LOGISTYKA ZAOPATRZENIA

Sprzężenia informacyjne 

w planowaniu potrzeb 

materiałowych

 

 

Tradycyjne systemy zaopatrzeniowe były ukierunkowane
   przede wszystkim na to, aby zapasy odtwarzać 
   niezwłocznie po zaistnieniu dużego rozchodu, 
   sprowadzającego je do niebezpiecznie niskiego 

poziomu.

Tymczasem w produkcji montażowej ( zwłaszcza 

jednostkowej, np. w przemyśle okrętowym ) często 
mamy do czynienia z dużym rozchodem, po którym 
przez dłuższy czas nie wystąpi nowe zapotrzebowanie.

Niezwłoczne odnawianie zapasu nie miałoby, oczywiście, 

w tym przypadku sensu ( chyba że na produkcję 
innych części ).

 

 

 

 

Planowanie potrzeb materiałowych, na co składa się 

układ sprzężeń zwrotnych, rozpoczyna się 
średnioterminowym zagregowanym planowaniem 
produkcji ( moduł 1 ).

W pierwszej kolejności są określane wielkości 

produkcji, rozmiary niezbędnej siły roboczej i 
normy zapasów na nadchodzący okres, obejmujący 
zazwyczaj od 6 do 24 miesięcy. Podstawową 
jednostką czasu dla omawianego modułu jest jeden 
miesiąc. W podziale na miesiące planuje się 
produkcję ustalonych grup wyrobów, wytwarzanych 
na tych samych maszynach i urządzeniach.

 

 

Omawiane stadium planowania jest z co najmniej 

dwóch powodów szczególnie ważne. Po pierwsze, 
umożliwia ono prawidłowe zaprogramowanie 
wykorzystania mocy produkcyjnych. Po drugie, 
sprawia, że – wobec podobieństwa wyrobów 
zaliczonych do danej grupy oraz natury przepływów 
produkcji – zarówno agregacja, jak i późniejsza 
dezagregacja wyrobów są zadaniami stosunkowo 
prostymi. Tworzone w tym module zagregowane 
plany będą następnie wykorzystywane 

    w planowaniu operacyjnym ( krótkoterminowym ).

 

 

Kolejnym ogniwem jest moduł 2 ( zarządzanie 

popytem ), w którym następuje synchronizacja 
informacji o potrzebach wynikających z popytu i o 
warunkach zakupów ( dostaw ). Informacje 
napływają z pięciu różnych źródeł. Jednym z nich 
jest prognozowanie krótkoterminowe. Innymi 
istotnymi źródłami informacji są: planowanie i 
harmonogramowanie dystrybucji  

    ( moduł 3 ) oraz zamówienia i umowy wejściowe, 

kontrola realizacji ( moduł 4 ).

 

 

Centralnym punktem całej omawianej struktury jest 

kompleksowe harmonogramowanie produkcji 

    ( moduł 5 ),w którego ramach następuje połączenie 

zagadnień marketingowych i produkcyjnych oraz 
ustalenie krótkoterminowych operacji produkcyjnych. 

    W omawianym module następuje dezagregacja 

planów powstałych w module 1 i powiązanie 
konkretnych pozycji ( detali ) z czasem oraz 
miejscem ich wykonania. Odcinki czasu są teraz 
oczywiście krótsze od występujących w 
zagregowanym planie produkcji, zazwyczaj są to dni 
lub tygodnie.

 

 

Podstawą kompleksowego ( głównego ) harmonogramu 

produkcji musza być realne przesłanki, zatem 
powinien on uwzględniać np. żądane przez odbiorców 
terminy dostaw. Istotnym zagadnieniem powstającym 
w czasie kompleksowego planowania produkcji jest 
horyzont czasowy harmonogramów. Odpowiedź na to 
pytanie daje skumulowanie odpowiednich czasów 
( czasu niezbędnego do zakupienia potrzebnego 
materiału, czasu przekształcenia go w półfabrykat 
itd.) dla każdej pozycji figurującej w planie. 
Najdłuższy z tych skumulowanych czasów wyznacza 
wspomniany horyzont planu ( harmonogramu ).

 

 

Oczywiście byłoby rzeczą pożądaną, aby kompleksowy 
( główny ) harmonogram produkcji zapewniał minimalne
koszty związane z jego realizacją. Jednak w warunkach
produkcji montażowej trzeba się liczyć z istnieniem 
„wąskich gardeł”, występowaniem zmian w przepływach
rzeczowych, korektami zamówień odbiorców, awariami
maszyn i innymi zdarzeniami losowymi. 
Na podstawie doświadczenia powinno się  zatem
formułować zadania możliwe do wykonania, a zarazem 
odpowiednio elastyczne i uzasadnione ekonomicznie.

 

 

Moduł 6 ( harmonogramowanie wyrobów gotowych, zwany
niekiedy harmonogramowaniem końcowego montażu ) 
występuje wtedy, gdy wyroby te nie są ujmowane 
w module 5.Przedmiotem modułu 7 jest planowanie
potrzeb materiałowych. Zachodzi w nim przekształcenie 
kompleksowego harmonogramowania produkcji 
w szczegółowy harmonogram produkcji lub dostaw 
wszystkich elementów składowych i materiałów ( przekrój
 ilościowo-czasowy ). Jest to zagadnienie bardzo złożone, 
ponieważ dotyczy często tysięcy, a nawet 10-ków tysięcy
pozycji np. branża elektroniczna.

 

 

Po opracowaniu realnego kompleksowego harmonogramu
produkcji ( moduł 5 ) możliwe jest już sporządzenie 
harmonogramu operacyjnego ( moduł 9 ). Pozwoli on na 
uruchamianie własnej produkcji elementów lub zamówienie
odpowiednich materiałów. Przedstawiony system nie 
będzie mógł efektywnie funkcjonować, jeśli nie będzie 
działał moduł 11 ( sterowanie produkcją / materiałami i 
sprzężenia zwrotne ).W ramach tego ostatniego musi być 
ustalona odpowiedzialność za działania operacyjne, a 
także muszą być prawidłowo i terminowo aktualizowane 
Stany zapasów materiałów i robót w toku.

 

 

Powinny być również niezwłocznie sygnalizowane 
( sprzężenia zwrotne ! ) wszelkie odchylenia od planu 
( harmonogramu ). Odchylenia te dotyczą np. zmian 
w zamówieniach odbiorców i prognozach lub w 

poziomach

 i strukturze zapasów. Istotne są również wszelkie 
informacje o trudnościach produkcyjnych ( awarie 

maszyn,

odchylenia od norm jakościowych itp.) i zmianach 
Konstrukcyjnych.