Style 

przywództwa 

- wady i 

zalety

 

 

Przywództwo -  
spontaniczne               i 
oddolne obdarzenie jednego  
              z członków grupy 
uprawnieniami władczymi ‐ 
decyzyjnymi, 
koordynacyjnymi ‐ w 
stosunku do pozostałych. 

 

 

Z przywództwem typowe jest wyłanianie się 

przywódców i konstytuowanie się pozycji 

przywódczych. Wynika to z trojakich 

konieczności funkcjonalnych, które występują 

w większości grup:

• z potrzeby koordynacji działań zmierzających 

do realizacji celów grupowych

• z potrzeby zapewnienia wewnętrznej 

integracji czy spoistości grupy

• z potrzeby afirmowania ważnych dla grupy 

ideałów i wartości przez dostarczanie wzorów 

osobowych, a w razie potrzeby egzekwowanie 

właściwych sposobów postępowania. 

Na takie zapotrzebowanie odpowiada 

przywódca lub przywódcy grupy. 

 

 

   Niekiedy może to być jedna osoba, która jest zdolna 

równocześnie narzucić członkom grupy efektywne i 

wzajemnie zgrane sposoby działania, wytworzyć 

między nimi silne więzi                   i stanowić dla nich 

wzorzec postępowania. Czasami pojawiają się w jednej 

grupie przywódcy wyspecjalizowani: 

 ktoś, kto ma najlepszą wiedzę i umiejętności, aby 

prowadzić grupę do skutecznej realizacji celów 

 ktoś inny, kto ma talenty towarzyskie i animatorskie i 

zdolny            jest stworzyć w grupie atmosferę 

solidarności, lojalności, wzajemnego zaufania, 

zapewnić ciekawe czy przyjemne spędzanie czasu 

 ktoś trzeci, kto w doskonały sposób wciela wartości i 

idee grupowe i stanowi żywy wzorzec do naśladowania 

 

 

Styl przywództwa (styl kierowania) - 
ogół metod sprawowania władzy 
stosowanych w danej organizacji, 
obejmujący: wywieranie wpływu, 
podejmowanie decyzji, sprawowanie 
kontroli nad podwładnymi i ocenianie 
ich, komunikację z personelem, 
wydawanie poleceń,. Poprzez styl 
kierowania przełożony realizuje 
swoje działania.

 

 

   

Przywództwo w grupie może 

być realizowane w różny 
sposób.    Rozróżniamy trzy 
style przywództwa:  

   * autokratyczne
   * demokratyczne 
   * permisywne. 

 

 

•  Przywódca autokratyczny sprawuje władzę 

samodzielnie i monopolistycznie. Stoi ponad grupą. 

• Przywódca autokratyczny narzuca grupie, cele i 

zadania grupy.

• Wskazuje strategię i metody działania, wyznaczając 

konkretnie każdy kolejny krok, jaki należy podjąć. 

• Rozdziela konkretne zadania między wybranych 

przez siebie członków grupy. 

• Wypowiada wyraźne i jawne personalne opinie           

                 o członkach grupy, rozdziela kary, nagany, 

ale i pochwały dla konkretnych członków grupy w 

obecności innych. 

 

 

* nie wymaga wysokich kwalifikacji społecznych
* umożliwia pełną kontrolą nad całością grupy
* czas podejmowania decyzji jest krótki  
*  pracownicy postępują wg określonych procedur i 

wykonują zadania bez dyskusji, co skraca czas 
realizacji tych zadań.      

* w sposób precyzyjny określa odpowiedzialność
* daje możliwość lepszej koordynacji działań
* konieczna w pewnych sytuacjach szybkość  i 

jednolitość działania

* okresowo może likwidować niektóre                           

                    z potencjalnych konfliktów

 

 

* zwolnienie podwładnych z 

odpowiedzialności                 

* nie wykorzystuje w pełni wiedzy i 

umiejętności podwładnych

* ogranicza inicjatywę i inwencję twórcza 

pracowników

* wymaga stałego nadzoru i precyzyjnego 

określania działań

* nie sprzyja zaangażowaniu podwładnych 

                      w realizowaniu działań

 

 

• Przywódca demokratyczny koordynuje, doradza, 

sugeruje decyzje członkom grupy. Jest 

„pierwszym wśród równych”. 

• Przywódca demokratyczny kieruje ustalaniem 

przez grupę ich celów i zadań grupy. 

• Przedstawia grupie alternatywne scenariusze, 

wskazując na ich szansę, koszty i rozmiary 

ryzyka. 

• Pozostawia rozdział zadań samym członkom 

grupy, udzielając co najwyżej pewnych sugestii.

• Skupia się na obiektywnej ocenie skuteczności 

działań, wskazując na ich możliwe usprawnienia.

 

 

 

* 

integracja pracowników ze sobą i z instytucją, 

konstruowanie układów partnerskich

* pracownicy traktowani są w sposób podmiotowy, 

maja prawo do udziału w podejmowaniu decyzji   

* rozwija się pomysłowość i inicjatywę pracowników, 

powodując aktywne współdziałanie

* podnosi się poczucie współodpowiedzialności za 

wykonywanie zadań

* integruje gr. pracownicze 
* poprawia nastrój i atmosferę pracy
* sprzyja zaangażowaniu i integracji z firmą
* umożliwia pełne wykorzystanie wiedzy                        

          i umiejętności pracownika

 

 

* przedłuża się czas podejmowania decyzji 

ze względu na konieczność uzgodnienia 

stanowisk

* wymaga wysokich umiejętności 

społeczności  i pewnych walorów 

osobowych u kierownika  

* może mieć ujemny wpływ na szybkość      

                         i jednolitość działania

* istnieje ryzyko powstania chaosu.

 

 

• Przywódca permisyjny jest realizatorem ustaleń 

podjętych swobodnie przez grupę i minimalnie 

wtrąca się do procesu decyzyjnego, służąc jedynie 

grupie swoimi kompetencjami i umiejętnościami 

wykonawczymi. 

• Przywódca permisyjny pozostawia decyzje 

swobodnej dyskusji grupowej. 

• Służy radą, kiedy grupa potrzebuje informacji 

niezbędnych do konstruowania planu działania. 

• Nie uczestniczy w rozdziale zadań między 

członków grupy. 

• Rzadko wdaje się w personalne oceny, a formułuje   

              co najwyżej ogólne komentarze na temat    

                  działania grupy. 

 

 

* pełne wykorzystanie kwalifikacji 

pracowników i ich predyspozycji    

* rozwija samodzielność myślenia
* rozwija poczucie odpowiedzialności
* wyzwala inicjatywę i samodzielność
* podnosi poziom zaangażowania

                                                                    
   

 

 

* niejasność kompetencji
* rozmycie odpowiedzialności
* długi czas realizacji zadań
* wymagane są wysokie kompetencje 
społeczne zespołu
* ryzyko powstania chaosu 

organizacyjnego

* ryzyko wystąpienia konfliktów w zespole

 

 

 PRZYWÓDZTWO AUTOKRATYCZNE: styl 

sprawowania przywództwa oparty na narzucaniu             

                                       z góry jednoosobowych decyzji 

bez konsultacji                        z członkami grupy. 

 PRZYWÓDZTWO DEMOKRATYCZNE: styl 

sprawowania przywództwa oparty na roli koordynującej, 

mediującej i wspomagającej osiąganie większościowych 

decyzji przez członków grupy. 

 PRZYWÓDZTWO PERMISYJNE: styl sprawowania 

przywództwa oparty na służeniu grupie jedynie radą       

          i ekspertyzą, z pozostawieniem pełnej autonomii   

                  w podejmowaniu decyzji samym członkom 

grupy. 

 

 

Żaden z wymienionych stylów 
kierowania nie jest obiektywnie 
gorszy ani lepszy.
W praktyce nigdy też nie 
występują w postaci czystej, przez 
co można obserwować
całą gamę różnych stylów 
kierowania. Najlepiej jednak, gdy 
styl kierowania jest
optymalizowany ze względu na 
cele, jakie zarządzający ma 
zrealizować i grupę, z
którą przyszło mu te cele 
realizować.

 

 

Piotr Sztompka, Socjologia. Analiza 

społeczeństwa.

Style kierowania – władza – 

autorytet.. Opracowała dr Danuta 
Fjałkowska, Jelenia Góra 2006/2007