DZIAŁANIA W KULTURZE

Instytucje upowszechniania

kultury



Państwo – organizacja życia kulturalnego na

szczeblu centralnym i utrzymywanie ośrodków

kultury o zasięgu ogólnopolskim (Biblioteka

Narodowa, Muzeum Narodowe).



Samorząd lokalny – organizowanie i inspirowanie

działalności kulturalnej na szczeblu lokalnym i

dbanie o ośrodki kultury (biblioteki, domy

kultury, teatry..)



Sektor pozarządowy – fundacje, stowarzyszenia

(Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, Monar,

Polska Akcja Humanitarna.

Instytucje kultury



instytucja kultury

to sformalizowany system obiektów, urządzeń i

organizacji, których funkcjonowanie służy tworzeniu,

przechowywaniu, powielaniu i społecznemu upowszechnianiu

dóbr kultury;



instytucjonalny system kultury

powołany został do

upowszechniania uczestnictwa w kulturze wysokiej,

reprezentacyjnej, według aksjologicznych założeń

sformułowanych przede wszystkim w zasadach polityki

kulturalnej państwa (Grad 1997);



instytucjonalizacja kultury

to przejmowanie przez instytucje

kultury społecznego obiegu wartości i dóbr kultury;



placówka kultury

to instytucja społeczna, wg formalnego podziału

zaliczana do grupy instytucji wychowawczych i edukacyjnych;



działalność instytucji kultury

to tzw. drugi układ kultury

(instytucjonalny) (Kłoskowska, 1981) obejmuje treści tworzone i

przekazywane w ramach określonych instytucji, na przykład

szkół, teatrów, kościołów, filharmonii, domów kultury

Instytucje kultury 2



Instytucje kultury, w tym te uważane za

najbardziej zachowawcze – muzea i biblioteki –

rozwijają się w zakresie swoich podstawowych

funkcji (gromadzenie, ochrona, opracowywanie

zbiorów) oraz prowadzą, przynajmniej w dużych

miastach, ożywioną działalność w zakresie

promocji własnych zasobów i edukacji

kulturalnej;



Są organizatorami przedsięwzięć o charakterze

naukowym, popularnonaukowym, artystycznym i

wydawniczym, często jednak odległych od ich

głównych zadań.

Relatywizm kulturowy



Relatywizm kulturowy – zasada badania i oceniania faktów

oraz zjawisk kulturowych przez umieszczanie ich we

właściwym dla nich całościowym kontekście

występowania.



Kultury powinny być postrzegane jako całość, w których

poszczególne elementy kulturowe, takie jak wartości,

normy postępowania, zwyczaje, obrzędy.. są ze sobą

powiązane i wzajemnie na siebie oddziałują.



Relatywizm kulturowy nie oznacza, że w obrębie danej

kultury wszystko jest dopuszczalne. Oparty jest na

uniwersalnych wartościach wolności, równości i godności

osoby ludzkiej. Tam gdzie nie są one przestrzegane, tam

zasada relatywności nie obowiazuje (np. kamienowanie)

Savoir-vivre



Savoir-vivre

czyli ogłada, dobre maniery,

bon-ton

konwenans towarzyski, kindersztuba; znajomość

obowiązujących zwyczajów, form towarzyskich i

reguł grzeczności obowiązujących w danej grupie.



Wyrażenie

Savoir-vivre

znaczy

wiedzieć

żyć

. Stąd

savoir-vivre

przetłumaczyć można jako

sztuka

życia

. Wzięte razem, tworzą popularny splot słów,

który można rozumieć jako:

–

znajomość obyczajów i form towarzyskich,

reguł

grzeczności;

–

umiejętność postępowania w życiu i radzenia

sobie

w różnych trudnych sytuacjach.



Najogólniej, zasady savoir-vivre'u to: uśmiech,

uprzejmość, życzliwość, punktualność, dyskrecja,

lojalność, grzeczność.

Savoir vivre 2



Zasady savoir-vivre'u dotyczą przede

wszystkim kilku głównych dziedzin życia:

nakrywania, podawania do stołu i jedzenia,

wyglądu, prezencji (np. postawy, higieny) i

właściwego ubioru,

form towarzyskich (np. w miejscu pracy, w

rodzinie, na przyjęciach),

komunikacji (także telefonicznej i

internetowej),

zachowania się w szczególnych sytuacjach.

Kultura osobista



Kultura osobista jednostki to wszystkie wzory zachowania, metody

działania, wytwory jej działalności, jej pomysły i myśli. Istnieje też

zjawisko kultury zbiorowości, przez którą rozumiemy normy,

wartości i modele zachowań, jakie przyjęła zbiorowość i które są

dla niej wyznacznikiem właściwego postępowania. Kultura

zbiorowości przechodzi na kolejne pokolenia. Kultura osobista

zachodzi w ramach kultury zbiorowości. Jednakże są zachowania,

które nie wejdą w jej skład. Są to charakterystyczne zachowania

danej jednostki.



Kultura dnia codziennego
-

uprzejmość

punktualność

uśmiech

życzliwość

dyskrecja

kłamstwo

kradzież

Człowiek kulturalny



To człowiek

wykształcony

, czyli posiadający jakąś wiedzę ogólną,

ale także zainteresowania, wykorzystujący wiedzę dla

samorozwoju.



To człowiek

obyty

: w trzech głównych sensach tego terminu:

potrafiący się zachować w różnych sytuacjach, umiejący się

dostosować się do sytuacji, w której się znajdzie, znający

zasady

savoir vivre’u

powinien bywać w instytucjach kultury tradycyjnej np. teatr,

kino i

filharmonia oraz być oczytany

posiadający odpowiednie słownictwo, dobór słów,

umiejętność

poprawnego wyrażania się, piękną polszczyzną.



Człowiekiem kulturalnym nazwiemy człowieka, który w równym

stopniu interesuje się przeszłością jak i przyszłością.



Nie zapycha swojego umysłu tanimi, usłyszanymi w radiu czy

telewizji, hasłami. Człowiek ciągle się rozwijający ,chętny do

pogłębiania wiedzy ogólnej, ciekawy świata, mający potrzebę

tworzenia, doceniający zdobycze przeszłości.



Człowiek kulturalny wykazuje się duża tolerancją wobec innych

ludzi, niezależnie od ich wyznania, koloru skóry czy poglądów bo

wie ,że każdy z nas jest sobie równy. Człowiek taki nie wywyższa

się,,nie obnosi się przesadnie ze swoją wiedzą.

Document Outline