Pielęgniarstwo
Europejskie
Pielęgniarstwo
Europejskie
Zespół
Barber i Kratz zaproponowali taką definicje:
„Opieka zespołowa oznacza, że ludzie z
różnych dyscyplin opiekując się pacjentami
pracują razem. W tym przypadku polem
działania jest opieka podstawowa lub praktyka
ogólne z założeniem, że opieka zespołowa ma
większe zalety w porównaniu z indywidualną
pracą
poszczególnych
profesjonalistów
działających w pojedynku.”
Zespół
jest więc zbiorem osób, które
mają wyraźny powód do wspólnej pracy i
potrzebują nawzajem swoich możliwości i
umiejętności.
Zespół
Praca zespołowa powoduje:
aktywizację,
wzrost wydajności,
poprawienie jakości wyników,
wzmocnienie związków pomiędzy
pracownikami,
bardziej ekonomicznie wykorzystanie czasu
pracy zatrudnionych.
Praca zespołowa
Praca zespołowa jest
podstawą skutecznych,
skoordynowanych i
zintegrowanych usług i w jej
formie najlepiej wykorzystuje
się i tak niedostateczne
środki.
Praca zespołowa
Skuteczna strategia porozumiewania
się jest niezbędna, aby zespół
pracował wydajnie. Wymaga to
regularnych spotkań. Każdy członek
zespołu musi jasno rozumieć role,
funkcje i umiejętności swoich
kolegów i uzgodnione zadania
zespołu.
Zadania i cele zespołu powinny być
jasne i wspólne.
Tożsamość zawodowa
Tożsamość zawodowa jest określana
jako:
wkład w pracę zespołu, jest istotna dla
skutecznej pracy zespołowej i z natury rzeczy
zależy od multidyscyplinarnej struktury opieki
podstawowej.
Tożsamość zawodowa
Nawiązywanie i prowadzenie efektywnej
współpracy zespołowej stanowi jeden z
trudniejszych
problemów
poszczególnych
członków zespołu, reprezentujących różne
specjalności. Jednym z członków takiego
zespołu jest pielęgniarka. Może ona być
głównym informatorem chorego i rzecznikiem
jego spraw.
Pielęgniarka
Pielęgniarka
ma
dobre
warunki
umożliwiające poznanie chorego, zapewnienie
mu bezpieczeństwa, wygody i różnorodnej
pomocy w zaspokajaniu potrzeb, ponieważ
jako jedyna pozostaje z nim w kontakcie
najdłużej.
Pielęgniarka
ma
więc
możliwość
dokonywania
obserwacji
i
gromadzenia
informacji tak, aby właściwie ocenić jego stan i
określić cele opieki pielęgniarskiej.
Pielęgniarka
Rola
pielęgniarki
w
środowisku
terapeutycznym jest ważna, a mimo to ranga
zawodu w społeczeństwie jest stosunkowo niska.
Przyczyną
tego
jest
przywiązanie
przez
pielęgniarki w zbyt małym stopniu znaczenia do
spełnienia roli edukacyjnej i ekspresyjnej, a
traktowanie zawodu jako ciągu czynności
instrumentalnych.
Pielęgniarka
Praca pielęgniarki nabiera szczególnego
znaczenia zarówno w zespole pielęgniarskim,
jak i w szerszym zespole terapeutycznym
danej jednostki organizacyjnej.
Ze względu na zmiany i ciągłe dążenie do
poprawy
jakości
usług
medycznych
pielęgniarka musi wykazywać się w swojej
pracy
profesjonalizmem
i
nieustanną
gotowością niesienia pomocy pacjentowi, ale
także być równorzędnym PARTNEREM w
procesie leczenia.
Współpraca
Wzajemna współpraca między pielęgniarkami
i całym personelem medycznym, obdarzenie
się zaufaniem i rzetelnością w wykonywaniu
obowiązków wpływa nie tylko na atmosferę
pracy, a także na jakość sprawowanej opieki
nad pacjentem.
Zespół terapeutyczny tworzą specjaliści,
którzy mają wspólny cel, ale zakres działań
musi być precyzyjnie ustalony, podobnie jak
zakres
odpowiedzialności
za
dokonane
zabiegi.
Koordynator
W
zespole
terapeutycznym
jedna z osób pełni funkcję
koordynatora
pracy,
ma
uprawnienia
i
kompetencje
kierownicze, może być również
przywódcą.
Koordynator
Komunikacja kierownika z
zespołem jest szczególnie ważna
dla realizacji celów zespołowych
oraz
utrzymania
klimatu
emocjonalnego w grupie.
Kierownik zespołu
terapeutycznego
pomaga grupie stawać się zespołem
gotowym do współpracy,
wywołuje i wzmacnia pożądane zjawiska:
budowanie i poszukiwanie porozumienia,
przekazywanie i podsumowywanie informacji,
myśli, celów, wspólne planowanie,
wzmacnia osoby do samodzielności i
autonomii jako jednostki i jako członka
zespołu.
Umiejętność komunikowanie się w
zespole
Szczególnie ważne są
umiejętności komunikowania
oparte o zasady asertywności –
uczciwe, szczere, bezpośrednie.
Relacja pielęgniarka -
lekarz
Jak wynika z badań, lekarze preferują
pozycję dominującą w zespole. Pielęgniarki zaś za
satysfakcjonującą pozycję uważają taką, w której
pełnią one rolę partnera w zespole.
Relacje między pielęgniarką a lekarzem
wyznaczone są przez formalne uwarunkowania ich
pozycji zawodowych jak i psychospołeczne
uwarunkowania
charakterystyczne
dla
przedstawicieli obu tych grup zawodowych.
Relacja pielęgniarka -
lekarz
Ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o zawodach
pielęgniarki i położnej (Dz.U. 1996, nr 91, poz.
410) z późniejszymi zmianami reguluje
stosunki między lekarzami a pielęgniarkami i
położnymi, ustalając w sposób jednoznaczny
zasady
partnerstwa.
Świadczą o tym następujące zapisy: zgodnie z
art. 22 pielęgniarka i położna:
ma prawo uzyskania od lekarza informacji o
stanie
zdrowia
pacjenta,
rozpoznaniu,
proponowanych metodach diagnostycznych,
leczniczych i rehabilitacyjnych oraz o dających
się przewidzieć następstwach tych działań,
w przypadkach uzasadnionych wątpliwości ma
prawo domagać się od lekarza, który wydał
zlecenie, by uzasadnił potrzebę wykonania
tego zlecenia,
cd.
w wyjątkowych przypadkach ma prawo
odmówić wykonania zlecenia lekarskiego,
podając niezwłocznie przyczyny odmowy na
piśmie.
Relacja pielęgniarka -
lekarz
W szpitalu istnieje duża trudność
związana ze ścisłym podziałem pracy wg
odpowiednich
kompetencji.
Lekarze
przeciążeni
koniecznością
poznawania
najnowszych
osiągnięć
medycyny
przerzucają na pielęgniarki wiele zadań, do
których nie były one przygotowane w szkole.
Relacja pielęgniarka -
lekarz
Wśród pielęgniarek powoduje to obawę przed
odpowiedzialnością, dodatkowe stresy. Lekarze
często „nie liczą się ze zdaniem pielęgniarki” i
podważają jej zdanie przy pacjentach.
Oczywiście w środowisku lekarskim występują
ludzie, którzy bardzo cenią sobie czynności
diagnostyczne pielęgniarek. Można to zauważyć
w odniesieniu do opieki psychiatrycznej.
Lekarze uważają, że pielęgniarki to ich uszy i
oczy w okresach nieobecności. Również w
czasie tzw. obchodów lekarskich dopuszczają do
głosu pielęgniarki, by uzyskać od nich
informacje o stanie pacjenta.
Relacja pielęgniarka -
lekarz
Ta możliwość wyrażania własnej oceny
pojawia się tylko w sytuacjach, gdy lekarz
zadaje
pytanie.
To
bierne
zachowanie
świadczy o dominującej pozycji lekarza wobec
pielęgniarek.
Wielu lekarzy wprawdzie wyraża szacunek
do ich pracy, jak to się dzieje np. w oddziałach
intensywnej terapii, rzadko jednak wymienia
się
pracę
pielęgniarek
jako
działanie
zespołowe dwóch grup profesjonalistów.
Należy pamiętać, iż
wszelkie konflikty
między personelem
odbijają się z
niekorzystnie na
pacjentach
.