Prezentacja programu PowerPoint

Rembrandt Harmenszoon van Rijn
(ur. 15 lipca 1606 w Lejdzie, zm. 4 października 1669 w Amsterdamie)
–holenderski malarz, rysowniki grafik.

Uważany

powszechnie

jednego z największych artystów europejskich.
Obok Jana Vermeera i Fransa Halsa najważniejszy malarz w sztuce
holenderskiej

"złotego

wieku"

–

okresu,

którym kultura, nauka,gospodarka,

potęga

militarna

wpływy

polityczne Holandii osiągnęły swoje apogeum.

Dzieciństwo spędził w Lejdzie. Od siódmego roku życia uczył się w szkole łacińskiej. Siedem lat

później, 1620 r., wstąpił na uniwersytet w Lejdzie, ale studiował tam tylko kilka miesięcy. W 1621 r. rozpoczą
naukę malarstwa w pracowni Jacoba van Swanenburgha. Przez 3 lata uczył się u niego podstaw i techniki
malarstwa.  W  1624  r.  rodzice  wysłali  go  do Amsterdamu,  gdzie  doskonalił  swój  kunszt  malarski  u Pietera
Lastmana (1583-1633),  uznanego  malarza  obrazów  historycznych,  cechujących  się  silnym  realizmem  i
wielkim  napięciem  dramatycznym.  Od  niego  zapożyczył  styl  narracyjny,  sposób  ukazywania
psychologicznej głębi postaci oraz technikę światłocienia. Po powrocie do Lejdy otworzył własną pracownię i
rozpoczą  współpracę  z  osiemnastoletnim Janem  Lievensem (1607-1674),  również  uczniem  Lastmana.  Ok.
1628 r. pracownię młodych artystów odwiedził Constantijn Huygens, dyplomata, podróżnik i poeta. Było to
przełomowe  wydarzenie  w  karierze  Rembrandta  i  Jana  Lievensa.  Constantijn  Huygens  był  jedną  z
najbardziej wpływowych osobistości w Holandii, a tym samym jego poparcie, jak również osąd w dziedzinie
sztuki,  miały decydujące  znaczenie. Huygens zamówił portret u Jana  Lievensa, natomiast Rembrandt miał
namalować  portret  jego  brata.  Przez  kilka  następnych  lat  Huygens  śledził  ich  karierę,  organizował
zamówienia, pełnił rolę kogoś w rodzaju agenta.

W 1631 r. Rembrandt osiadł w Amsterdamie, gdzie marszand obrazów Hendrick van Uylenburgh

zaproponował mu otwarcie u siebie pracowni. Za jego pośrednictwem otrzymywał prestiżowe zamówienia.
Malował  głównie  portrety  zamawiane  przez  najbogatsze  rodziny Amsterdamu.  W  1633  r.  zaręczył  się
z Saskią van Uylenburgh, siostrzenicą marszanda, którą poślubił. W 1635 r. Rembrandt otworzył pracownię
w wynajętym magazynie, przez którą przewija się kilkudziesięciu uczniów.  W  wieku 30 lat umiera Saskia,
którą  często  uwieczniał  w  swoich  dziełach.  Rembrandt  starzejąc  się,  popadł  w  ruinę  i  odizolował  się  od
świata,  coraz  mniej  czasu  poświęcał  wykonywaniu  zamówień.  W  1656  r.  został  bankrutem.  Zbiory  artysty
zostały  wystawione  na licytacji i  sprzedane.  Rembrandt  umierł  4  października  1669  r.  w  małym  domku  w
dzielnicy Rozengracht.

Rembrandt zwany jest słusznie „malarzem duszy” w przeciwieństwie do Rubensa, malarza

ciała.  Ujmuje  on  wszystkie  zjawiska  głęboko:  początkowe  dzieła  jego  cechuje  dramatyczne  napięcie,
jednak  prace  późniejszego  okresu  twórczości  są  coraz  spokojniejsze  i  bardziej  pełne  duchowego
pogłębienia.  Potężnym  środkiem  malarskim  Rembrandta  był światłocień,  w  sposób  jemu  właściwy
stosowany, będący połączeniem światła i cienia, zmroku, z którego wyłaniają się postacie, oraz jasnych
promieni.  Rembrandt  stosował  mistrzowski światłocień zbliżony  do  dzieł  np. Caravaggia,  jednak  w
przeciwieństwie  do  włoskiego  malarza,  światło  u  Rembrandta  ma  charakter  raczej  metafizyczny  niż
ekspresyjny, a jego źródło jest często trudne do ustalenia.

W latach ok. 1630 następuje u Rembrandta zmiana kolorytu, z zimnych tonów niebieskawo

zielonkawych na ciepłe, złoto-brązowe. Około roku 1640 pojawiają się w jego dziełach silna czerwień i
głęboki ton żółty, ostatnie zaś 20-lecie jego twórczości charakteryzują silniejsze efekty kolorystyczne i
znacznie szerszy sposób malowania.

Rembrandt pozostawił po sobie około 300 obrazów olejnych, 300 grafik i około 1000-2000

rysunków.  Przez  całe  życie  malował  z  wielkim  zamiłowaniem  autoportrety.  Powstało  ich  niemal  100,  w
tym  około  20  grafik,  tworząc  w  ten  sposób  "pamiętnikarski"  zapis  zmian  jakie  życie  i  doświadczenia
wycisnęły  na  jego  twarzy.  Serię  zapoczątkował  w  roku 1627 portretem  własnym  jako  młodego
mężczyzny,  ukrywającego  twarz  w  cieniu.  Jednym  z  ostatnich  dzieł  jest  płótno  z 1669 roku,  z  którego
spogląda  na  nas  stary,  poszarzały  i  pomimo  uśmiechu,  zmęczony  życiem  człowiek  zapadający  się  w
ciemność. Obraz powstał tuż przed śmiercią artysty.

Powrót syna marnotrawnego

lata 60. XVII wieku

olej na płótnie

262 × 205 cm

Obraz jest realistyczny, ale pełen głębi
psychologicznej, tajemniczości i
duchowości. Prezentuje mistrzowskie
operowanie światłem oraz półcieniem.

Document Outline