Problemy psychologiczne i terapeutyczne personelu szpitala psychiatrycznego i wpływ ich na relacje pacjent pielęgniarka

Istnieje wiele problemów

terapeutycznych

i psychologicznych

personelu szpitala

psychiatrycznego. Każdy

pacjent jest inny, inaczej

się z nim pracuje i różnie

reaguje on na terapię czy

leczenie.

Stres zawodowy pielęgniarek a

relacje z pacjentami.

Do stresorów zawodowych w pracy

pielęgniarki zalicza się:

-emocje związane z opieką nad

chorym

-konflikty w zespole

-niejasność roli zawodowej

-obciążenia w pracy

-brak autonomii

-relacje ze zwierzchnikami

-relację zależności od lekarzy

Istotnymi obciążeniami w zawodzie

może być konflikt w roli

zawodowej. Oznacza on sytuację, w

której do pielęgniarki kierowane są

sprzeczne oczekiwania co do

pełnionej przez nią roli lub gdy

oczekiwania stawiane pielęgniarce

są niezgodne z jej własnymi,

ważnymi potrzebami i uznawanymi

wartościami.

Konflikt ról społecznych

wynika z jednoczesnej

przynależności pielęgniarki

do kilku grup, a co za tym

idzie, z równoczesnego

pełnienia przez nią różnych

ról społecznych np. matki,

żony. Konflikt taki powstaje,

gdy ujawniają się

sprzeczności między

oczekiwaniami związanymi z

tymi odmiennymi rolami.

Długotrwały stres zawodowy może

doprowadzić do pewnych

konsekwencji zdrowotnych oraz

przyczynić się do powstania

„wypalenia zawodowego”,

oznaczającego obniżenie

efektywnego działania, brak

zdolności do współczucia, empatii

oraz pojawienie się negatywnych

uczuć.

Personel szpitala psychiatrycznego

(lekarze, pielęgniarki, psycholodzy,

terapeuci) pracując z pacjentami

poznają ich intymne problemy

psychologiczne, społeczne i fizyczne.

Stałe lub ciągle powtarzające się

pobudzenie emocjonalne jest bardzo

stresowym doznaniem dla każdej

osoby, a często może działać

destrukcyjnie i odbierać zdolność do

pracy.

iel

gniarka p

racująca w szpitalu

psychiatrycznym

powinna wykazać

zrozumienie dla psychicznego stanu

chorego, przeanalizować jego

sytuację oraz umożliwić mu

odnalezienie sensu życia. Przez

bezpo

redni kontakt z pacjentem

można mu pomóc w zrozumieniu

sensu cierpienia i choroby.

Relacje pacjent

pielęgniarka

„

Musimy traktować

pacjentów jako pewną

psychologiczną całość,

choćby tylko dlatego, by

realizować naprawdę

naukową medycynę. Pacjent i

pracownik służby zdrowia są

kolegami. [...]

”

Allen B.

Barbour

Model oparty na

współpracy

Model współuczestnictwa

zakłada wspólne podejmowanie

decyzji dotyczących wszystkich

aspektów opieki nad chorym,

począwszy od zaplanowania

badań diagnostycznych do

wyboru i realizowania sposobu

leczenia.

Pielęgniarka powinna

poświęcić odpowiednią ilość

czasu na rozmowę z pacjentem i

wysłuchać go do końca nie

przerywając w trakcie mówienia.

Istotnym elementem jest

utrzymanie kontaktu

wzrokowego. Spoglądanie działa

jako wzmocnienie, podobnie jak

skinienie głowy lub uśmiech.

Aktywne słuchanie

Jest to umiejętność werbalna

reagowania na komunikat

innego człowieka. Zakłada ono

uważne wysłuchanie i

powtórzenie – odbicie sensu

wypowiedzi, dzięki któremu

nadawca wie, że jego komunikat

został zrozumiany.

ajczęstszymi błędami w kontakcie z

pacjentami chorymi psychicznie jest "

błąd

naukowej obiektywności

", gdzie pacjent

traktowany jest przedmiotowo, jak

przedmiot oddziaływań terapeuty. "

Błąd

maski

", to ukazywanie nieprawdziwych

emocji, czasem jest to próba ukrycia pod

płaszczykiem wewnętrznego spokoju,

różnych obaw i niepewności. "

Błąd sędziego

polega na ocenianiu postawy pacjenta. Nie

można wartościować nie znając człowieka,

bo zachowanie takie z góry usztywnia

postawę wobec chorego i determinuje

nastawienie emocjonalne.

Blokady w

komunikacji z

pacjentem

Nakazywanie, polecanie

Taka reakcja nie przekazuje pacjentowi

ani empatii, ani akceptacji i bardzo

często przerywa dalszą komunikację.

Ostrzeganie, upominanie

Moralizowanie, „głoszenie kazań”

Mówienie pacjentom, co powinni

odczuwać rzadko pomaga. Ludzie często

reagują na „powinnaś, musisz” oporem,

jeszcze usilniej broniąc swego

stanowiska

Inne błędy popełniane

przez pielęgniarki

(rozpoznane przez

pacjentów)

•

poświęcanie zbyt małej ilości czasu

•

przekazywanie okrojonej wiedzy

•

niechęć do dzielenia się swoim

czasem

•

informowanie przy użyciu

medycznego, często

niezrozumiałego języka

•

brak cierpliwości

•

nie reagowanie na wezwanie

pacjenta

•

udawanie, że się nie słyszy tego co

mówi pacjent

Przerywanie

Nic skuteczniej nie blokuje otwarcia

się pacjenta w procesie komunikacji

niż przerywanie mu jego

wypowiedzi. Konsekwencje

przerywania są zawsze fatalne dla

stosunków międzyludzkich. Czujemy

się sfrustrowani, odrzuceni, a często

ogarnia nas złość. Zamiast

przerywać, lepiej odczekać, dopóki

pacjent nie skończy, a następnie

posłużyć się aktywnym słuchaniem.

Partnerski stosunek

personelu do chorego

ułatwi mu zajęcie

aktywnej postawy i

przyjęcie pomocy w

sytuacji, gdy „chory staje

w obliczu rozdzierających

decyzji, gdzie dosłownie

nie chodzi o jego skórę

lecz cały organizm”.

Document Outline