1.1

Wprowadzane dane mogą mieć różnoraką postać - 
między innymi mogą być liczbą, tekstem, datą, 
godziną, adresem itp.
W większości przypadków należy po wprowadzeniu 
danych nadać im określony wygląd tzw. format. 
Format wyświetlania danych jest parametrem 
charakteryzującym komórkę i zmienia się go w 
menu: FORMAT/KOMÓRKI. 

1.2

Typowymi parametrami są wielkość, rodzaj czcionki 
oraz styl (np. pogrubienie, kursywa, podkreślenie itp.)

Dla wprowadzonych liczb możliwe jest również określanie ilości 
miejsc po przecinku, sposobu prezentowania ułamków i liczb 
ujemnych. Dla dat i godzin będących specyficznymi wartościami 
liczbowymi, jest również możliwe ustawienie sposobu prezentacji 
specyficznego dla tego rodzaju danych.

1.3

 

Podczas wprowadzania danych łatwo zauważyć, że 
Excel stara się rozpoznawać na bieżąco format 
umieszczanych w komórkach liczb, tekstu, dat. Po 
wprowadzeniu liczby, daty lub godziny, Excel 
automatycznie wyrównuje zawartość komórki do 
prawej strony. Po wprowadzeniu tekstu zawartość 
komórki zostaje wyrównana do lewej strony. 
Oczywiście sposób wyrównywania możemy w każym 
momencie zmienić poprzez nacinięcie 
odpowiedniego narzędzia na pasku 

lub wybranie polecenia menu 
FORMAT/KOMÓRKI. 

1.4

Częstym błędem popełnianym przez początkujących użytkowników 
programu, jest traktowanie nagłówków wierszy jako kolumny liczby 
porządkowej. Po wprowadzeniu nagłówków kolumn łatwo 
zauważyć, że taka "liczba porządkowa" nie jest poprawna, dlatego 
należy w razie potrzeby wprowadzić kolumnę i wypełnić liczbami.

1.5

FORMUŁY

 

Rozpoczynając rozważania na temat obliczeń w 
Excelu należy podkreślić, że program ma znacznie 
rozbudowane możliwości wykonywania obliczeń i 
stanowi potężne narzędzie w rękach użytkownika, 
który potrafi je wykorzystać. 

Podstawę do stosowania obliczeń stanowią tzw. 
formuły. 

Formuła to odpowiednio zapisana operacja z 
wykorzystaniem danych arkusza, po wykonaniu 
której w komórce zawierającej formułę pojawi się 
wynik działania formuły. 

W zapisie formuła wyróżnia sie pewną cechą. 
Mianowicie rozpoczyna się znakiem równości. 

1.6

Przykłady formuł znajdują się poniżej:

=10+20 

<_______>

 =30-8 

<_______>

 =20*5

Po wpisaniu tych formuł i zatwierdzeniu klawiszem 
ENTER, w komórce pojawią się odpowiednio 
następujące liczby: 30, 22 i 100. 

W zapisach formuł można wykorzystywać również 
adresy komórek, a wtedy do formuły podstawiona 
zostanie zawartość komórki, której adres został 
wpisany. 

W przykładzie 
na rysunku, w 
komórce E9 
dodatkowo 
zastosowano 
nawiasy, 
natomiast w 
komórce E11 
wykorzystano 
zapis 
procentowy. 

1.7

Kolejnym etapem wtajemniczenia są funkcje, które 
wklejone w odpowiedni sposób do formuły mogą 
wykonać nawet bardzo skomplikowane obliczenia z 
zastosowaniem argumentów zdefiniowanych przez 
użytkownika. 

W wielu zestawieniach często spotyka się miejsce 
(komórkę), w którym zapisana jest liczba będąca 
podsumowaniem jakiejś serii danych. Przypadek ten jest 
na tyle powszechny, że w Excelu istnieje specjalny 
przycisk na pasku narzędzi służący wyłącznie do 
wklejanie funkcji automatycznego sumowania:

Przycisk funkcji SUMA: ------->   

Przed wywołaniem tej funkcji należy pamiętać o 
konieczności umieszczenia kursora w komórce, w której 
ma się pojawić wynik sumowania. Uwaga ta dotyczy 
również innych funkcji wklejanych i wykorzystywanych 
w formułach. 

1.8

Podczas wklejania w komórce widoczna jest tekstowa 
postać funkcji SUMA(). Znajomość syntaktyki w tym 
przypadku nie jest wymagana, jednak zaawansowanym 
użytkowników napewno się przydaje.