Slide 1

1. Cykl życia organizacji

2. Podstawowy cykl życia organizacji

•

Narodziny

•

Młodość

•

Wiek średni

•

Dojrzałość

3. Model L. E. Greinera

•

Faza przedsiębiorczości

•

Faza kolektywności

•

Faza delegacji

•

Faza formalizacji

•

Faza współpracy

Model R.E Quinna i K. Camerona

Spis treści

Cykl życia organizacji jest to sekwencja etapów, przez

które przechodzi większość organizacji w trakcie swego

istnienia. Etapy te wykazują określone różnice zarówno

pod względem ilościowym, jak tez jakościowym. Są one

stymulowane przez różnego rodzaju siły wewnętrzne i

zewnętrzne.

CYKL ŻYCIA ORGANIZACJI

Powstanie

(narodziny)

Wzrost

(ekspansja)

Stabilizacja

(równowaga)

Stabilizacj

(stagnacja)

Schyłek

(regresja)

Zanik

(śmierć)

NARODZIN
Y

MŁODOŚ
Ć

WIEK
ŚREDNI

DOJRZAŁOŚ
Ć

PODSTAWOWY CYKL ŻYCIA

ORGANIZACJI

Pierwszym etapem cyklu jest powstanie organizacji. Głównym

celem przedsiębiorstwa jest walka o przetrwanie i utrzymanie się

na rynku. Podmiot jest mały i prosty, zarządzany przez jednego

człowieka. Strategia, jaka jest realizowana, polega na nastawieniu

się na szybkie wykorzystanie pojawiających się szans.

NARODZINY

Powstanie

(narodziny)

Wzrost

(ekspansja)

Stabilizacja

(równowaga)

Stabilizacj

(stagnacja)

Schyłek

(regresja)

Zanik

(śmierć)

MŁODOŚĆ

Powstanie

(narodziny)

Wzrost

(ekspansja)

Stabilizacja

(równowaga)

Stabilizacj

(stagnacja)

Schyłek

(regresja)

Zanik

(śmierć)

Etap ten, następujący po narodzinach przedsiębiorstwa,
nacechowany jest wzrostem i ekspansją, elastycznością,
adaptacyjnością, szybkością działania, a także innowacyjnością i
kreatywnością. W tym czasie firma określa swoją pozycję rynkową,
identyfikując misję i stosunek do innych podmiotów
występujących na danym rynku. Jeśli przedsiębiorstwo rozwija się
prawidłowo, następuje szybkie i odczuwalne zwiększenie zysku
oraz profesjonalizacja działalności, co często prowadzi do
zwiększenia rozmiarów organizacji.

WIEK ŚREDNI

W tym etapie następuje stabilizacja obrotów przedsiębiorstwa,
jego rozmiarów. Przedsiębiorstwo będące na tym etapie rozwoju
ma wypracowaną pozycję na rynku, czerpie korzyści z
osiągniętego poziomu wzrostu. Organizacje takie często mają
możliwość rozporządzania znacznymi zasobami, posiadają
doświadczona kadrę kierowniczą, a także mają niskie koszty dzięki
ekonomii skali. Etap równowagi prowadzi jednak w swojej bardziej
dojrzałej postaci do stabilizacji o charakterze stagnacyjnym.
Stagnacja oznaczać będzie malejącą zdolność organizacji do
wchłaniania zasilania zewnętrznego i osłabienie zdolności
organizacji do właściwego reagowanie na bodźce rynkowe.

Powstanie

(narodziny)

Wzrost

(ekspansja)

Stabilizacja

(równowaga)

Stabilizacj

(stagnacja)

Schyłek

(regresja)

Zanik

(śmierć)

DOJRZAŁOŚĆ

W etapie dojrzewania przedsiębiorstwa znajdują się w kryzysie
(schyłku), który wskutek kumulacji wielu zjawisk zagraża pozycji
konkurencyjnej na rynku oraz zdolności generowania zysku, a w
konsekwencji egzystencji danej jednostki gospodarczej. Przyczyny
kryzysu mogą być zewnętrzne (np. spadek popytu na oferowane
dobro) i wewnętrzne (np. błędy w zarządzaniu). Aby uchronić się
przed schyłkiem, muszą zostać podjęte odpowiednie działania, gdy
przedsiębiorstwo jest na etapie dojrzałości. Tego typu regresja w
warunkach dynamicznie zmieniającego się otoczenia musi
doprowadzić do zaniku organizacji. Ten ostatni fakt zamyka cykl
życia organizacji.

Powstanie

(narodziny)

Wzrost

(ekspansja)

Stabilizacja

(równowaga)

Stabilizacj

(stagnacja)

Schyłek

(regresja)

Zanik

(śmierć)

Rozwój organizacji jest według niego następstwem okresów
ewolucyjnych przerywanych wydarzeniami o charakterze
rewolucyjnym. Typowa teoria cyklu życia organizacji zakłada,
że rozwijają się one w kilu fazach. Najczęściej zaczynają jako
twory małe. Z momentem, kiedy zaczynają się rozrastać
pojawiają się pierwsze problemy. Cykl życia organizacji
według autora „…składa się z pięciu faz, a każda z nich
kończy się jak gdyby swoistą rewolucją, będącą odpowiedzią
na pojawiający się kryzys. Przezwyciężenie każdego
kolejnego kryzysu doprowadza do wkroczenia w nową fazę
rozwoju, a bez rozwiązania podstawowych problemów jednej
fazy nie można przejść do następnej”

MODEL L. E. Greinera

• Zabieganie o stworzenie produktu i znalezienie
jego nabywców

• Praca w niewielkich zespołach

• Osobista kontrola i nadzór zapewniające
uzyskiwanie bezpośrednich informacji zwrotnych

• Odnoszenie sukcesów powoduje rozrost
organizacji, złożoność jej struktury i
wywołujepotrzebę zastąpienia przedsiębiorcy w
kierowaniu organizacją

• Niechęć przedsiębiorcy do podejmowania
działań menedżerskich prowadzi do kryzysu
przywództwa

Faza przedsiębiorczości

• Ustanowienie pierwszego kierownictwa złożonego z menedżerów

• Wyprowadzenie organizacji z kryzysu przywództwa

• Wprowadzenie zcentralizowanego podejmowania decyzji
umożliwiającego koncentrowanie się na celach organizacji

• Przewidywanie kierunków działań oraz zapewnianie zbiorowego
poczucia zintegrowania grup w organizacji

• Złożoność organizacji wzrasta tak długo, aż struktura organizacji
i możliwości jej menedżerów stają się niewystarczające z punktu
widzenia realizacji wytyczonych celów

• Podejmowane na szczeblu najwyższym decyzje kierownicze stają
się coraz bardziej niesprawne

• Nienadążanie menedżerów za zapotrzebowaniem na ich decyzje,
powstającym w związku z rozbudowywaniem organizacji i
scentralizowaniem procesu decyzyjnego

• Wywołanie kryzysu autonomii, gdyż większość członków
kierownictwa ma trudność ze zrzeczeniem się wcześniej
sprawowanej kontroli

Faza kolektywności

• Rozwiązanie kryzysu autonomii poprzez
decentralizację podejmowania decyzji

• Pojawianie się a następnie narastanie
potrzeby integracji działań

• Tworzenie coraz bardziej szczegółowych
regulaminów i procedur mających
zagwarantować takie decyzje, jakie
byłyby podejmowane, gdyby
kierownictwo nadal samo je ustalało

Faza delegacji

• Dalszy rozrost i różnicowanie się
organizacji

• Funkcjonowanie mechanizmów
koordynacji za pośrednictwem systemów
planowania, księgowości i informacji oraz
formalnych procedur kontrolnych

• Tendencja kierowania za pomocą
środków biurokratycznych

• Uzewnętrznienie się kryzysu
biurokratyzmu powstałego na skutek
powszechnego i bezosobowego stosowania
formalnych reguł i procedur oraz
budzącego coraz większą niechęć
pracowników.

Faza formalizacji

• Praca zespołowa i pogrupowanie
nadmiernie zróżnicowanych zadań w
wyraźniejsze całości

• Przypisanie grupom w organizacji wspólnej
odpowiedzialności za zadania w taki sposób,
żeby wykonywane zadania były dla nich
zrozumiałe

• Przeprowadzenie reorganizacji i
wyodrębnienie mniejszych jednostek

• Oparcie stosunków interpersonalnych na
zaufaniu i współpracy

• Uwidocznienie się kryzysu odnowy w
przypadku braku jakościowych zmian
struktury organizacyjnej, sygnalizowanego
przez występujące u pracowników i
kierownictwa poczucie wypalenia i inne
objawy wyczerpania spowodowanego
napięciami w wykonywaniu zadań oraz
ciągłym eksperymentowaniem

Faza współpracy

Document Outline