można wykonać intubację "na
ślepo". Wymagane jest znieczulenie ogólne
(halotan) z zachowaniem oddechu własnego.
Rurkę intubacyjną przeprowadza się przez
przewód nosowy, a następnie - osłuchując jej
koniec - przesuwa się ją do krtani do chwili,
gdy pojawia się szmer wydechowy. Metodę tę
można stosować tylko w warunkach sali
operacyjnej.
Intubacja przy pomocy
bronchofiberoskopu
•
Pozwala na nieurazowe wprowadzenie rurki
intubacyjnej nawet bez konieczności otwarcia
ust. chorego. Zabieg należy wykonać
fiberoskopem o średnicy mniejszej od światła
rurki. Bronchofiberoskop przeprowadza się przez
światło rurki intubacyjnej, a następnie
wprowadza się przez przewód nosowy, kierując
go pod kontrolą wzroku do szpary głośni . Po
wprowadzeniu fiberoskopu do tchawicy,
przesuwa się na nim rurkę umieszczając ją na
odpowiedniej głębokości i usuwa przyrząd.
Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym
przy zachowanym oddechu własnym pacjenta.
Wymaga wprawy
• Uwaga: Niektóre zaawansowane
metody utrzymywania drożności
dróg oddechowych, takie jak
intubacja szybka, "na ślepo" oraz
przy użyciu bronchofiberoskopu,
wymagają doświadczenia i
odpowiedniego sprzętu, dlatego
powinny być wykonywane przez
anestezjologa
FINITO