BIOMECHANIKA CHODU

CHÓD SPORTOWY

Co to jest chód sportowy?

• Specjalność lekkoatletyczna 

polegająca na pokonywaniu trasy 

marszem 

• Najważniejsze przepisy chodu 

sportowego nakazują zawodnikowi 

ciągły kontakt z podłożem (zawsze 

jedna ze stóp musi dotykać podłoża), 

co uniemożliwia pokonywanie trasy 

biegiem oraz wyprostowanie w kolanie 

nogi pozostającej z tyłu. 

   Ten nietypowy sposób poruszania się, 

spełniając warunki określone przez 
przepisy, znacznie różni się od 
typowego chodu. Zmianie ulegają 
długość, prędkość, częstotliwość kroku 
oraz położenie środka ciężkości ciała.

Zawodnicy uprawiający tę dziedzinę 

sportu muszą dysponować specjalną 
techniką, która różni się zdecydowanie 
od chodu naturalnego.

• CHÓD SPORTOWY A CHÓD NATURALNY:

1.

Po postawieniu stopy na podłożu człowiek 

zwykle lekko ugina staw kolanowy, co 
powoduje obniżenie środka masy ciała. 
Zawodnik uprawiający chód sportowy 
stara się nie zginać kolana, aby nie 
obniżać środka masy ciała, ponieważ 
jego zmiany położenia skutkują stratą 
energii oraz zmniejszeniem prędkości.

2.

Według I wyznacznika chodu 

prawidłowego podczas poruszania się 
obroty miednicy wokół osi strzałkowej 
są niewielkie i przeciętnie nie 
przekraczają kilku stopni w jedną 
stronę. Przeciwnie jest natomiast w 
chodzie sportowym – tu wyraźnie biodro 
przenoszonej nogi opada, gdy kończyna 
podporowa jest w pełnym wyproście. 

W technice chodu sportowego ruchom 

odbywającym się wokół osi strzałkowej 

przypisuje się istotne znaczenie: obniżanie 

biodra kończyny wolnej, przenoszonej nad 

podłożem, jest jednym z podstawowych 

zabiegów prowadzących do zmniejszenia 

przemieszczeń środka masy ciała. Te 

specyficzne ruchy miednicy wokół w/w osi 

są jednym z najbardziej widocznych 

elementów techniki chodu sportowego i są 

połączone z ruchami obręczy barkowej, 

dzięki czemu obniżeniu lewego biodra 

towarzyszy obniżenie braku po stronie 

przeciwnej. 

Technika chodu sportowego powoduje, 

że biodro znajduje się w najwyższym 
położeniu, gdy ciężar ciała spoczywa 
na nodze podporowej, zaś najniżej, 
gdy kończyna przenoszona jest w 
powietrzu. Tego rodzaju ruchy są dla 
chodu sportowego szczególnie ważne 
i dlatego jest to element regularnie 
ćwiczony.

3.

Obroty miednicy wokół osi podłużnej ciała w chodzie 

naturalnym są niewielkie i nie przekraczają kilku 

stopni. W momencie postawienia kończyny na 

podłożu miednica jest obrócona w kierunku nogi 

przeciwnej (na zewnątrz). W tym momencie 

podczas chodu sportowego występuje maksymalny 

kąt obrotu miednicy. Kąt minimalny, który oznacza 

obrót miednicy w przeciwna stronę, pojawia się, 

kiedy stopa kończyny przeciwnej dotknie podłoża.  

Chodziarze sportowi celowo zwiększają wielkość 

kąta obrotu. Dzięki większemu wysunięciu biodra w 

przód można zwiększyć długość kroków bez 

dodatkowego obniżania środka masy ciała.

W chodzie sportowym spotykamy się 

dzisiaj z prędkościami 
przekraczającymi 4,5m/s, co 
odpowiada ponad 16km/h. Chód 
naturalny natomiast odbywa się 
najwyżej z prędkością 2,5 m/s, czyli 9 
km/h. 

Chodziarz, aby osiągnąć jak największą 

prędkość, nie może poruszać się 
długimi krokami, jak jest w przypadku 
chodu prawidłowego. Wydłużenie 
kroków powoduje natychmiastową 
zmianę w położeniu środka masy ciała. 
Jedyną możliwością, aby te zmiany były 
jak najmniejsze, jest proporcjonalne 
zwiększenie długości kroków do 
wykonywania obszerniejszych obrotów 
miednicy wokół podłużnej osi ciała. 

Z badań przeprowadzonych przez Zakład 

Biomechaniki Akademii wychowania 

Fizycznego w Krakowie wynika, że rotacja 

miednicy u zawodnika uprawiającego 

chodziarstwo może być pięciokrotnie większa 

niż w chodzie naturalnym. Zaznaczono też, iż 

obszerne ruchy miednicy w dwóch 

płaszczyznach: czołowej i poprzecznej 

stanowią najważniejszy element tej formy 

poruszania się. Obroty miednicy na boki 

stanowią bezpośredni czynnik minimalizacji 

pionowych ruchów środka masy ciała, zaś 

obroty wokół osi podłużnej to czynnik 

wpływający na zwiększenie długości kroku.

Wszystkie opisane ruchy są tak 

dobrane, aby zawodnik mógł 
rozwinąć znaczną prędkość, przy 
możliwie minimalnym wydatkowaniu 
energii, zachowując technikę ruchu 
zgodną z przepisami chodu 
sportowego, czyli bez występowania 
fazy lotu.

Bibliografia

• „Chód Sportowy – jak oszczędzać 

energie” T.Ruchlewicz, 
R.Staszkiewicz, W.Chwała

• http://pl.wikipedia.org/wiki/Ch

%C3%B3d_sportowy