Rehabilitacja w złamaniach nasady dalszej kości promieniowej

Złamania nasady dalszej kości

promieniowej należą do

najczęstszych złamań.

Częstość ich występowania wynosi 2 złamania na 1000

osób w ciągu roku co stanowi 17-20% wszystkich

złamań.

Najwięcej złamań ZNDKP stwierdza się u

chłopców pomiędzy 12 a 14 rokiem życia oraz u

kobiet pomiędzy 60 a 69 rokiem życia, w

przypadku których w znaczącej większości

dochodzi problem występowania osteoporozy !!!

Różnorodna

morfologia

złamań,

skomplikowana

Różnorodna

morfologia

złamań,

skomplikowana

biomechanika okolicy nadgarstka a także ciągle duży

odsetek powikłań nie pozwala na ich bagatelizowanie.

Dokładne oraz rzetelne badanie, dobór odpowiedniej

formy leczenia, a także „mądra” i dobrze zaplanowana

rehabilitacja idąca w parze z odpowiednimi etapami

gojenia się tkanek, pozwala na znaczne ograniczanie

powikłań, zmniejsza ryzyko upośledzenie ręki oraz

poprawia jej funkcje.

Urazy

powodujące

złamania

śródstawowe

Urazy

powodujące

złamania

śródstawowe

charakteryzują się dużą energią, są więc związane z

wypadkami

komunikacyjnymi,

upadkami

wypadkami

komunikacyjnymi,

upadkami

wysokości,

urazami

sportowymi.

Złamania

wysokości,

urazami

sportowymi.

Złamania

pozastawowe są zwykle wynikiem upadku o

stosunkowo niskiej energii, która jednak przewyższa

wytrzymałość osłabionej kości. Leczenie tych złamań

wymaga odtworzenia prawidłowych stosunków

anatomicznych kości promieniowej, a w przypadku

złamań wewnątrzstawowych anatomicznej repozycji

powierzchni stawowej.

Zachodzi więc fundamentalne pytanie czy

stwierdzenie Abrahama Collesa z 1814 roku:

„Po pewnym czasie od uzyskania zrostu, mimo

przetrwałego zniekształcenia, nastąpi całkowity

powrót

ruchomości

bez

dolegliwości

powrót

ruchomości

bez

dolegliwości

bólowych...” , jest zgodne z prawdą?

Idealne odtworzenie anatomii nadgarstka sprzed

urazu jest bardzo trudne a to ze względu na bardzo

złożoną mechanikę danego stawu. Wyróżnia się

złamania kości promieniowej:



wyprostne typu Collesa (złamanie kości

promieniowej tak zwane loco typico) z

przemieszczeniem fragmentów złamania w kierunku

grzbietu dłoni (zniekształcenie „widelcowate” )



zgięciowe typu Smitha z przesunięciem odłamów w

kierunku dłoniowym, nazwane tak, ponieważ

upadek miał miejsce na rękę zgiętą dłoniowo w

nadgarstku.

Zniekształcenie bagnetowate to nazwa promieniowego

przesunięcia odłamu.

Wśród urazów dodatkowych często występują

złamania kości nadgarstka zwłaszcza kości

łódeczkowatej, wśród innych należy wymienić:



uszkodzenie kompleksu chrząstki trójkątnej,



uszkodzenia stawu promieniowo

nadgarstkowego,



uszkodzenie więzadeł łodeczkowato-

księżycowatych



uszkodzenie więzadeł księżycowato-

trójgraniastych.

Metody leczenia:



unieruchomienie w

opatrunku gipsowym



zamknięte nastawienie

złamania i

unieruchomienie



przezskórną stabilizację

drutami Kirschnera



zespolenia zewnętrzne



otwarte nastawienie

złamania



stabilizację z

wykorzystaniem płytek

metalowych

PLANOWANIE

FIZJOTERAPII



Planowanie procesu fizjoterapii powinniśmy

rozpocząć przede wszystkim od solidnego badania

fizjoterapeutycznego tj. wywiadu, ewentualnej oceny

zdjęć rentgenowskich, oglądania i badania

palpacyjnego a także określenie ruchomości czynnej

i biernej stawów.



Bardzo ważnym jest aby w wywiadzie

uwzględnić datę urazu i operacji oraz

ewentualne powikłania np. wielokrotne

repozycje. Istotnym czynnikiem jest tutaj

informacja czy pacjent ma bądź miał nasilone

bóle gdyż są one głównym czynnikiem

wywołującym dystrofię współczulną

( Zespół

Sudecka

)

Badanie dotykiem oraz

oglądanie daje nam obraz



stanu obrzęku dłoni i palców



koloru skóry



temperatury



czucia



wydzielania potu



wzrostu włosów



otworów wokół prętów (muszą być

niezmienione zapalnie)



stanu i przesuwalności blizny

W badaniu ruchomości biernej i

czynnej sprawdzamy ruchy pod

względem jakości , zakresu oraz

bólu.



zaciskanie pięści oraz inne czynnościowe (np.

chwyt pensetowy, hakowy i inne)



prostowanie palców



zginanie i prostowanie kciuka

(

OSTROŻNIE!!! -

ścięgno prostownika

kciuka przebiega obok tuberculum w okolicy

złamania, przez co może ono podczas

maksymalnego zginania lub ruchów przeciwko

oporowi narazić na powtórne złamanie )



pronacja, supinacja



ruchomość stawu barkowego i łokciowego

I ETAP FIZJOTERAPII

W pierwszej fazie

fizjoterapii celem

jest :

A) ZMNIEJSZENIE OBRZĘKU

B) UTRZYMANIE PEŁENJ

RUCHOMOŚCI W

STAWACH

C) LECZENIE

EWENTUALNYCH

PRZYKURCZY

D) UZYKANIE PRONACJI I

SUPNIACJI W STAWIE

E) ĆWICZENIE CZYNNOŚCI

CODZIENNYCH

F) EDUKACJA PACJENTA

II ETAP FIZJOTERAPII

W drugim etapie fizjoterapii (po około 7

tygodniach ) naszym celem jest możliwie jak

najpełniejsze przywrócenie sprawności ręki.

Dążymy do osiągnięcia:



pełnej ruchomości wszystkich stawów



optymalnej stabilności i siły mięśni

przedramienia



koordynacji i zręczności



pełnego obciążenia wszystkich struktur



elastyczności oraz gładkości blizny

W czasie badania w tym etapie najczęstszym

problemem jest ruchomość w stawie

nadgarstkowym. Aby go uruchomić

wykonujemy:



lekkie trakcje



delikatne rozciąganie nadgarstka w

kierunku: dłoniowym, grzbietowym,

promieniowym oraz łokciowym



lekkie mobilizacje w stawach ręki oraz w

nadgarstku

Poprawiamy także elastyczność stawu oraz

zdolność do rozciągania skróconych i

zlepionych mięśni w obszarze grzbietowej i

dłoniowej części przedramienia:



rozciąganie poprzeczne i podłużne



czynnościowe leczenie tkanek miękkich



techniki PNF: trzymanie - rozluźnianie,

napinanie -rozluźnianie, agonistyczna inwersja

Pracujemy także nad wzmocnieniem mięśni

oraz opracowujemy bliznę poprzez różne

techniki mobilizacji tkanek miękkich oraz

masażu.

Bardzo istotną częścią programu

fizjoterapii jest odbudowa funkcji

podporowej nadgarstka którą poprawić

można poprzez ćwiczenia:



na czworaka



w pozycji stojącej z podparciem na stole

lub o ścianę



torowania procesów ruchowych



poprawy kontroli proprioceptywnej



ćwiczenie czynne z oporem



ćw. koncentryczne oraz

ekscentryczne



ćwiczenia w zamkniętych

łańcuchach kinematycznych

Wykorzystujemy do tego

różnego rodzaju przybory

tj.: ciężarki, piłki, laski,

drążki, taśmę thera band.



ćw. czynności

funkcjonalnych, związanych

z pracą zawodową

wykonywaną przez pacjenta.

Istotnym elementem tego etapu fizjoterapii jest

ćwiczenie kontrolowanych ruchów barku oraz

stawu łokciowego. W momencie uzyskania pełnej

ruchomości stawów wprowadzamy:

FIZYKOTERAPIA

W trakcie leczenia celem

fizykoterapii jest

złagodzenie bólu,

wzmocnienie, poprawa

ukrwienia oraz

napięcia mięśni.

Wykorzystujemy:



worki z lodem



zimne lub ciepłe okłady



kąpiele



elektroterapie oraz

ultradźwięki

ZESPÓŁ SUDECKA JAKO GROŹNE

POWIKŁANIE ZŁAMANIA NASADY

DALSZEJ KOŚCI PROMIENIOWEJ

Choroba spowodowana jest nadmierna reakcją

wegetatywnego układu nerwowego - w tym

wypadku układu współczulnego. Dochodzi

wówczas do upośledzenia ukrwienia ręki,

wzmożenia napięcia mięśniowego oraz z

czasem do zrostów torebki stawowej.

Przyczyną tej dysregulacji układu

wegetatywnego są najczęściej:



silne bóle, np. po wielokrotnych próbach

repozycji



zbyt ściśle założony opatrunek gipsowy



nasilenie lęku i niepewność pacjenta

Objawy Zespołu Sudecka



obrzmienie ręki i

palców



silne rozlane bóle w

obszarze całej dłoni



uczucie ściskania w

obszarze dłoni i

przedramienia



czerwono-białe

plamiste zabarwienie

skóry



silne wydzielanie potu

Pierwszym i najważniejszym celem leczenia

jest wówczas zmniejszenie bólu

Zaleca się również :



rozciąganie i naciskanie na rękę i palce



drenaż limfatyczny



kąpiel reki w chłodnej lub letniej wodzie



uniesienie kończyny



rozciąganie



delikatna i bezbolesna mobilizacja stawów

INNE POWIKŁANIA

Wśród innych powikłań występują tzw.

powikłania wczesne czyli: neuropatie

nerwu pośrodkowego oraz utrata

repozycji. Wyróżniamy także

powikłania późne, do których

zaliczamy:



brak odpowiedniego zrostu kostnego



zespół cieśni nadgarstka



zmiany zwyrodnieniowe nadgarstka

oraz jego niestabilność.

PODSUMOWANIE

Każdy terapeuta powinien mieć świadomość tego,

iż leczenie złamań dystalnych kości promieniowej

obejmuje nie tylko przywrócenie sprawności ręki

niezbędnych w życiu codziennym czy zawodowym,

ale również zapobieganie odruchowej dystrofii

współczulnej ( Zespół Sudecka) oraz innych

powikłań. Tak więc pierwsze objawy dystrofii

współczulnej powinny być rozpoznane od razu a

terapia odpowiednio dopasowana i poszerzona o

leczenie farmakologiczne. Leczenie więc wymaga

gruntownej znajomości anatomii, dokładnego

badania i rzetelnego leczenia wszystkich objętych

procesem chorobowym tkanek.

Document Outline