Podstawowe wiadomości z 

zakresu leczenia urazów 

narządu ruchu.

Katedra i Klinika Ortopedii i Traumatologii 

Narządów Ruchu 

w Katowicach Ochojcu

Mariusz Nowak

 

 

Uraz: jest to działanie czynnika zewnętrznego 
wywołujące w organizmie zmiany anatomiczne i 
czynnościowe. Czynniki zewnętrzne mogą być 
pochodzenia fizycznego, chemicznego oraz 
mieszanego oraz działać w sposób pośredni lub 
bezpośredni.
 
Uszkodzenie: jest to skutek działania urazu na 
organizm. Wielkość uszkodzenia zależy od 
rodzaju, siły, czasu trwania, mechanizmu urazu 
oraz rodzaju i odporności tkanek. 

 

 

PPodział uszkodzeń:
1.      Zamknięte uszkodzenie tkanek miękkich
2.      Rany
3.      Skręcenia
4.      Zwichnięcia
5.      Złamania
6.      Oparzenia
7.      Mieszane w tym urazy wielonarządowe
8.      Inne

 

 

Zamknięte uszkodzenia tkanek 
miękkich: są to obrażenia, w których nie 
dochodzi do przerwania ciągłości skóry i 
kości natomiast uszkodzeniu ulegają 
mięśnie, ścięgna, tkanka podskórna, 
naczynia i nerwy, okostna, kaletki maziowe 
lub struktury wewnątrzstawowe.

 

 

Podział:
 

1.Stłuczenia: uszkodzenia tkanek 
miękkich na skutek działania urazu 
mechanicznego np. podczas upadku lub 
uderzenia 
2.Uszkodzenia jednostki mięśniowo-
ścięgnistej: całkowite lub częściowe 
uszkodzenia ciągłości mięśnia jego 
powięzi, ścięgna lub oderwania 
przyczepu ścięgna do kości tzw. 
złamania awulsyjne.
3.Uszkodzenia kaletek maziowych

 

 

OObjawy stłuczeń: 
 
        Obrzęk

        Bolesność samoistna i uciskowa

        Wylewy krwawe podskórne (zasinienia)

        Otarcia naskórka

        Uszkodzenie tkanek miękkich

        Ocieplenie w okolicy uszkodzenia

 

 

LLeczenie stłuczeń: 
 
        Unieruchomienie okolicy stłuczenia do czasu ustąpienia 

dolegliwości bólowych
        Leczenie p/obrzękowe: doraźne oziębienie, okłady z 

Altacetu, elewacja kończyny, leki p/obrzękowe np. Aescin
        Leczenie p/bólowe ogólne np. Ketonal i miejscowe np. 

Fastum żel, Naproxen żel
        Ewakuacja krwiaka poprzez nakłucie lub leki poprawiające 

resorbcje krwiaka np. Hematoven żel
        Profilaktyka p/tężcowa

        Szybka rehabilitacja i uruchomienie

 

 

SStopnie nasilenia uszkodzeń 
jednostki mięśniowo-ścięgnistej
 
        Naciągnięcie

        Naderwanie

        Zerwanie

 

 

OObjawy uszkodzeń jednostki mięśniowo-
ścięgnistej:
 Obrzęk
 Bolesność nasilona w momencie urazu a potem 
samoistnie ustępująca
Zburzenia ruchomości czynnej i osłabienie siły 
mięśniowej 
Wylewy krwawe podskórne (zasinienia)

Uszkodzenie tkanek miękkich

Zaburzenia obrysów 

Ocieplenie w okolicy uszkodzenia

 

 

LLeczenie uszkodzeń jednostki mięśniowo-
ścięgnistej:
zZachowawcze:
        Unieruchomienie okolicy uszkodzonej do czasu 

ustąpienia dolegliwości bólowych
        Leczenie p/obrzękowe: doraźne oziębienie, okłady 

z Altacetu, elewacja kończyny, leki p/obrzękowe np. 
Aescin
        Leczenie p/bólowe ogólne np. Ketonal i miejscowe 

np. Fastum żel, Naproxen żel
        Rehabilitacja i uruchomienie ze stopniowym 

nasilaniem obciążenia
 

 

 

OOperacyjne:
Z

Zeszycie przerwanych brzuśców mięśniowych

        Zeszycie uszkodzonych ścięgien pierwotne lub 

odroczone - nici niewchłanialne
        Zespolenie śrubami lub popręgiem Webera 

oderwanego przyczepu w przypadku złamań 
awulsyjnych.
        Zamknięcie wrót przepukliny mięśniowej poprzez 

zeszycie powięzi lub plastykę z użyciem przeszczepu 
np. powięzią szeroką
       Plastyka uszkodzonego ścięgna przeszczepem 
ścięgna mięśnia dłoniowego powierzchniowego.

 

 

OObjawy uszkodzenia kaletek maziowych:
        Obrzęk

        Bolesność uciskowa

        Obecność guza chełboczącego bądź twardego w 

miejscu bolesnym; czasami występuje w kilka tygodni 
od zaistniałego urazu
        Ocieplenie i zaczerwienie w okolicy uszkodzenia

        Czasami podwyższona temperatura w przypadku 

zapalenia kaletki

 

 

LLeczenie uszkodzeń kaletek maziowych:
        Unieruchomienie bolesnej okolicy do czasu ustąpienia 

dolegliwości bólowych po opróżnieniu (punkcja) i założeniu 
opatrunku
        Leczenie p/obrzękowe: doraźne oziębienie, okłady z 

Altacetu, elewacja kończyny, leki p/obrzękowe np. Aescin
        Leczenie p/bólowe ogólne np. Ketonal i miejscowe np. 

Fastum żel, Naproxen żel
        Podanie do kaletki steroidów

        W przypadku nawrotów chirurgiczne wycięcie uszkodzonej 

kaletki
        W przypadku zapalenia założenie sączka drenującego i 

podanie antybiotyków ogólnie i miejscowo (po wykonaniu 
antybiogramu)

 

 

Rana: jest to uszkodzenie ciągłości skóry i 
tkanek leżących pod skórą 

 

 

PPodział ran: 
ZZe względu na mechanizm urazu
        Rąbane

        Cięte

        Kłute

        Tłuczone

        Miażdżone 

        Szarpane

        Kąsane

        Postrzałowe

 

 

Z

Ze względu na kształt

        

Powierzchowne

        

Drążące

        

Otwarte

        

Ukryte

ZZe względu na czas od powstania 
        

Stare

        

Świeże 

IInne
        

Proste

        

Powikłane

        

Jałowe 
Zakażone 

 

 

Leczenie ran:
 
Postępowanie zależy od stanu ogólnego 
pacjenta typu, wielkości i lokalizacji rany 
oraz innych towarzyszących obrażeń i 
uszkodzeń
 

 

 

ZZasady postępowania w przypadku ciężko rannego:
 
        Badanie wstępne, ocena stanu ogólnego pacjenta wg. schematu ABCD i 

ewentualne wdrożenie zabiegów reanimacyjnych.
        Doraźne zatamowanie krwawienia najkorzystniej poprzez zastosowanie 

opatrunku uciskowego
        Założenie odpowiedniego do potrzeb wkłucia lub kilku do żył 

        Pobranie krwi na grupę krwi i inne badania biochemiczne 

        Podawanie płynów i ewentualnie krwi 

        Założenie cewnika moczowego i sondy dożołądkowej 

        Dodatkowe badania obrazowe: RTG klatki piersiowej, USG jamy brzusznej i 

innych w zależności od potrzeb
        Pełne badanie całego ciała (rozebrać pacjenta) i dalsze postępowanie w 

zależności od stwierdzonych zmian.
        Konsultacje i leczenie specjalistyczne w tym przygotowanie do zaopatrzenia 

ran na bloku operacyjnym.

 

 

Dobry stan ogólny pacjenta  po urazie 

nie zwalnia od dokładnego badania 

ogólnego: podmiotowego i 

przedmiotowego całego pacjenta ! 

 

 

LLeczenie drobnych ran i skaleczeń:
 
1        Przygotowanie pacjenta i rany do zaopatrzenia
        Ocena stanu i wstępna ocena i oczyszczenie rany: umycie brzegów i 

przemycie rany (sól fizjologiczna)
        Znieczulenie: nasiękowe 0,5%-1% lignocainum  

                                        blokady palców obrączkowe Obersta 2ml 2%       

 lignokainy bez adrenal.

                                        blokady nadgarstka 5ml 1% lignokainy
                                        blokady stopy 10ml 1% lignokainy
                                        blokada splotu barkowego
                                        znieczulenie podpajęczynówkowe
                                        znieczulenie ogólne
        Przygotowanie pola i stworzenie optymalnych warunków do zszycia rany

 

 

2      

Właściwe zaopatrzenie rany

        Oczyszczenie rany

        Dokładne zbadanie rany w kierunku obecności ciał obcych lub uszkodzenia 

głęboko położonych struktur.
        Dobór sposobu zamknięcia rany: 

SSzew pierwotny-rana czysta do 6 godz. od urazu
SSzew pierwotny odroczony- zakładamy szew ok. 4-7 doby przy braku zakażenia 
dowiązanie szwów
SSzew wtórny zszycie rany po demarkacji martwicy i ustąpieniu cech zakażenia ok. 
8-14 dzień 
UUżycie Steristripów
WWycięcie rany i przeszczepienie skóry
GGojenie rany na otwarto przez ziarninowanie- rana silnie zabrudzona z dużymi 
ubytkami skóry lub przy silnym napięciu skóry 
      Opracowanie rany wg. uprzednio dobranego planu: hemostaza, szwy 

podskórne i skórne
3      Przemycie rany i założenie opatrunku suchego lub wilgotnego
4.      Podanie anatoksyny p/ tężcowej i antybiotyków
 

 

 

Skręcenie: uszkodzenie stawu, w 
którym siła urazu przekracza 
wytrzymałość torebki stawowej i 
dochodzi do przekroczenia 
fizjologicznego zakresu ruchu w stawie, 
w wyniku którego ulegają uszkodzeniu 
struktury tworzące staw

.

 

 

Podział skręceń w zależności od 
stopnia uszkodzenia:
 
I º - Naciągnięcie więzadeł i 
rozwłóknienie torebki
II º - Rozdarcie torebki stawowej
III º - Rozdarcie torebki i aparatu 
więzadłowego
IV º - Oderwanie więzadła z fragmentem 
kostnym tzw. złamanie awulsyjne

 

 

 

OObjawy skręceń:
 
        Obrzęk

        Bolesność w okolicy stawu nasilająca się przy ruchach i ucisku

        Krwiak wewnątrzstawowy

        Wylewy krwawe podskórne okołostawowe

        Zniesienie ruchomości w stawie lub ruchomość patologiczna

        Zatarcie obrysów stawu

        Przymusowe ustawienie  kończyny w stawie

        Uszkodzenie tkanek miękkich okołostawowych

        Ocieplenie w okolicy uszkodzenia

        Zaburzenie ukrwienia, zaburzenia czucia lub porażenia w części dystalnej od 

uszkodzonego stawu

 

 

LLeczenie:

1.Zachowawcze:

        punkcja w przypadku krwiaka wewnątrzstawowego

        unieruchomienie stawu: opaska elastyczna, szyna gipsowa, 

pełny gips
        leczenie p/obrzękowe: okłady chłodzące, elewacja 

kończyny, leki, 
        leczenie p/bólowe

2.Operacyjne:

        artroskopia diagnostyczna lub naprawcza

        zabiegi odtwarzające ciągłość uszkodzonych struktur 

stawowych

 

 

Zwichnięcie: uszkodzenie stawu z 
całkowitą chwilową lub trwała utratą 
kontaktu pomiędzy powierzchniami 
stawowymi tworzącymi staw. Jeśli utrata 
kontaktu pomiędzy powierzchniami 
stawowymi jest tylko częściowa to taki 
stan nazywamy podwichnięciem lub 
nadwichnięciem. Zwykle zwichnięciu 
lub podwichnięciu towarzyszy 
uszkodzenie innych struktur stawowych.

 

 

 

OObjawy zwichnięć:
1      Pewne:
        Deformacja stawów

        Unieruchomienie w patologicznym ustawieniu

        Wyczuwalna panewka lub głowa stawu w nietypowym ustawieniu

2      Prawdopodobne:
        Obrzęk

        Bolesność w okolicy stawu nasilająca się przy próbach ruchu i ucisku

        Krwiak wewnątrzstawowy lub okołostawowy

        Uszkodzenie tkanek miękkich okołostawowych

        Ocieplenie w okolicy uszkodzenia

        Zaburzenie ukrwienia, zaburzenia czucia lub porażenia w części dystalnej od 

uszkodzonego stawu
 

 

 

Diagnostyka:
1. Badanie podmiotowe
2. Badanie fizykalne (należy zawsze zbadać 

krążenie, czucie i ruchomość w części dystalnej 
kończyny)

3. Badanie RTG klasyczne w dwóch 

projekcjach

4. W wypadkach wątpliwych badanie TK 

uszkodzonej okolicy

 

 

 

LLeczenie:
        Możliwie jak najszybsza repozycja zwichnięcia w 

znieczuleniu miejscowym lub ogólnym
        Unieruchomienie tymczasowe

        Kontrola rentgenowska nastawienia 

        Unieruchomienie ostateczne zwichnięcia ok.2-3 

tyg. 
        W przypadkach powikłanych lub zastarzałych 

repozycja operacyjna
        Dalsze leczenie farmakologiczne bólu, obrzęku 

        Okresowa kontrola w Poradni Ortopedycznej 

 

 

Po każdym nastawieniu i 

unieruchomieniu kończyny należy 

zbadać krążenie, czucie i 

ruchomość dystalnej jej części.

 

 

Złamanie: jest to przerwanie ciągłości 
tkanki kostnej na całym jej przekroju. 
Jeśli szczelina złamania obejmuje tylko 
część przekroju to wtedy jest to 
nadłamanie lub pęknięcie

  

 

 

 

Objawy złamań:

1.Pewne:

•Nieprawidłowe ułożenie 

•Wyczuwalne dotykiem odłamy kostne lub szczelina 
złamania

•Trzeszczenia odłamów przy ucisku

•Patologiczna ruchomość kości

2.Prawdopodobne:

•Obrzęk

•Bolesność w okolicy złamania nasilająca się przy 
ruchach i ucisku

•Wylewy krwawe podskórne w okolicy złamania

•Przymusowe ustawienie  kończyny 

•Uszkodzenie tkanek miękkich

•Ocieplenie lub oziębienie ( zblednięcie) w okolicy 
uszkodzenia

•Zaburzenie ukrwienia, zaburzenia czucia lub 
porażenia  w części dystalnej od złamania

 

 

PPodziały złamań:

1.Ze względu na mechanizm złamania 

bezpośrednie 
pośrednie

2.Ze względu na kontakt z otoczeniem
    otwarte 

zamknięte

3.Ze względu na umiejscowienie szczeliny 
złamania

trzonu
nasady
przynasady
występów kostnych
powierzchni stawowych (śródstawowe, 

przezstawowe)

 

 

4.

Ze względu na przebieg szczeliny

        poprzeczne

        skośne

        spiralne

        podłużne

        wileoodłamowe (3-6 fragmentów kostnych)

        z rozdrobnieniem ( > 6 fragmentów)

5. Ze względu na przemieszczenie odłamów

        bez przemieszczenia

        z przemieszczeniem 

 

 

Rodzaje przemieszczeń:
1. do boku
2. ze skróceniem 
3. z wydłużeniem
4. rotacyjne
5. kątowe
6. zaklinowane

 

 

 

Podział złamań otwartych:
 
Iº- Odłamy kostne przebijają tkanki 
miękkie z niewielkim ich uszkodzeniem
IIº - Widoczne odłamy kostne i znaczne 
uszkodzenie tkanek miękkich
IIIº- Złamania wieloodłamowe z dużym 
ubytkiem skóry oraz uszkodzeniem 
mięśni, nerwów i naczyń

 

 

DDiagnostyka złamań i wstępne postępowanie:
 
1      Wstępna ocena stanu ogólnego pacjenta. 
2      Badanie podmiotowe, okoliczności zdarzenia i analiza 
mechanizmu urazu
3      Badanie przedmiotowe całościowe ze względu na objawy 
ogólne i wstępne unieruchomienie uszkodzonej kończyny
4      Badania obrazowe: RTG w dwóch płaszczyznach, zdjęcia 
porównawcze, zdjęcia osiowe, zdjęcia celowane, tomografia 
komputerowa, 
5      Rezonans magnetyczny
6      Artroskopia diagnostyczna
7      Badania radioizotopowe
 

 

 

PPostępowanie ostateczne:
ZZależy od wielu czynników np: rodzaju, 
umiejscowienia, charakteru złamania, 
powikłań ale zawsze opiera się na 
podstawowych zasadach:
        Anatomicznym nastawianiu

        Unieruchomieniu odłamów kostnych, aż 

do uzyskania trwałego zrostu
        Możliwie szybkim rozpoczęciu 

usprawniania w celu uzyskania pełnej funkcji 
uszkodzonej kończyny

 

 

 

ZZasady nastawiania złamań:
 
        Zastosowanie wyciągu osiowego w celu 

przezwyciężenia napięcia mięśni i innych 
tkanek miękkich oraz zniesienia skrócenia 
kończyny
        Ustawienie odłamów obwodowych w 

przedłużeniu odłamów dogłowowych ( zasada 
Kulenkampfa )
        Zniesienie przemieszczeń odłamów na 

długość, do boku, kątowych i rotacyjnych.
 

 

 

LLeczenie zachowawcze złamań:
        Wyciągi pośrednie lub 

bezpośrednie
        Opatrunki unieruchamiające: 

szyny, opatrunki gipsowe
L

Leczenie czynnościowe 

 

 

RRodzaje wyciągów:
 

1.Pośrednie:

        Wyciąg na pętli Glissona

        Przylepcowy

        Kamaszkowy

        Paskowy

        Hamakowy miednicy

2.Bezpośrednie

        Crutchfielda

        Za wyrostek łokciowy

        Za nadkłykcie kości udowej

        Za guzowatość kości piszczelowej

        Nadkostkowy

        Za guz kości piętowej

 

 

RRodzaje opatrunków gipsowych:
         Opatrunek Desaulta
        Opatrunek Valpeau

        Opatrunek ósemkowy

        Opatrunek piersiowo-ramienny odwodzący

        Opatrunek typu U 

        Opatrunek ramienny

        Opatrunek ramienny wiszący

        Opartunek przedramienny

        Opatrunek na kciuk typu strzemię

        Opatrunki gipsowe palców

        Szyna Zimmera

        Kołnierz Schanza

        Opatrunek miednicowo-kończynowy

        Opatrunek udowy

        Szyna i gips tutorowy

        But gipsowy na stopę

         Szyna i gips podudziowy
        But derotacyjny

 

 

ZZasady leczenia czynnościowego:
 
        Założenie wyciągu szkieletowego

        Rozpoczęcie wczesnych ruchów 

biernych w uszkodzonym stawie oraz 
ćwiczeń izometrycznych okolicznych 
mięśni
        Rozpoczęcie ruchów czynnych w 

stawie po wzmocnieniu mięśni

 

 

 

WWskazania do leczenia operacyjnego:
 

1.Bezwzględne:

        Złamania otwarte niemożliwe do nastawienia 

zachowawczego lub utrzymania stabilności po nastawieniu
        Złamania z uszkodzeniem naczyń, nerwów i narządów 

wewnętrznych

2.Względne:

        Złamania przezstawowe z przemieszczeniem odłamów i 

odkształceniem powierzchni stawowych 
        Złamania dające się nastawić zachowawczo z ryzykiem 

wtórnych przemieszczeń
        Złamania wielomiejscowe

        Złamania wielonarządowe (politrauma)

 

 

LLeczenie operacyjne złamań: 
 
1Osteosynteza stabilna wewnętrzna
        Zespolenie dociskowe – przy pomocy śrub w złamaniach 

skośnych i spiralnych
        Zespolenie osiowe – przy pomocy płytek samodociskowych 

lub specjalnych aparatów w złamaniach poprzecznych
        Zespolenia mieszane – przy pomocy śrub i płytek

        Zespolenia sródszpikowe

2Osteosynteza stabilna zewnętrzna
        Jednopłaszczyznowe: klamrowe i ramowe

        Dwupłaszczyznowe 

 

 

ZAŁOŻENIA LECZENIA METODĄ  AO

 
1. Poprawa wyników leczenia operacyjnego
2. Ważniejszy jest powrót funkcji niż uzyskanie 
zrostu 
3. Stabilne zespolenie znosi całkowicie ból, 
pozwala na szybką i pełną mobilizację 
uszkodzonej kończyny.
4. Rehabilitację można rozpocząć w dniu 
zabiegu
5. Wprowadzenie leczenia biologicznego, w 
którym znaczenie ma ukrwienie kości i tkanek 
miękkich (płytki o ograniczonym kontakcie)

 

 

Absolutna stabilizacja

1. Wymagane anatomiczne nastawienie odłamów
2. Zespolenie, które nie pozwala na żaden ruch między 
odłamami kostnymi
3. Wyłączenie ryzyka wtórnej niestabilności
4. Uzyskanie pierwotnego zrostu kostnego opatrego na:

a) zroście kontaktowym
b) zroście bez powstania kostniny
c) rekanalizacji kanałów Haversa

Metody:

1. Śruby kostne i płytki neutralizujące
2. Płytki dociskowe
3. Płytki tubularne
4. Popręgi 
5. Inne swoiste implanty  

 

 

Stabilizacja względna

1. Zespolenie pozwalające na niewielkie ruchy pomiędzy 
odłamami
2. Ruchy są na tyle małe że nastąpi zrost 
3. Zrost z utworzeniem  prawidłowego kallusa
4. Nie są wymagane anatomiczne nastawienia odłamów
5. Prawidłowe ukrwienie odłamów

Metody stabilizacji względnej 
„szynowania”:

1. Gwoździe śródszpikowe
2. Płyty mostujące
3. Fiksatory zewnętrzne
5. Płyty podtrzymujące

 

 

Cele szynowania

1. Zmniejszenie ruchów pomiędzy odłamami
2. Zmniejszenie dolegliwości bólowych
3. Uruchomienie i rehabilitacja pacjenta

Czynniki wpływające na efektywność 
szynowania

1. Rozmiar implantu
2. Położenie implantu
3. Położenie śrub mocujących
4. Typ złamania

 

 

Śruby

1. Korowe

a) standardowe
b) małe

2. Gąbczaste

a) standardowe
b) małe

 

 

Wskazania do zastosowania

I  Śruby korowe

1. Jako śruby ciągnące (kompresyjne) w 
złamaniach skośnych i spiralnych tzronów kości 
długich
2. Jako śruby mocujące płyty
3. Jako śruby pozycyjne ( więzozrost )

II  Śruby gąbczaste

1. Jako śruby ciągnące  (kompresyjne) w 
złamaniach przynasad, nasad lub ich elementów, 
w złamaniach awulsyjnych i złamaniach kostek
2. Jako śruby mocujące płyty  

 

 

 

 

 

 

Płytki 

1. Neutralizujące
2. Kompresyjne
3. Tubularne ( rynienkowe )
4. Mostujące
5. Podtrzymujące
6. Rekonstrukcyjne
7. Specjalne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Popręg Webera

Składa się z dwóch równoległych drutów 
Kirchnera i petli drucianej w kształcie ósemki

Zastosowanie

 

1. Złamania rzepki
2. Złamania wyrostka łokciowego
3. Złamania kostek ( sporadycznie )

 

 

 

 

Gwoździe śródszpikowe

1. Kuntchera
2. Rozwiercane
3. Nierozwiercane
4. Gamma

Zastosowanie

Jest to metoda z wyboru złamań trzonów kości 
długich za wyjątkiem: 
a) złamania kości przedramienia
b) złamania u dzieci
c) zespół przedziałów powięziowych
d) uszkodzenie nerwów i stawów
e) złamania śródstawowe
f) złamania otwarte ( kwestia sporna )
g) złamania zakażone

 

 

 

 

Stabilizatory zewnętrzne

1. Jednopłaszczyznowe

a) klamrowe
b) ramowe 

2. Wielopłaszczyznowe

 

 

WWskazania do osteosyntezy stabilnej zewnetrznej:
      Wskazania urazowe:
        Złamania wieloodłamowe kości długich

        Złamania otwarte z rozległym uszkodzeniem tkanek 

pokrywających kości
        Złamania powikłane procesami zapalnymi lub oparzeniami

        Zrost opóźniony i stawy rzekome (powikłane zakażeniem)

        Złamania wielomiejscowe i uszkodzenia wielonarządowe 

wymagające szybkiego stabilnego zespolenia

2.Wskazania ortopedyczne:

        Usztywnienia stawów

        Wydłużenia kończyn

        Stabilizacja kości po osteotomiach

 

 

 

PPrzeciwwskazania:
 
1.      Brak współpracy chorego
2.      Okres pobudzenia 
psychoruchowego po urazach
3.      Znaczny zanik tkanki kostnej

 
 

 

 

 

 

Powikłania złamań:
 

1. Zrost opóźniony
2. Staw rzekomy: przerostowy lub zanikowy
3. Zapalenie tkanki kostnej
4. Przykurcze stawów
5. Zesztywnienia stawów
6. Skostnienia pozaszkieletowe
7. Zespół Volkmana
8. Zespół Sudecka
9. Zespół przedziałów powięziowych