Polityka zdrowotna

Polityka zdrowotna- to zbiór zasad

przyjętych przez społeczeństwo które

określają jak dokonywana jest alokacja

zasobów przeznaczonych na ochronę

zdrowia albo też określają udział w

kosztach i korzyściach zdrowotnych

jakie stają się udziałem poszczególnych

grup

PZ polega na określeniu celów dla danej

społeczności, chodzi o wybór

„właściwych” celów, grup objętych

działaniem i rodzajem interwencji

•

Polityka zdrowotna państwa wyznacza

cele funkcjonującego systemu ochrony

zdrowia, a przez regulacje prawne

i zapewnione środki

również ich realizację.

•

Regulacje prawne powinny

kompleksowo ująć zasady

funkcjonowania wszystkich składowych

systemu, w tym opieki medycznej, oraz

określić przejrzyste sposoby nadzoru i

kontroli realizacji wyznaczonych celów.

•

Polityka zdrowotna jako część polityki

społecznej państwa powinna być osadzona

w jego realiach społecznych i

ekonomicznych oraz być ukierunkowana na

zapewnienie warunków sprzyjających

zachowaniu zdrowia ludzi.

•

Na czoło wszystkich uwarunkowań zdrowia

wysuwają się czynniki społeczne i

ekonomiczne. Warunki społeczne i

ekonomiczne mają wpływ na to, czy ludzie

tracą zdrowie i chorują, a także stanowią

najbardziej istotny czynnik umocnienia

zdrowia całej populacji.

•

Brak prozdrowotnej polityki państwa

powoduje, że ludzie narażeni są

znacznie częściej na zachorowania,

co zwiększa wydatki na opiekę

medyczną oraz negatywnie wpływa

na gospodarkę, rozwój społeczny i

pozycję międzynarodową kraju.

Dlatego wydatki na zdrowie należy

traktować jako inwestycję w rozwój

państwa.

•

Na politykę zdrowotną wpływ mają

zachodzące zmiany demograficzne,

mobilność ludzi wewnątrz kraju i

emigracja, społeczne rozwarstwienie,

różnice kulturowe i sytuacja ekonomiczna.

•

Polityka zdrowotna powinna uwzględniać

koszt nowych technologii diagnostyczno-

leczniczych oraz drogich interwencji

medycznych, ale także zaspokajać

potrzeby grup szczególnie narażonych na

utratę zdrowia lub wymagające

zwiększonej troski, np. kobiety w ciąży,

niemowlęta i dzieci, upośledzeni fizycznie i

umysłowo.

Obszary którymi zajmuje się

polityka zdrowotna

•

rozwój opieki medycznej i skuteczność działań

diagnostyczno-leczniczych,

•

a także zapewnienie warunków: sprzyjających

zdrowiu w środowisku życia i pracy,

•

zdrowej żywności, prawidłowego żywienia,

•

możliwości odpoczynku, rekreacji oraz

rozwoju fizycznego szczególnie dzieci i

młodzieży,

•

działania promujące zdrowie oraz

zapobiegające chorobom.

Poziomy polityki zdrowotnej:

•

Międzynarodowa polityka zdrowotna.

•

Regionalna polityka zdrowotna.

•

Krajowa polityka zdrowotna.

•

Lokalna polityka zdrowotna.

Za kreowanie polityki zdrowotnej

państwa odpowiadają:

•

Rząd z ministerstwami

•

Administracja

•

Samorządy lokalne

•

NFZ

•

Pracownicy opieki zdrowotnej

•

Społeczeństwo

•

Organizacje z otoczenia ochrony zdrowia.

•

Organizacja państwa opiera się na

funkcjonowaniu systemów, które mają za

zadanie zapewnienie społeczeństwu

określonych, zdefiniowanych celów

rozwoju społeczno-ekonomicznego.

Założenia funkcjonowania każdego z

systemów regulują założenia polityki

państwa w danej dziedzinie ustalane przez

powołane do tego organy władzy

ustawodawczej i wykonawczej. Definiują

one cele ogólne (konstytucja) i

szczegółowe (ustawy) każdego z systemów

oraz poprzez kompleksowe regulacje

prawne (przepisy wykonawcze) metody i

środki zarządzania systemem, w tym

udziału poszczególnych sektorów.

•

Jednym z systemów jest system ochrony

zdrowia, którego celem jest bezpieczeństwo

zdrowotne państwa, czyli zapewnienie

odpowiadającego oczekiwaniom

społeczeństwa stanu zdrowia ogółu

ludności. Poza celem głównym polityka

państwa określać powinna cele szczegółowe

systemu oraz metody i środki ich realizacji.

W odniesieniu do zdrowia polityka państwa

zawierać musi regulacje prawne dotyczące

zaspokojenia nie tylko indywidualnych ale i

zbiorowych potrzeb zdrowotnych obywateli.

Główne funkcje systemu

ochrony zdrowia:

zaspokojenie indywidualnych potrzeb

zdrowotnych z których najważniejsze są

potrzeby wynikające z



chorób, niedomagań, wypadków, czyli

tzw. wyrażone potrzeby zdrowotne,



system powinien brać pod uwagę również

istnienie tzw. rzeczywistych potrzeb

zdrowotnych, nie zawsze ujawniających

się dostatecznie wcześniej i zaspokajać je

z własnej inicjatywy;

2. zaspokojenie zbiorowych potrzeb

zdrowotnych , tzn. takich warunków

życia, pracy, mieszkania,

odżywiania, wypoczynku a nawet

wszelkich innych aspektów życia

zbiorowego, które minimalizują, jeśli

nie eliminują jakiekolwiek ryzyka

utraty życia.

•

Bezpieczeństwo zdrowotne państwa

zapewnić może tylko system ochrony zdrowia

przyjazny obywatelom, tzn.:

gwarantujący sprawiedliwy w odczuciu

społecznym dostęp do osiągnięć wiedzy

medycznej,

sprawiedliwe obciążenie kosztami,

jest wrażliwy na potrzeby osób biednych,

niepełnosprawnych, osób starych oraz kobiet

w ciąży i dzieci,

zapewnia równość w dostępie do świadczeń,

uwalnia od zagrożenia nie uzyskania pomocy

medycznej w przypadku jej potrzeby.

•

System musi zapewnić ponadto spełnienie

oczekiwań społeczeństwa w zakresie

podstawowych warunków w jakich

udzielane są świadczenia medyczne, czyli:

-poszanowanie godności osobistej pacjenta,

każdej osoby

-zapewnienie podstawowych warunków w

uzyskaniu potrzebnego świadczenia

zdrowotnego

-sprawiedliwe w odbiorze społecznym

obciążenie kosztami systemu.

Światowa Organizacja Zdrowia

(WHO):

•

WHO to wyspecjalizowana agenda

ONZ powołana do życia w 1948 r.

•

celem utworzenia WHO było

stworzenie prawdziwie uniwersalnej,

o zasięgu globalnym,

międzynarodowej organizacji zdrowia

Główne organy WHO:

•

Światowe Zgromadzenie Zdrowia-

składa się z przedstawicieli wszystkich

państw członkowskich WHO,

•

Rada Wykonawcza- składa się z 32

członków desygnowanych przez

państwa członkowskie,

•

sekretariat na którego czele stori

Dyrektor Generalny

Zadania WHO wg jej

konstytucji:

•

podejmowanie kierowniczych i koordynacyjnych

działań w dziedzinie ochrony zdrowia o charakterze

międzynarodowym,

•

zwalczanie chorób epidemicznych, endemicznych i

innych,

•

stymulowanie badań naukowych w dziedzinie ochrony

zdrowia,

•

rozwój higieny publicznej,

•

gromadzenie, analiza i wymiana informacji w

dziedzinie zdrowotności,

•

wypracowanie standardów i norm międzynarodowych,

•

standaryzacja w dziedzinie metod diagnostycznych,

•

podejmowanie wszelkich innych działań w dziedzinie

zdrowia i zdrowotności publicznej niezbędnych dla

osiągnięcia celów organizacji.

Europejska polityka zdrowotna

w zakresie ochrony zdrowia:

•

Polityka zdrowotna na poziomie

europejskim, a także na płaszczyźnie

międzynarodowej była od pierwszych

lat po II wojnie światowej

koordynowana przez WHO. Dopiero

po wielu latach działania tej

organizacji zostały wzmocnione przez

inne instytucje europejskie, w tym

Radę Europy i Unię Europejską.

Jest prowadzona w Europie przez 3

różne organizacje międzynarodowe:

•

Biuro Europejskie WHO z siedzibą

w Kopenhadze.

•

Unię Europejską z siedzibą jej

głównych organów w

Brukseli, Kopenhadze i Strasburgu.

•

Radę Europy – z siedzibą organów

centralnych w Strasburgu.

•

Większość programów prowadzonych

jest najczęściej wspólnie przez

wszystkie te organizacje.

•

Ich działalność wchodzi w zakres

pojęcia „europejska polityka

zdrowotna” lub „regionalna polityka

zdrowotna”.

4 główne grupy problemów

polityki ochrony zdrowia w

Europie:

1. Kreowania zachowań prozdrowotnych (ograniczenia

palenia tytoniu, modyfikacja diety, ograniczenie

spożywania alkoholu, przeciwdziałanie narkomanii,

upowszechnianie edukacji zdrowotnej);

2. Opieki zdrowotnej (niwelowanie nierówności w

dostępie do opieki zdrowotnej, optymalizacja w

zarządzaniu służbą zdrowia, efektywne

wykorzystanie istniejącej bazy służby zdrowia);

3. Profilaktyka chorób, inwalidztwa i leczenia chorób;

4. Niwelowanie niekorzystnych czynników

środowiskowych (zanieczyszczenie wody, gleby,

powietrza, żywności, a także przekraczanie norm

promieniowania jonizującego).

Document Outline