PT Wykład 2

I Eufunkcje turystyki

1. Funkcje zdrowotno – rekreacyjne

2. Funkcje społeczno – wychowawcze turystyki

3. Funkcja urbanizacyjna (miastotwórcza)

4. Funkcja etniczna

5. Funkcja kształtowania świadomości ekologicznej

6. Funkcja ekonomiczna turystyki

7. Funkcja polityczna

II. Dysfunkcje turystyki

1. Dysfunkcje w środowisku społeczno –

kulturowym

2. Dysfunkcje w środowisku przyrodniczym

4. Dysfunkcje w sferze gospodarczej

III. Kultura turystyczna – kultura w turystyce

1. Turysta a środowisko przyrodnicze i kulturowe

2. Kultura w turystyce

Badania naukowe

wskazują, że

turystyka

jest w

stanie oddziaływać na bardzo wiele sfer życia

współczesnego człowieka.

Geografowie

udowodnili, że jest zjawiskiem zdolnym do

przekształceń środowiska przyrodniczego,

ekonomiści

– że oddziałuje prawie na całą

gospodarkę,

socjologowie

wskazują, że w istotny

sposób wpływa na kulturę, a

psychologowie

dodają, że wpływa również na ludzi i to zarówno

na samych

turystów

, jak i na mieszkańców

terenów recepcyjnych

. Problematyką następstw

ruchu turystycznego

zajmują się również

przedstawiciele takich dyscyplin jak

socjologia,

etnologia, pedagogika, prawo i inne

Początkowo w rozwoju

turystyki

widziano same

korzyści,

które stawały się udziałem

turystów

(regeneracja sił, poprawa zdrowia, realizacja

celów poznawczych itp.) jak i

terenów

recepcyjnych

, które pod wpływem

ruchu

turystycznego

rozwijały się gospodarczo.

Dopiero w wyniku rozwoju

turystyki masowej

w latach sześćdziesiątych XX wieku zaczęto

zwracać uwagę na

negatywne skutki

jakie

również przynosi

turystyka.

Dlatego zaczęto sobie zadawać

pytania na które brak

jednoznacznej odpowiedzi:



Czy turystyka integruje, czy dzieli?



Czy chroni przyrodę, czy ją niszczy?



Czy przyczynia się do rozwoju regionów,

czy prowadzi do ich degradacji?



Czy właściwie kształtuje osobowość,

zwłaszcza młodych ludzi, czy też

demoralizuje?

Odpowiedź na te pytania może sprawiać pewne

trudności, wydaje, że

rozwój turystyki

jest

zjawiskiem

korzystnym

pod warunkiem, że

odbywa się w sposób

zaplanowany

, dobrze

zorganizowany

kontrolowany

. Jak wynika z

tych rozważań

turystyka

może spełniać i

spełnia wiele

funkcji

turystyce

wyróżnia się funkcje

pozytywne

negatywne

. Gdy t

urystyka

wywiera

korzystny

wpływ na

ludzi, otoczenie

lub

gospodarkę

, mówimy wówczas o

eufunkcjach.

Jeżeli natomiast

wpływ

ten jest

niekorzystny

mamy do czynienia z

dysfunkcjami.

W literaturze opisywane są najczęściej

następujące funkcje turystyki:

zdrowotna

łączona czasami z funkcją profilaktyczną i

rehabilitacyjną,

wypoczynkowa

zwana też

rekreacyjną

, edukacji kulturalnej,

wychowawcza

poznawcza

zwana też

kształceniową lub edukacyjną,

urbanizacyjna

(miastotwórcza),

etniczna

określana często

jako sentymentalna,

kształtowania

świadomości ekologicznej

ekonomiczna

polityczna.

1. Funkcje zdrowotno – rekreacyjne

Rozwój cywilizacji łączy się z procesem ciągłego

odchodzenia

człowieka od natury. Im bardziej

sztuczne warunki stwarza sobie

człowiek

, tym

bardziej traci na

odporności

na działanie

czynników fizycznych. Znaczne koncentracje

szkodliwych

dla zdrowia czynników w

miastach i osiedlach powodują zmiany w

intensywności

procesów fizjologicznych i

psychicznych

. Zanikają nawyki

orientacji

przestrzennej. Wzrasta liczba dzieci z

wadami

kończyn dolnych i tułowia. Szerzą się

choroby

układu krążenia i oddechowego

. Popularne

stają się

choroby nerwicowe

Funkcja zdrowotna

Zdrowotne

znaczenie

turystyki

polega na

wyrwaniu człowieka z

niezdrowego

zurbanizowanego

środowiska i

wyprowadzenie w taki teren, gdzie działalność

gospodarcza nie doprowadziła jeszcze do

wystąpienia

czynników szkodliwych

godzących w

zdrowie ludzkie

. Celem tej

formy

turystyki

jest doprowadzenie do tego,

aby

człowiek

w maksymalny sposób korzystał

walorów środowiska

naturalnego takich

jak:

słońce, lasy, śnieg, morze, góry



Słońce

– pomaga

regenerować

siły

psychofizyczne

hartuje

organizm

promieniami

, poprawia

termoregulację

ustroju

, usprawnia przyswajanie

wapnia i

żelaza

przez organizm, zwiększa produkcję

hemoglobiny

, przyczynia się do wytwarzania

witaminy D



Lasy

jako element piękna krajobrazu

dostarczają przeżyć natury

estetycznej

stwarzają warunki do

regeneracji psychicznej

stwarzają specyficzny

bioklimat

, zmniejszają

zawartość

pyłów i CO2

, wzrasta ilość

tlenu i

ozonu

, obecność

olejków eterycznych

bakteriobójczo

działających

fitoncydów.



Śnieg

– opad śniegu

oczyszcza

atmosferę z

pyłów

bakterii

a nawet

zanieczyszczeń

gazowych

, powoduje to wzrost

intensywności

promieniowania słonecznego



Morze

–

powietrze

strefy przybrzeżnej zawiera

wiele

aerozolu morskiego

, na który składają

się kryształki

soli morskiej i jodu

, co

umożliwia

naturalną inhalację



Góry

–

piękno krajobrazu

działa

uspokajająco

mniejsze ciśnienie

powoduje

zwiększenie produkcji

erytrocytów

, dłuższy

pobyt w górach prowadzi do pozytywnych

zmian adaptacyjnych

ustroju człowieka

obejmujących procesy

termoregulacj

i, pracy

serca

i zmiany składu

krwi.

Aby zrealizować

cele zdrowotne

turystyka

powinna w zakresie

wychowania zdrowotnego

zapewnić

człowiekowi:



ogólny

rozwój

;



rozwój sprawności i wydolności fizycznej

;



umacnianie

zdrowia;



uodpornienie przeciw chorobom



zahartowanie

na negatywne wpływy pogody;



przeciwdziałanie

procesom

starzenia się

organizmu;



regenerację sił fizycznych i psychicznych

b) Funkcja wypoczynkowa

Życie współczesnego

człowieka

to w większości

przypadków

ograniczenie aktywności

ruchowej

Niedostatek

ruchu staje się

zagrożeniem

dla

zdrowia

, gdyż nawet

niewielki

wysiłek

powoduje:



zmęczenie,

będące zjawiskiem

fizjologicznym,



przemęczenie,

to jest zmniejszenie

sprawności całego ustroju,



wyczerpanie,

będące stanem bliskim

wystąpienia choroby.

W trakcie codziennej pracy i innych zajęć powstaje

zmęczenie

, które winno być likwidowane także

codziennie tj. bezpośrednio po tym jak powstało.

Jest to warunkiem zachowania zdrowia

człowieka.

Każdy człowiek powinien

zapewnić sobie równowagę w układzie

praca –

zmęczenie – wypoczynek

Odpowiednio dobrane formy wypoczynku mają

decydujący wpływ na rozwój sił życiowych.

Każdy człowiek powinien posiadać

całoroczny program aktywności ruchowej

obejmujący działalność rekreacyjną w:



czasie wolnym krótkim

(codzienna

aktywność rekreacyjna usuwająca zmęczenie),



czasie wolnym średnim

(aktywność

rekreacyjna weekendowa usuwająca

przemęczenie),



czasie wolnym długim

(aktywność urlopowa

i wakacyjna pozwalająca na powrót do pełnej

sprawności psychofizycznej).

Działalność

rekreacyjno – turystyczna

przeciwdziałająca niedoborom

ruchu

musi uwzględniać:



dostępność

form ruchu

i mały stopień

trudności zalecanych ćwiczeń,



dostosowanie intensywności zajęć ruchowych

wieku, płci, stanu zdrowia, sprawności

fizycznej

oraz rodzaju

pracy zawodowej



oszczędność

czasu

polegającą na stosowaniu

krótkotrwałych form aktywności

ruchowej

o maksymalnej skuteczności,



wszechstronność ruchu

tj. podejmowanie

takich

działań

, które mają wpływ na

wszystkie

układy fizjologiczne człowieka

2. Funkcje społeczno – wychowawcze

turystyki

a) Funkcja edukacji kulturalnej

Kultura jest to całokształt materialnego i duchowego

dorobku ludzkości, wytworzonego w ogólnym

rozwoju historycznym lub w jego określonej epoce.

Związki

turystyki

kulturą

są oczywiste i

powszechnie zauważalne.

Kultura inspiruje ludzi

do podejmowania działalności turystycznej,

natomiast turystyka popularyzuje

dobra

kultury

Turystyka i krajoznawstwo

mając

ścisły związek z

kulturą

wychowują

dla niej

poprzez

kontaktowanie ludzi

z jej

dobrami

Turysta

uczestnicząc w różnych

formach

ruchu turystycznego

spotyka się z

obiektami zabytkowymi, miejscami

pamięci narodowej, dziełami sztuki,

instytucjami kulturalnymi, zjawiskami

życia kulturalnego

oraz

kulturą ludową.

To wszystko

kształtuje

osobowość

człowieka

jego

wrażliwość emocjonalną

umiłowanie kultury

Działalność

krajoznawczo – turystyczna



kształtuje

zainteresowania kulturą;



sprzyja

aktywnemu uczestnictwu w życiu

kulturalnym;



kształtuje

wrażliwość emocjonalną;



wyrabia

postawę opiekuńczą do dzieł kultury;



jest czynnikiem

aktywizacji kulturalnej

odwiedzanego środowiska;



wdraża

do racjonalnego i kulturalnego

spożytkowania czasu wolnego;



zaspokaja

potrzebę kulturalnej zabawy i

rozrywki.

b) Funkcja wychowawcza

Wychowawcze

skutki działalności

turystycznej

dotyczą zarówno samych

turystów

, jak też

ludności

odwiedzanych terenów. O sile

oddziaływania wychowawczego

turystę

efekcie

wychowawczym decydują zarówno

czynniki dotyczące samego

turysty

jak i

wartości

odwiedzanego środowisk

Podstawowym celem wychowawczym

turystyki jest kształtowanie osobowości

człowieka i przygotowanie go do

życia w

społeczeństwie.

Rolę tę spełniają głównie

turystyka krajoznawcza

kwalifikowana

wyrabiając

wiele pozytywnych cech zwłaszcza

młodzieży

Poprzez krajoznawstwo i różne formy

turystyki wpaja się młodym ludziom

szereg pozytywnych postaw takich jak:



postawy ideowe

(humanizmu,

demokratyzmu, umiłowania wolności,

szacunku do pracy, patriotyzmu),



postawy społeczne

(zaangażowania,

społecznej otwartości dyscypliny,

gospodarności, odpowiedzialności),



postawy interpersonalne

(tolerancji,

poszanowania życia i zdrowia, poszanowanie

godności człowieka),



postawy intrapersonalne

(osobistej

godności, optymizmu, samokontroli,

odpowiedzialności za siebie, odwagi),



postawy pronaturowe

(szacunek dla życia,

opiekuńczość wobec dzieł natury, umiłowanie

jej piękna),



postawy prokulturowe

(zainteresowanie

kulturą kontakt z nią, umiłowanie jej piękna i

wielkości).

c) Funkcja poznawcza (kształcąca)

Funkcja

ta pozwala zaspokajać jedną z

ważnych

potrzeb człowieka

–

poznanie

świata

, która jest ciągle nie spełniona do

końca.

Turystyka uczy, poszerza wiedzę a

także przysparza wielu umiejętności

praktycznych.

Funkcja poznawcza – kształcąca

turystyki pozwala rozszerzyć

wiedzę o kraju i świecie

. Szczególne

znaczenie funkcja ta ma w działalności

młodych turystów

i powinna spełniać

następujące role:



zaspakajać i kształtować potrzeby

poznawcze;



sprzyjać rozwojowi zainteresowań;



kształcić umiejętności obserwacji;



być

składnikiem

kształcenia

politechnicznego

;



wzbogacać

wiadomości i umiejętności

;



wiązać

naukę

szkolną

życiem

;



spełniać

postulat wielostronnego

nauczania

i uczenia się;



być

sposobem poglądowego nauczania;



uczyć

samodzielnego i racjonalnego

myślenia

i krytycyzmu.

3. Funkcja urbanizacyjna

(miastotwórcza)

Wielu autorów podkreśla związki między

turystyką

urbanizacją

. Występują tu

dwustronne

zależności:



rozwój

funkcji turystycznych

w danym regionie

powoduje

wzrost zatrudnienia

czego

konsekwencją jest

osiedlanie się

powiększanie

liczby mieszkańców,



rozwój

procesów urbanizacyjnych

wpływa na

tempo i kierunki

rozwoju

turystyki.

Ruch turystyczny

powoduje niejednokrotnie na

obszarach posiadających

bogate walory

silne

przekształcenia, tworząc całe aglomeracje

turystyczne

(urbanizacja turystyczna)np.

Lazurowe Wybrzeże

(Francja),Włoska Riviera itd.

Funkcja urbanizacyjna

ściśle łączy się z innymi

funkcjami

a najbardziej z

funkcją ekonomiczną

Funkcja miastotwórcza

szczególnie widoczna jest

w miejscowościach

turystycznych

gdzie walory

turystyczne

przyciągają i

turystów

inwestorów

a także

osoby

poszukujące pracy, które się tam

osiedlają co przyspiesza procesy miastotwórcze.

4. Funkcja etniczna

Jednym z motywów

podróży

jest szukanie swych

„korzeni”, czyli jest to tak zwana

turystyka

etniczna

. U podstaw

etnicznej

funkcji

turystyki

leżą liczne

związki krajów emisji i

krajów recepcyjnych

. Ilustracją występowania

tych związków może być

turystyka etniczna

Polski

np. ludności

niemieckojęzycznej

narodowości

żydowskiej

Funkcja

ta ma szczególne znaczenie dla

emigrantów

poprzez stworzenie możliwości

bezpośredniego kontaktu

krajem

ojczystym

, bądź krajem

pochodzenia

przodków.

Turystę etnicznego

określają następujące

cechy:



świadomość

związków etnicznych i

społeczno – kulturowych z danym krajem,



motywacje poprzedzające podjęcie

decyzji o podróży,



świadomość celów typowych dla turystyki

etnicznej (np. wybór określonego miejsca,

odwiedziny rodziny, przyjaciół, względy

religijne, imprezy kulturalne i sportowe

itp.),



względy emocjonalne (tęsknota,

nostalgia, konfrontacja wyobrażeń).

Etniczne

funkcje turystyki

mają

istotne znaczenie gdy

emigrant

wykazuje zainteresowanie

sferą

gospodarczą

kraju ojczystego

(lub

pochodzenia przodków). Sytuacja taka

doprowadzić może do

inwestowania

współpracy

z przedsiębiorstwami

rodzimymi

5. Funkcja kształtowania świadomości

ekologicznej

Środowisko naturalne

jest podstawowym

surowcem dla

przemysłu turystycznego

Dlatego też generalnym założeniem

organizatorów turystyki

winna być dbałość o

zachowanie

walorów turystycznych

środowiska przyrodniczego

w jak najlepszym

stanie.

Działacze

turystyczni

turyści

byli

prekursorami

ochrony przyrody - inicjowali zakładanie

rezerwatów, parków narodowych itd

Kształtowanie

świadomości ekologicznej

we współczesnej

turystyce

powinno

przebiegać w

trzech

kierunkach:



problem

środowiska

przyrodniczego

społecznego

należy do najważniejszych

zagadnień współczesnego

życia;



turyści

organizatorzy

świadczący

usługi

turystyczne

powinni mieć właściwy stosunek

do narastających

problemów środowiska;



trzeba

zmniejszyć

różnice między

świadomością ekologiczną

postępowaniem ekologicznym

podmiotów

turystycznych.

6. Funkcja ekonomiczna turystyki

Przygotowanie

II.

Podróż (tam)

III. Pobyt

IV. Podróż ( z powrotem)

Funkcje ekonomiczne

(gospodarcze) wynikają

konsumpcji turystycznej

Konsumpcja

ta składa się z

czterech etapów

i w

każdym z tych etapów występują

funkcje

pozytywne.

Etap pierwszy – przygotowanie

, odbywa się ono

w miejscu stałego zamieszkania potencjalnego

turysty

. Ekonomiczne skutki wyjazdu

turystycznego pobudzają gospodarkę regionu

wysyłającego:



wywołują zmiany

w strukturze dotychczasowej

konsumpcji

w postaci nowego

popytu

na artykuły

związane z planową

podróżą

(sprzęt turystyczny)



pobudzają inwestycje

, zwiększają produkcję

artykułów związanych z

wyjazdem

(wzrost

zatrudnienia, podatki itp.),



powodują powstawanie

instytucji ułatwiających

podróżowanie.

Etap drugi i czwarty – podróż do celu i

powrót

. Występują tu

korzyści

zarówno

dla regionu

wysyłającego

jak i

recepcyjnego

. Najważniejsze z nich to:



wzrost zatrudnienia

przy rozbudowie

infrastruktury transportowej,



wzrost zatrudnienia

związany z

obsługą

podróżnych,



wpływy

za świadczone

usługi transportowe



pobudzenie

innych

sektorów

gospodarczych

związanych z

transportem.

Etap trzeci – turystyka

w miejscu

pobytu czasowego

Pozytywne

funkcje ekonomiczne

w tym etapie to:



napływ

środków pieniężnych

;



aktywizacja

zawodowa lokalnych

społeczności



pobudzenie

szeroko rozumianego popytu

regionach recepcyjnych

;



wzrost

dochodów miejscowej ludności, co

pobudza

popyt i produkcję

7. Funkcja polityczna

Turystyka

, zwłaszcza

międzynarodowa

jest

istotnym

czynnikiem

osiągania i poszerzania

różnych

celów politycznych

, może to

następować m. in. poprzez poszerzanie

międzynarodowych stosunków

z innymi

krajami, budowanie wizerunku swojego

kraju

za granicą

aktywizację

turystyki

etnicznej

, np.

polonijnej

Turystyka

jest takim rodzajem

zjawiska

, które

może wnieść duży

wkład

politykę

pokojową

i propagowanie

współpracy

między

narodami. Sprawy te były przedmiotem obrad

konferencji

ONZ w Shanon (1987 r.), która

odbyła się pod hasłem „Turism – Passport

to Peace”.

Rola

turystyki

w kształtowaniu

polityki

światowej

omawiana była także na wspólnym

posiedzeniu

Unii Międzyparlamentarnej

(IPU) i Światowej Organizacji Turystyki

(WTO), w Hadze w kwietniu 1989 roku.

Efektem tych obrad była

Deklaracja Haska

w sprawie

turystyki

, w której napisano m.

in.:

Uznając, że jest w interesie wszystkich krajów

ułatwianie podróży turystycznych tak

pojedynczym osobom jak grupom, co

sprzyja rozwojowi gospodarczemu,

społecznemu i kulturalnemu, przyczynia się

do tworzenia klimatu zaufania i wzajemnego

zrozumienia między państwami – członkami

międzynarodowej społeczności, do rozwoju

współpracy międzynarodowej, a stąd do

trwałego pokoju na świecie

II. Dysfunkcje turystyki

Turystyka

będąc zjawiskiem tak powszechnym,

obok

funkcji pozytywnych

pełni również

funkcje negatywne

. Wynikają one z różnych

sytuacji i uwarunkowań, które towarzyszą

współczesnej turystyce

przepływającej

na ogół z regionów bogatszych do

biedniejszych, z krajów zaawansowanych

przemysłowo do mniej rozwiniętych, ze

społeczeństw zurbanizowanych do

rolniczych, z Północy na Południe

Turystyka

obok niewątpliwych

korzyści

przynosi również ewidentne

straty

zarówno

sferze ekonomicznej, społecznej i

może w największym stopniu w

środowisku przyrodniczym (naturalnym).

1. Dysfunkcje w środowisku społeczno

– kulturowym

Turystyka pełni wiele pożytecznych funkcji:

wychowawczych, kształcących,

wypoczynkowych, zdrowotnych i innych. Jednak

jej oddziaływanie na środowisko społeczno-

kulturowe ma również i negatywne skutki.

Oddziaływanie turystyki na środowisko społeczno

– kulturowe przebiega dwoma torami:



przez turystów,



przez infrastrukturę turystyczną.

Problemy

w postaci

konfliktów

między

turystami

ludnością miejscową

występują,

gdy liczba

turystów

znacznie przekracza liczbę

stałych mieszkańców

. Występuje wówczas

zjawisko „

przeciążenia turystycznego

”,

które ma

negatywne skutki

również dla

turystów

w postaci wzrostu

kosztów

utrzymania

zwiększonego ruchu

samochodów

zatłoczenia restauracji

itp.

Zwiększony ruch turystyczny powoduje wiele

zmian niekorzystnych w środowisku

mieszkańców terenów recepcyjnych

przejawiają się one w:



frustracji

w związku z obserwacją bogatszych

turystów

nie liczących się z wydatkami,



ograniczeniu

miejscowej ludności w

podejmowaniu decyzji w

sprawach lokalnych



zanikaniu

tradycyjnej

gościnności

czemu

sprzyja powstawanie

postaw konsumpcyjnych



zmianach

w stylu życia

miejscowej ludności

wywołanych zróżnicowaniem

dochodów

turystyki



wywoływaniu

zjawisk

patologii

takich jak:

pijaństwo, narkomania, prostytucja czy

złodziejstwo

;



przenoszenie

przez

turystów

zarazków

chorób

epidemicznych

takich jak

cholera, dyfteryt,

tyfus, ospa itp.;



wprowadzaniu

wielu ograniczeń i niedogodności

w życiu codziennym czyniąc je bardziej

męczącym;



ograniczeniu

przez

turystów zmotoryzowanych

wolności pieszych

, jednocześnie stanowiąc

zagrożenie

dla

życia i zdrowia

na drogach,

Negatywne skutki ruchu turystycznego

dotykają nie tylko środowiska terenów

recepcyjnych, ich mieszkańców, ale

także samych turystów uczestniczących

w tym ruchu. Przejawia się to w:



przedstawianiu

przybyłym

turystom

fałszywej wersji

folkloru

obyczajów

dostosowanej do wyobrażeń i oczekiwań

turystów

;



korzystanie

z miejscowości na terenie gdzie

przekroczona jest

chłonność

itd.



nieprzestrzeganiu

przez

turystów

lokalnych

zwyczajów

;



świadome wyrządzanie szkody zabytkom



zubożeniu środowiska architektonicznego

miejscowości turystycznych

przez

wznoszenie

budowli

właściwych dla dużych

miast

a nie dla danego

regionu;



przypadkowym i bezplanowym

osadnictwie niszczącym architekturę

krajobrazu;



częstym

ograniczaniu możliwości poznawczych

gdy program skoncentrowany jest na

biernym

wypoczynku

lub gdy jest

przeładowany

sposób przekraczający zdolności

percepcyjne

turystów

;



tzw. „chorobach pourlopowych”

występujących wówczas gdy

wyjazd

był

niewłaściwie

zorganizowany

(przepełniona

miejscowość, niski standard usług noclegowo-

gastronomicznych, zły środek transportu itp.),



padaniu

ofiarą

przestępstw

(gdyż dysponują

pieniędzmi),

oszustw

, jak również bywają

przedmiotem

ataku terrorystów

2. Dysfunkcje w środowisku

przyrodniczym

Środowisko przyrodnicze

jest istotnym

czynnikiem rozwoju

turystyki

, stąd

szczególny niepokój budzi fakt

traktowania niektórych

dóbr

jako

dobra wolne

/woda i powietrze/ czyli

niewyczerpywalne

, co w świetle

ostatnich badań

nie jest prawdą

Mamy tu do czynienia z pewnym paradoksem a

mianowicie -

turystyka niszczy turystykę

Rozwój

współczesnej turystyki

prowadzi do

zmiany charakteru

środowiska

przyrodniczego

. Sytuacja ta powoduje

zagęszczanie urządzeniami

infrastruktury

turystycznej

i ogólnej takimi jak -

hotele,

kempingi, drogi, tereny sportowe

itp. wielu

obszarów szczególnie atrakcyjnych

turystycznie.

Urządzenia turystyczne i rekreacyjne

zajmują

ogromne przestrzenie

ciekawych turystycznie

obszarów

np. mamy tu również do czynienia z

sytuacją taką, że

eksploatacja obiektów i

urządzeń turystycznych

przynosi ogromną

ilość

odpadów

Jak stwierdza większość

znawców przedmiotu

największe zagrożenie dla środowiska

naturalnego stwarza

turystyka masowa

szczególnie wówczas gdy jest źle zorganizowana.

Wielkie szkody w

środowisku przyrodniczym

powoduje

turystyka narciarska

Utrzymanie

tras narciarskich

związane jest z koniecznością

karczowania lasów, walcowaniem śniegu

ciężkimi pojazdami /niszczenie trawy/.

Wynikiem tego jest:

erozja gleby, lawiny,

osunięcia ziemi, powodzie,

oraz

niszczenie

piękna krajobrazu

Turystyka wodna

ma również swój udział w

wyrządzaniu szkód w

środowisku naturalnym

Turyści motorowodni

straszą

ptactwo wodne

używając

łodzi

z silnikami spalinowymi,

turyści

kajakowi

i po części

żeglarze

zaśmiecają

brzegi

rzek i akwenów wodnych

biwakują

niedozwolonych miejscach.

Turystyka wędrowna i rowerowa

także

niejednokrotnie powodują

degradację

środowiska

w wyniku nadmiernego

zagęszczania

tras turystycznych i dróg

rowerowych

, obniżając tym samym

walory

naturalne terenu.

Przeprowadzone badania dowodzą, że

turystyka

wywołuje największe

negatywne zmiany na terenach

nadmorskich i górskich

np. badania w

Tatrzańskim Parku

Narodowym

wykazały, że

ruch turystyczny

na tym

terenie spowodował:

I etap

: niszczenie pokrywy roślinnej,

II etap

: niszczenie pokrywy glebowej,

III etap

: powstanie wydeptanej przez turystów

ścieżki na podłożu skalnym,

IV etap

: pojawienie się procesów erozyjnych,

V etap

: zmiany w rzeźbie terenu.

„

Turystyka zjada turystykę”

przykrym

przykładem w tym zakresie mogą być niektóre

imprezy

turystyki alternatywnej

czy nawet

ekologicznej

uznawane za rodzaje

turystyki

przyjaznej

środowisku Znane są

przekształcenia w środowisku przyrodniczym

przez

turystów

uprawiających

trekking

rejonie szczytów

Annapurna

oraz

Mount

Everest

gdzie w wyniku

masowego

zbaczania

turystów

ze ścieżek doszło do

poważnych zniszczeń w

szacie roślinnej

Kolejnym problemem w odwiedzanych przez

turystów

rejonach

Nepalu

jest

zanieczyszczenie

środowiska

odpadami np.

puszkami, butelkami, workami foliowymi

4. Dysfunkcje w sferze gospodarczej

Negatywne

skutki

turystyki

w sferze

gospodarczej odczuwane są szczególnie przez

kraje recepcyjne

. Najistotniejszym momentem

może być tu

uzależnienie państw

przyjmujących od państw wysyłających

turystów

, szczególnie w sytuacji, gdy znaczna

część

dochodów

wraca do

krajów emisyjnych

np. jako zapłata za importowane urządzenia

niezbędne do

obsługi turystyki zagranicznej

przyjazdowej

. Znaczna część

hoteli

należy do

organizacji ponad państwowych

i do nich

trafia większość

dochodów

Rozwojowi

turystyki

w niektórych

krajach

może towarzyszyć

upadek

innych

działów

gospodarki

. Rozwój

turystyki

obszarach

recepcyjnych

powoduje tam

wzrost

inflacji

, a przez to wyższe

ceny

wielu

dóbr i

usług

niż w pozostałych -

nieturystycznych

regionach tego

kraju

, co pośrednio

obniża

standard życia

miejscowej ludności.

Wiele

krajów

słabo rozwiniętych

gospodarczo

znacznie

inwestuje

infrastrukturę

turystyczną

a następnie intensywnie

eksploatuje

swe

zasoby turystyczne

niewiele

w zamian uzyskując w wyniku czego

turystyka

przestaje być opłacalnym

interesem

Reasumując można stwierdzić, że

„ im

biedniejszy i słabiej rozwinięty jest kraj

recepcyjny, tym niekorzystniej wypada dla

niego rachunek kosztów i zysków,

związanych z rozwojem turystyki”.

Document Outline