Trzepotanie
przedsionków
Flagellatio atriorum
Atrial flutter (AFl)
G. Probola
Trzepotanie
przedsionków
Flagellatio atriorum
Atrial flutter (AFl)
G. Probola
Trzepotanie przedsionków
(AFl)
Miarowy, szybki rytm, o pełnej czynności
przedsionków.
Częstość trzepotania wynosi od 250-
350/min (4,7-5,8 Hz), zwykle około
300/min (5 Hz).
Trzepotanie przedsionków
(AFl)
Najczęściej powstaje na podłożu
istniejącej choroby organicznej serca:
Reumatyczna choroba zastawek
Nadciśnienie tętnicze
Zespół chorego węzła
Choroba wieńcowa
Zapalenie mięśnia sercowego
Trzepotanie przedsionków
(AFl)
Do przyczyn pozasercowych należą:
Nadczynność tarczycy
Kwasica cukrzycowa
Urazy mózgu
Przewlekłe choroby płuc
Trzepotanie przedsionków
(AFl)
Przyczyną tej niemiarowości może być:
Pozazatokowe ognisko w jednym z
przedsionków, wyzwalające fale z dużą
częstością
Nawracająca fala pobudzenia (reentry)
Trzepotanie przedsionków
(AFl)
Zależnie od mechanizmów
elektrofizjologicznych prowadzących do
AFl wyróżnia się trzepotanie:
TYPOWE
TYPOWE ODWRÓCONE
TRZEPOTANIE Z DOLNEJ PĘTLI
NIETYPOWE
Trzepotanie przedsionków
typowe
Zmiana powstaje w wyniku reentry w obrębie
prawego przedsionka w obszarze wolnego
przewodzenia w cieśni ograniczonej:
Pierścieniem włóknistym zastawki trójdzielnej
Ujściem żyły głównej dolnej
Ujściem zatoki wieńcowej
Zastawką Eustachiusza
Obieg nawracającej fali jest PRZECIWNY do ruchu wskazówek
zegara, przegroda między przedsionkowa jest pobudzana od
dołu ku górze, boczna ściana prawego przedsionka w dół.
Trzepotanie przedsionków
typowe odwrócone
Obieg fali nawracającej jest zgodny z
ruchem wskazówek zegara.
ROZPOZNANIE
ROZPOZNANIE
W trzepotaniu przedsionków stwierdza się
falę trzepotania w postaci zębów piły
(charakterystyczna fala F (flagellatio)),
widoczna w co najmniej jednym
odprowadzeniu, bez odcinków linii
izoelektrycznej. Są one regularne i
identyczne w tej samej fazie ewolucji
serca.
Typowa postać trzepotania
przedsionków
Fala trzepotania najlepiej widoczna w
odprowadzeniach:
II (-)
III (-)
aVF (-)
V
1
(+)
aVR (+)
Typowa postać trzepotania
przedsionków
Fala trzepotania o częstości 200-360/min,
najczęściej 250-350/min (średnia
częstość fal F=300/min).
Zespoły QRS są nie poszerzone, wskutek
nakładania się fal F różnią się
nieznacznie.
Odwrócona postać trzepotania
przedsionków
Fale trzepotania są dodatnie w
odprowadzeniach:
II
III
aVF
Zaburzenia hemodynamiczne
Zależą od przewodzenia impulsów w
złączu przedsionkowo-komorowym
i rytmu komór.
Węzeł przedsionkowo-komorowy może
przewodzić do 200 pobudzeń na minutę i w
trzepotaniu przedsionków powstaje blok
przedsionkowo-komorowy zmiennego stopnia.
Przy stałym stosunku przewodzenia (najczęściej
2:1)-jest to jedna odpowiedź komór na dwie
fale trzepotania, rytm komór jest miarowy, a
częstość komór stanowi połowę częstości
przedsionków (120-170/min).
Jeżeli akcja przedsionków ulega
zwolnieniu <220/min, częstość komór
może wzrosnąć ze względu na
powstanie przewodnictwa w AV=1:1.
Częstość komór jest zmienna, gdy
charakter bloku nie jest stały.
Różnice między migotaniem a
trzepotaniem przedsionków
1.
Odstępy między załamkami, ich
amplituda i kształt są równe w
trzepotaniu, a nierówne w migotaniu
przedsionków
2.
Fala trzepotania jest najlepiej
widoczna w odprowadzeniach: II, III,
aVF. Falę migotania natomiast najlepiej
widać w odprowadzeniu V
1
Literatura
„Choroby wewnętrzne”, pod red. A. Wojtczaka,
t.1
„Choroby wewnętrzne” pod red. F. Kokota, t.1
„Nauka o chorobach wewnętrznych pod red. T.
Orłowskiego, t.2
„Ostre stany zagrożenia życia w chorobach
wewnętrznych” pod red. M. Krzemińskiej-Pakuły
„Pediatria” pod red. B. Górnickiego i B. Dębiec
„Interna” pod red. W. Januszewicza i F. Kokota
„Choroby wewnętrzne” pod red. A. Szczeklika
„Terapia”, styczeń 2005