SPORT INWALIDÓW

Pojęcia podstawowe

Uszkodzenie Narządów Organizmu (impairment) –

oznaczające wszelka stratę lub wadę psychicznej,

fizjologicznej, lub anatomicznej struktury albo czynności.

Może być ono całkowite lub częściowe, trwałe lub

okresowe. Trwałe lub nabyte.

Niepełnosprawności Biologicznej lub Funkcjonalnej

Organizmu (disablity) – rozumiane jako każde

ograniczenie lub brak (wynikający z uszkodzenia)

zdolność do wykonywania czynności w sposób lub

zakresie uznawanym za normalny dla istoty ludzkiej.

Może dotyczyć strefy sensorycznej, fizycznej czy

psychicznej, może być również wielozakresowa.

Pojęcia c.d…

3. Upośledzenia lub Niepełnosprawności Społecznej

(handicap) – czyli niekorzystnej sytuacji danej osoby,

wynikającej z uszkodzenia lub niepełnosprawności,

polegającej na ograniczeniu lub uniemożliwieniu

wypełniania ról społecznych i zadań życiowych, zgodnie z

normami prawnymi i społecznymi. Sytuacje tę wyznaczają

nie tylko uszkodzenie lub niepełnosprawność, ale także

uwarunkowania społeczne i kulturowe

Jeśli sprawność jest ograniczona, czyli

poniżej normy, wówczas określa się ją jako

niepełnosprawność, a całkowity jej brak w

przypadku zniesienia danej czynności, jako

niesprawność

Według (WHO)

niepełnosprawność oznacza wszelkie

ograniczenie lub brak – wynikający z uszkodzenia –

możliwości wykonywania czynności na poziomie

uważany za normalny dla człowieka

Niepełnosprawność można klasyfikować jako:

niepełnosprawność sensoryczna, w tym niepełnosprawność

słuchowa, wzrokowa, dotykowa itp.

niepełnosprawność fizyczna, w tym niepełnosprawność

motoryczna

niepełnosprawność psychiczna, w tym niepełnosprawność

intelektualna, umysłowa określana również jako umysłowe

upośledzenie lub niedorozwój umysłowy.

Według WHO termin osoby niepełnosprawnej jest przestarzały i w

przyszłości powinien zostać zastąpiony terminem „osoby z

ograniczoną aktywnością / sprawnością „

Zgodnie z ustawą z 27sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i

społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych,

obowiązujące w Polsce od 1 stycznia 1998r. niepełnosprawne są

osoby „których stan fizyczny, psychiczny lub umysłowy trwale lub

okresowo utrudnia, ogranicza bądź uniemożliwia wypełnianie ról

społecznych, a w szczególności zdolności do wykonywania pracy

zawodowej jeśli uzyskały orzeczenie o:

zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech

stopni niepełnosprawności (znaczny umiarkowany lekki )

całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy

rodzaju i stopniu niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła

16 roku życia „

Klasyfikacja generalna

(ogólna) zawodników

niepełnosprawnych

Regulaminy klasyfikacji ogólnej zostały ustalone

przez najważniejsze międzynarodowe organizacje

sportowe niepełnosprawnych : ISMWSF, ISOD, CP-

ISRA, IBSA i INAS-FID. Każda z klasyfikacji

generalnych obejmowała wybrane gr. Schorzeń.

system klasyfikacji wg. ISMWSF

: system ten dotyczy osób

poruszających się na wózkach. Klasyfikacja obejmuje nie tylko

osoby z uszkodzeniem rdzenia kręgowego, ale również po

przebytym poliomyelitis, a także z przepukliną oponowo-

rdzeniową. Analizie poddany jest poziom uszkodzenia oraz

deficyt mięśniowy badanych. Dzieli ona sportowców na 6 klas.

Dodatkowo w obrębie klasy 1 (uszkodzenie cztero kończynowe –

uszkodzenie rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym) wyróżniono

podklasy A, B, C.

system klasyfikacji wg. ISOD

: system ten obejmuje dwie

grupy niepełnosprawnych: osoby po amputacjach kończyn oraz

tzw. grupę „les autres” (innych uszkodzeń narządów ruchu)

r. Amputacje

– w tej gr. Kryterium klasyfikacji stanowi miejsce

amputacji (udo, podudzie, ramie, przedramię)nie jest natomiast

brana pod uwagę długość kikuta. Zawodników podzielono na 9

klas, z czego cztery pierwsze dotyczą amputacji kończyn dolnych,

cztery następne kończyn dolnych, ostatnia dotyczy sportowców z

amputowana kończyna dolna i górną (tzn. amputacje

kombinowane).

Gr. „les Autres

”- zaliczane są osoby niepełnosprawne z innymi

typami schorzeń narządu ruchu, takimi jak : płodowe

zbliznowacenie mięśni, wrodzona sztywności stawów, łamliwość

kości wrodzona, stwardnienie rozsiane, oraz różnego rodzaju

postaci dystrofii mięśniowej. Klasyfikacja w tej gr. Oparta jest na

analizie deficytów siły mięśniowej i zakresów ruchu w stawach.

Zakres ruchu w stawach ocenia się przy pomocy goniometru. Do

oceny siły mięśni wykorzystuje się głównie test Lovetta lub

Daniela i Worthinghama. Zawodników z innymi schorzeniami

narządu ruchu podzielono na 6 klas startowych.

system klasyfikacji wg. CP-ISRA:

system ten przeznaczony jest dla osób

z następującymi zespołami objawów: mózgowym porażeniem dziecięcym,

udarem mózgu, choroba Parkinsona, chorobą Huntingtona (plasawica) oraz

innymi zaburzeniami neurologicznymi. Do gr. Tej kwalifikują się zawodnicy z

nie postępującym uszkodzeniem mózgu, którego objawem SA zaburzenia w

pracy mięsni. Zasadniczym elementem tej klasyfikacji jest ocena rodzaju i

rozległości porażenia, napięcia mięśniowego, koordynacji, siły mięśniowej,

stabilizacji tułowia (dynamicznej i statycznej) oraz sposobu lokomocji.

Wyróżniono 8 klas startowych.

system klasyfikacji wg

IBSA :

Według przepisów IBSA dokonywana jest

klasyfikacja sportowców z uszkodzeniami narządów wzroku. System ten

wykorzystuje podział niepełnosprawnych na 3 klasy sportowe. Kryterium

oceny stanowi badanie kliniczne sportowca, ostrości wzroku i pola widzenia,

przeprowadzone przez klasyfikatorów-lekarzy specjalistów.

system klasyfikacji wg

INAS-FID:

Ocena stopnia niepełnosprawności

przeprowadzana jest na podstawie testów inteligencji. Podważana jest

jednak skuteczność wykorzystywanych testów. Sportowcy z

niepełnosprawnością intelektualna w stopniu lekkim nie SA oficjalnymi

uczestnikami igrzysk. Trwają poszukiwania obiektywnego systemu

klasyfikacji dla osób z niepełnosprawnością intelektualna. Osoby o większym

stopniu niepełnosprawności funkcjonują w ramach struktur Special Olympics

Inc.

Organizacja sportu

niepełnosprawnych na świecie

1924- Międzynarodowy Komitet Sportowy Głuchych (CISS)

1959- Międzynarodowy Komitet Igrzysk Stoke Mandeville (ISMGC)

1964- Międzynarodowa Organizacja Sportu Niepełnosprawnych (ISOD)

1968- Międzynarodowa Organizacja Special Olympics (SO)

1972- Międzynarodowa Federacja Igrzysk Stoke Mandeville (ISMGF)

1978- Miedzynarodowe Stowarzyszenie Sportu i Rekreacji Osób z

Porażeniem Mózgowym (CP-ISRA)

1981- Międzynarodowa Federacja Sportu Niewidomych (IBSA)

1982- Międzynarodowy Komitet Koordynacyjny Światowych Organizacji

Sportowych Niepełnosprawnych

1986- Międzynarodowa Federacja Sportu dla Osób z Niepełnosprawnością

Intelektualną (INAS-FID)

1989- Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski (IPC)

1991- Międzynarodowa Federacja Sportu na Wózkach Stoke Mandeville

(ISMWSF)

2004- Międzynarodowa Federacja Sportów na Wózkach i Amputowanych

(IWAS)

Organizacja sportu

niepełnosprawnych w Polsce

Polski Związek Sportu Głuchych (PZSG)

Polski Związek Sportu Niepełnosprawnych „Start” (PZSN

„Start”)

Polskie Towarzystwo Społeczno – Sportowe „Sprawni –

Razem” (PTSS „Sprawni – Razem”)

Stowarzyszenie Kultury Fizycznej Sportu i Turystyki

Niewidomych i Słabowidzących (CROSS)

Fundacja Aktywnej Rehabilitacji (FAR)

Polski Komitet Paraolimpijski (PKPar)

Letnie igrzyska

paraolimpijskie

W 1960 r. odbyła się w Rzymie I Olimpiada Paraplegików.

Zawody te uważa się za I Igrzyska Paraolimpijskie. Od

tamtej pory odbywają się cyklicznie co 4 lata.

Zawody odbywały się w następujących dyscyplinach sportu:

snooker, koszykówka na wózkach (mężczyźni), szermierka

na wózkach (szabla i floret), rzut oszczepem do celu,

pchnięcie kulą, rzut maczugą, tenis stołowy, łucznictwo,

dartchery i pływanie.

Na II Olimpiadzie Paraplegików, która odbyła się w Tokio

wprowadzono slalom na wózku, podczas którego zawodnik

musiał wykazać się zdolnościami manewrowania na odcinku

84 m. Po raz pierwszy w zawodach wzięły udział osoby z

uszkodzeniem rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym

(tetraplegicy).

Letnie Igrzyska c.d..

W 1960 r. Międzynarodowa Federacja Weteranów Wojennych

podjęła inicjatywę powołania nowej organizacji sportowej również

dla innych grup niepełnosprawnych, nie tylko z URK.

W 1980 r. Igrzyska Paraolimpijskie odbyły się w Holandii. Po raz

pierwszy uczestniczyły w nich osoby z grupy porażeń mózgowych.

Zawody rozegrano w 12 dyscyplinach, w tym pierwszy raz w

siatkówce na siedząco.

W 1982 r. powstał Międzynarodowy Komitet Koordynacyjny

Światowych Organizacji Sportu Niepełnosprawnych – ICC.

W kolejnych letnich igrzyskach paraolipmijskich w Seulu (1988r.)

uczestniczyło 3013 sportowców z 61 krajów, rywalizujących w 17

dyscyplinach.

W 1989 r. utworzono Międzynarodowy Komitet Paraolimpijski (IPC),

który reprezentuje interesy organizacji sportu niepełnosprawnych

dla różnych grup schorzeń na arenie międzynarodowej i jest

kontynuatorem działań prowadzonych przez ICC.

Letnie Igrzyska c.d..

Podczas igrzysk paraolipmijskich w Barcelonie (1992r.) u jednego z

koszykarzy na wózkach drużyny USA wykryto stosowanie dopingu, a

decyzją sędziów drużynę zdyskwalifikowano odbierając zawodnikom złote

medale.

Po raz pierwszy w ramach igrzysk paraolimpijskich w Atlancie (1996 r.)

przeprowadzono rywalizację wśród osób z niepełnosprawnością

intelektualną w stopniu lekkim – 56 sportowców z tej grupy wzięło udział w

konkurencjach lekkoatletycznych i pływaniu.

Sydney (2000 r.) było miejscem kolejnych igrzysk paraolimpijskich. Do

programu wprowadzono podnoszenie ciężarów kobiet oraz rugby na

wózkach.

Największa liczba krajów – 136 wzięła udział w Letnich Igrzyskach

Paraolimpijskich w Atenach (2004 r.). Rywalizowano w 19 dyscyplinach

sportu. W czasie igrzysk padły 304 rekordy świata. Zawodnicy niewidomi i

niedowidzący pierwszy raz rozgrywali turniej w piłce nożnej 5-osobowej.

Zwycięzcą klasyfikacji medalowej została reprezentacja Chin (141 medali,

w tym 63 złote).

Przeprowadzono 680 testów antydopingowych, z których 10 dało wynik

pozytywny.

Zimowe igrzyska

paraolimpjskie

Pierwsze udokumentowane zawody narciarstwa alpejskiego dla osób

niepełnosprawnych odbyły się w 1948 r. w Austrii, z udziałem 17

sportowców.

W latach 60 i 70 zorganizowane zostały międzynarodowe zawody

niepełnosprawnych w sportach zimowych. Pierwsze mistrzostwa świata

odbyły się w 1974 r. we Francji.

I Zimowe Igrzyska Paraolimpjskie odbyły się w 1976 r. w Szwecji. W

zawodach uczestniczyli sportowcy z amputacjami kończyn oraz niewidomi i

niedowidzący.

II Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie odbyły się w Norwegii (1980 r.)

III Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie (1984 r.) odbyły się w Austrii. Do

programu włączono slalom gigant mężczyzn.

IV Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie odbyły się ponownie w Austrii. Pierwszy

raz wystartowali zawodnicy ZSRR.

W 1992 r. we Francji pierwszy raz w konkurencjach pokazowych wzięli

udział sportowcy z niepełnosprawnością intelektualną.

W marcu 2006 r. (Włochy) na IX Zimowych Igrzyskach Paraolimpijskich do

programu wprowadzono nowa dyscyplinę – curling na wózkach.

Klasyfikacja zawodników w

dyscyplinach

paraolimpijskich

Hokej na lodzie

: zawodnicy (do rywalizacji kwalifikują się osoby z

uszkodzeniem narządu ruchu) nie są podzieleni na klasy. Jedynym

ograniczeniem jest spełnienie kryterium minimum niepełnosprawności

opracowane zostały klarowne przepisy, które określają, jaki rodzaj

niepełnosprawności kwalifikuje zawodnika do udziału w rywalizacji hokeja

na lodzie. Dla przykłady różnicą długości kończyn min. 7cm. Uprawnia

osobę do udziału w oficjalnych zawodach.

Narciarstwo alpejskie

: zawodnicy z uszkodzeniem narządu ruchu

podzieleni są na klasy oznaczone symbolem LW. Zawodnicy z klas LW1-LW9

rywalizują w pozycji stojącej, z klas LW10-LW12/1 (uszkodzenia rdzenia

kręgowego oraz obustronne amputacje powyżej stawu kolanowego)

rywalizują w pozycji siedzącej. Klasyfikacja oparta jest na analizie

funkcjonalnej sportowców, wykorzystania sprzętu podczas zawodów oraz

dysfunkcji. Osoby z zaburzeniami narządu wzroku podzieleni są na klasy B1

(osoby niewidome), B2 oraz B3 (osoby niedowidzące).

Narciarstwo klasyczne

: zawodnicy podzieleni są na klasy startujące w

pozycji stojącej ( LW2 –LW9) oraz klasy rywalizujące w pozycji siedzącej

(LW10-LW12). Podobnie jak w narciarst. Alp. Klasyfikacja oparta jest na

analizie funkcjonalnej sport. Oraz dysfunkcji. Osoby z zaburzeniami

narządu wzroku podzielone są na klasy B1, B2 oraz B3 (IPC2007c).

Boccia

: dyscyplina przeznaczona dla osób z niedowładem

minimum 3 kończyn oraz innych osób poruszających się na

wózkach o podobnych możliwościach funkcjonalnych (np. dystrofia

mięśniową). Zawodnicy podzieleni są na 4 klasy wg. Możliwości

funkcjonalnych. Do pierwszej (BC1) należą osoby korzystające z

wózka elektrycznego. Natomiast do kolejnych klas (BC2,BC3,BC4)

należą zawodnicy samodzielnie poruszający się na wózku (CP-

ISRA2007a,IPC2007d).

Goalball

: dyscyplina dla wszystkich osób z uszkodzeniem

narządów wzroku obitych klasyfikacja medyczna. Nie ma podziału

zawodników na klasy. Gracze niezależnie od stopnia

niepełnosprawności zakładają specjalne opaski uniemożliwiające

widzenia pola gry.

Jeździectwo:

dyscyplina, w której zawodnicy z uszkodzeniem

narządu ruchu oraz niewidomi i niedowidzący podzieleni sa na 4

klasy (im wyższa klasa, tym większe możliwości funkcjonalne

zawodnika). Przeprowadzane są testy siły mięśni, zakresów

ruchów w stawach test określający poziom koordynacji ruchowej

oraz test funkcjonalny oceniający stabilizacje tułowia.

Judo

: dyscyplina przeznaczona dla osób z uszkodzeniem narządu wzroku rywalizacja

sportowa odbywa się w 3 klasach (B1, B2,B3) odpowiadającym klasyfikacji medycznej

(IBSA2007a).

Kolarstwo

: dyscyplina oparta na klasyfikacji funkcjonalnej oraz medycznej

zawodnicy z uszkodzeniem wzroku rywalizują na tandemach startując wspólnie z

widzącym partnerem. Nie ma podziału na klasy wg. Stopnia uszkodzenia narządy

wzroku. Należy spełnień minimum niepełnosprawności – być sklasyfikowanym

przynajmniej do klasy B3. kryterium podziału na klasy stanowi skład tandemu:

mężczyźni kobiety oraz mikst. Zawodnicy z uszkodzeniem narządu ruchu (np.

amputacje, polio, les autres) poruszający się na rowerach dwu kołowych podzieleni

są na 4 klasy: LC1-LC4. oddzielnie klasyfikowane są osoby z grupy porażeń

mózgowych (CP). Na wózkach dwukołowych rywalizują sportowcy z klasy CP Division

4 (odpowiednik klas C7,C8).Do klasy CP Division 2 i 3 sklasyfikowane są osoby z klas

C5 oraz C6 poruszające się na rowerach trójkołowych. Najsłabsi funkcjonalnie

zawodnicy klas od C1 do C5 należą do klasy CP Division 1.gr. ta również rywalizuje na

wózkach Trójkołowych

Lekkoatletyka

: klasyfikacja oparta jest na badaniu funkcjonalnym, analizie

potencjału mięśniowego, poziomu uszkodzenia rdzenia kręgowego oraz miejsca

amputacji. Dodatkowo regulamin klasyfikacji wskazuje na możliwość obserwacji

potencjału funkcjonalnego sportowców zunifikowana. Klasyfikacja ogólna obejmuje

konkurencje biegowe i techniczne rozgrywane w pozycji siedzącej lub stojącej jest to

dyscyplina, w której opracowano największą liczebne klas startowych. Zawodnicy

rożnych schorzeń na ogol rywalizują w oddzielnych klasach. Zawodnicy w

konkurencjach biegowych oznaczeni są symbolem T, natomiast w konkurencjach

technicznych F.

Łucznictwo:

dyscyplina przeznaczona dla osób z uszkodzeniem narządów

ruchu podczas klasyfikacji analizowana jest siła mięśniowa, zakresy ruchomości

w stawach oraz dodatkowe uszkodzenie narządów ruchu. Wyróżniono

następujące klasy: ARW1(podklasaARW1-C dla osób z uszkodzeniem rdzenia

kręgowego w odcinku szyjnym), ARW2 dla osób poruszających się na wózkach,

ARST dla zawodników rywalizujących w pozycji stojącej

Piłka nożną 7osobowa

: dyscyplina przeznaczona dla osób z gr. C5

( porażenie mózgowe). Obowiązuje system klasyfikacji CP-ISRA do gry

kwalifikowani są sportowcy z klas CP5-CP8. drużyna jest zobligowana do

wystawienia w swoim składzie co najmniej jednego zawodnika z klasy CP5 lub

Cp6 oraz max. 2 zawodników z klasy CP8.

Piłka nożna 5 osobowa:

w grze uczestniczą zawodnicy niewidomi bez

podziału na klasy. Zawodnicy poddawani są badaniu medycznemu, w celu

ustalenia wady wzroku.

Pływanie:

dyscyplina na poziomie paraolimpijskim obejmuje osoby niewidome,

niedowidzące oraz z dysfunkcjami narządu ruchu, obowiązuje klasyfikacja

oparta o analizę siły mięśniowej, zakresu ruchu w stawach, długości kończy,

zaburzeń koordynacji. Sportowcy są również obserwowani podczas

zawodów( analiza stylu pływania, techniki ruchu, startów, nawrotów).

Zawodnicy podzieleni sa na 10 klas w stylach dowolnym, motylkowym,

grzbietowym i zmiennym oraz 9 w stylu klasycznym. Klasy od s11 do s 13

przeznaczone są dla osób z uszkodzeniem narządów wzroku

Podnoszenie ciężarów

: zawodnicy nie są klasyfikowani ze względu na stopień

sprawności. Obowiązuje kryterium podziału na 10 kategorii wagowych. Do rywalizacji

dopuszczane są z dysfunkcja narządów ruchu. Koniecznie jest spełnienie warunku

minimum niepełnosprawności określonego przez komisje klasyfikacyjna. Z jednej strony

komisja ocenia, czy stopień niepełnosprawności jest wystarczająco duży, by uznać

sportowca za osobę niepełnosprawna, z drugiej analizowane jest to czy dyscyplina nie

stanowi zagrożenia dla zdrowia potencjalnego zawodnika.

Rugby na wózkach

: dyscyplina przeznaczona dla osób z uszkodzeniem rdzenia

kręgowego w odcinku szyjnym oraz osób z innymi uszkodzeniami narządu ruchu

prezentującymi podobne możliwości funkcjonalne ( uszkodzenie, niedowład 3 lub 4

kończyn), np. amputacja 3 kończyn, cięższe postacie porażeń mózgowych, dystrofię

mięśniowe, osoby niskorosłe. Obowiązuje klasyfikacja oparta o analizę medyczna ( testy

oceny siły mięsni) oraz analizę funkcjonalna ( testy funkcjonalne, obserwacja

zawodników podczas gry) zawodnicy podzieleni są na klasy punktowane 0,5

( najmniejsze możliwości funkcjonalne) do 3,5 pkt ( największe możliwości funkcjonalne).

Suma 4 zawodników jednej drużyny na boisku nie może przekroczyć 8 pkt.

Piłka siatkowa na siedząco:

w zawodach uczestniczą sportowcy z dysfunkcjami

narządu ruchu. Nie ma podziału na klasy startowe. Jedynym kryterium jest posiadanie

przez zawodników minimum niepełnosprawności, które określane jest w badaniu

medycznym przez klasyfikatora – lekarza specjalistę. Lekarz ustala czy sportowiec

posiada wystarczająco duży stopień niepełnosprawności ( np. amputacja min. 7 palców

rak ), by mógł rywalizować wspólnie z innymi zawodnikami niepełnosprawnymi.

Dodatkowo klasyfikator ustala, czy granie zagraża zdrowiu przyszłemu zawodnikowi. Z

rywalizacji sportowej wykluczone są m.in. osoby z zaburzeniami troficznymi w obrębie

kończyn dolnych ( np. z uszkodzeniem rdzenia kręgowego).

Strzelectwo sportowe:

jest dyscyplina przeznaczona dla osób z

dysfunkcjami narządów ruchu. Sportowcy podzieleni są na 2 klasy w

zależności od pozycji strzeleckiej ( na siedząca lub na stojąco) oraz czy

potrzebują podpórki na bron. Analiza możliwości funkcjonalnych

przeprowadzana jest z pełnym wyposażeniem, w pozycji strzeleckiej.

Dodatkowo przeprowadzane są konkurencje strzeleckiej. Dodatkowo

przeprowadzane sa konkurencje strzeleckie dla osób z uszkodzeniem

narządu wzroku.

Szermierka na wózkach:

uprawiana jest przez osoby z uszkodzeniem

narządu ruchu. W dyscyplinie tej o klasyfikacji sportowca decyduje ocena

możliwości funkcjonalnych. Ocena podlega: siła mięśniowa, poziom

amputacji, a także zastosowanie 4 testów funkcjonalnych. Zawodnicy

podzieleni są na klasy: A (najsprawniejsi np. jednostronna amputacja

poniżej stanu kolanowego), B (np. uszkodzenie rdzenia kręgowego w

odcinku lędźwiowym) oraz C (głownie osoby z uszkodzeniem 4 –

kończynowym, np. uszkodzenie rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym).

Tenis na wózkach:

zawodnicy podzieleni sa na 2 klasy – „ quad”

( uszkodzenie, niedowład 3 lub 4 kończyn ) oraz „ open” ( pozostałe

uszkodzenia narządu ruchu). Minimum niepełnosprawności stanowi

dysfunkcja w co najmniej jednej kończynie, uniemożliwiającą rywalizacje

zawodnikami pełnosprawnymi.

Tenis stołowy:

dyscyplina uprawniana jest przez osoby z uszkodzeniem

narządu ruchu o wyraźnie zróżnicowanych możliwościach funkcjonalnych.

Ocena potencjału funkcjonalnego zawodników przeprowadzana jest

podczas gdy z pełnym wyposażeniem ( wózek, kortezy, protezy). Dokonano

podziału sportowców na 10 klas startowych oznaczonych symbolem TT.

Żeglarstwo:

klasyfikacja funkcjonalna zawodników oparta m.in. na ocenie

stabilizacji tułowia, funkcji rak i zakresu ruchu. W rywalizacji mogą

uczestniczyć zarówno osoby z uszkodzeniem narządu ruchu, jak i osoby

niewidome i niedowidzące. Wszyscy zawodnicy sklasyfikowani są w skali od

1 ( najmniejsze możliwości funkcjonalne ) do 7 pkt ( największy potencjał

funkcjonalny). Limit punktowy dla 3 – osobowej drużyny wynosi 14.

Koszykówka na wózkach:

zawodnicy sklasyfikowani od 1 ( najmniejsze

możliwości funkcjonalne, np. uszkodzenie rdzenia kręgowego na poziomie

th5 – th6 ) do 4,5 pkt ( zawodnicy z minimum niepełnosprawności).

Regulamin klasyfikacji precyzuje ze minimum niepełnosprawności spełnia

osoba która nie może skakać, biegać lub obracać się jak osoba

pełnosprawna. Zaburzenie to musi mieć charakter permanentny.

Analizowane są możliwości funkcjonalne zawodników, głównie poprzez ich

obserwacje podczas gry suma punktów 5 zawodników drużyny na boisku

nie może przekraczać 14.

Wynikiem klasyfikacji zawodników, w zależności

od dyscypliny sportu, jest m.in.:

-Rywalizacja sportowa o zloty medal w każdej z

klas

-Możliwość wspólnego uczestnictwa w walce

sportowej zawodników z różnymi rodzajami

schorzeń

-Określenie minimum niepełnosprawności

zawodników umożliwiające uczestnictwo w

zawodach. Są dyscypliny w których ni Ema

podziału na klasy, a w rywalizacji uczestniczą

wspólnie wszystkie osoby spełniające minimum

niepełnosprawności

Document Outline