Kto tu właściwie zwariował?

Normalni ludzie w nienormalnych 

miejscach



Wykonały:

Daria Rogaczewska
Magdalena Sarnowska



Przedmiot:      Psychologia



Prowadząca:  Dr Anna Borkowska

 Wrocław 18.04.2012

Plan prezentacji



 Wprowadzenie do tematu psychopatologii



 Przedstawienie badań



 Prezentacja wyników badań



 Omówienie wyników



 Podsumowanie

Definicja

Psychopatologia to dziedzina psychologii klinicznej, dotycząca teoretycznych 
założeń zaburzeń psychicznych.



Psychopatologia jako nauka zajmująca się zaburzeniami psychicznymi musi 

opierać się na ścisłej definicji zaburzenia psychicznego czyli nienormalności. 
Obecnie wyróżnia się 7 elementów na podstawie których możemy stwierdzić czy 
dane zachowanie jest zaburzone i wnioskować o zaburzeniu psychicznym, są to:

1)

Cierpienie

2)

Trudność w przystosowaniu indywidualnym

3)

Nieracjonalność i dziwaczność

4)

Nieprzewidywalnośc i brak kontroli

5)

Rzadkość i niekonwencjonalność

6)

Dyskomfort obserwatora

7)

Naruszenie norm społecznych



Analizując czyjeś zachowanie w oparciu o te wskaźniki można wnioskować o 

zaburzeniach psychicznych.

NORMALNOŚĆ 

                  

PATOLOGIA

  

(efektywne funkcjonowanie)             
(chorobapsychiczna)

Badania Rosenhana



Badanie składało się z dwóch części. W pierwszą część 
zaangażowani byli asystenci Rosenhana, którym polecono 
symulowanie halucynacji celem uzyskania dostępu do szpitali 
psychiatrycznych. Wykorzystano w tym celu różne szpitale w 
pięciu stanach USA.



 Druga część polegała na próbie wyszukiwania przez personel 
medyczny "fałszywych pacjentów", którzy mieli zostać wysłani 
do placówek przez Rosenhana.

David Rosenhan- amerykański psycholog przeprowadził 
eksperyment z 1972 r. sprawdzający adekwatność i rzetelność 
diagnoz medycznych psychiatrów. 
Eksperyment został opublikowany w czasopiśmie Science w 
artykule On being sane in insane places (O byciu zdrowym 
umysłowo w niezdrowych miejscach).

Rosenhan do swojego eksperymentu zaangażował 7 osób: 

• Kobieta, psycholog

• Kobieta, gospodyni domowa

• Mężczyzna, student psychologii

• Mężczyzna, psycholog

• Mężczyzna, psycholog

• Mężczyzna, pediatra

• Mężczyzna, malarz

1.Zanim jednak przystąpili do części głównej eksperymentu 
odpowiednio się do niego przygotowali, przez kilka dni nie myli 
zębów, panowie nie golili się, następnie ubrani w nieco zabrudzoną 
odzież pod fałszywym nazwiskiem telefonowali do zakładu 
psychiatrycznego twierdząc, że słyszą jakieś głosy („pusty”, 
„wydrążony”, „łomot”).
2.Zgłosili się do 12 szpitali w pięciu stanach USA
3.7 z 8 uczestników eksperymentu otrzymało diagnozę schizofrenii, 
1 zaś zespół depresyjno-dyscyplinarny.
4.długość pobytu w szpitalu od 7 do 52 dni, średnio - 19 dni.
5.Łącznie podano im 2100 tabletek.

Badania Rosenhana

Obserwacje

Gdy pseudopacjęci zebrali wszystkie informacje zaczęli zachowywać się 
całkowicie zwyczajnie, przestrzegali regulaminu i odnosili się do 
personelu i lekarzy w sposób spokojny, miły, zrozumiały i logiczny, by jak 
najszybciej opuścić szpital.

Okazuje się, że raz przyjętej diagnozy nie było łatwo się pozbyć i w 
jakikolwiek sposób przekonać lekarzy o swoim racjonalnym sposobie 
myślenia. Naukowcy z czasem obserwowali coraz bardziej nieprzychylne 
i brutalne zachowanie wobec nich i innych pacjentów, co było powodem 
ich niepokoju i strachu.

Reakcje lekarzy i personelu na 

pytania zadawane przez 

pseudopacjentów

Błędne wykrywanie 
nieistniejących 
pseudopacjentów



Po opublikowaniu przez Rosenhana wyników badania, pracownicy pewnego 
znanego szpitala psychiatrycznego stwierdzili, że w ich placówce taka 
błędna diagnoza byłaby niemożliwa. 



By udowodnić swoją tezę Rosenhan uzgodnił z nimi, że podczas 3-
miesięcznego okresu wyśle swoich kolejnych pseudopacjentów, którzy będą 
starali się uzyskać dostęp do szpitala. 



W wyniku eksperymentu z ogólnej liczby stu dziewięćdziesięciu trzech 
nowych pacjentów za uczestników badania Rosenhana uznano 41,natomiast 
42 następnych uznano za "podejrzanych". W rzeczywistości Rosenhan nie 
wysłał żadnego pseudopacjenta i wszystkie przypadki "wykrycia" 
symulantów były nieadekwatne.



„Był to pouczający ekspe ryment - stwierdził Rosenhan. -Wskazuje on, że 
tendencja do uważania ludzi zdro wych psychicznie za chorych może ulec 
odwróceniu, kiedy stawka jest wysoka (w tym wypadku prestiż i zdolności 
diagnostyczne). Jedno jest pewne: proces diagno styczny podatny na 
ogromne błędy tego rodzaju nie może być wiarygodny" (s. 252).

Wyniki badań



Zdaniem Rosenhana :

„Sam szpital tworzy specjalne środowisko, w   którym 

zachowania bardzo łatwo mogą być mylnie rozumiane. 
Skutki hospitalizacji pacjentów w takim środowisku […]są 
– jeśli chodzi o  terapię – niewątpliwie odwrotne do 
zamierzonych”.



  Obecnie ostrożnie stosuje się procedury

    diagnostyczne oraz etykietowanie pacjentów.



 Zmniejszyła się także liczba pacjentów szpitali

    psychiatrycznych – powszechne stosowanie leków
    przeciwpsychotycznych

Krytyka doświadczenia

R. L. Spitzer krytykuje badanie Rosenhana:
• „Zawsze przyjęcia do szpitala odbywają się na 
podstawie wywiadu, rozmowy”
• „Nikt nie podejrzewał, że ktoś zdrowy mógłby stosować 
specjalne sztuczki by dostać się do szpitala 
psychiatrycznego”

W latach 1973-1975 Rosenhan kilkakrotnie zreplikował 
te badania w 12 szpita lach. Wyniki były podobne za 
każdym razem .

Podsumowując, zrozumienie chorób psychicznych i tolerancja 
wobec nich wzrastają.

Diagnozowanie chorób psychicznych jest w takim samym 
stopniu sztuką jak i nauką. Zapewne nigdy nie unikniemy 
przyklejania etykiet; wydaje się, że stanowią one konieczną 
część skutecznego leczenia zaburzeń
psychicznych, tak jak nazwy dolegliwości są częścią 
diagnozowania i leczenia chorób ciała. Skoro więc etykiety 
przylgnęły do nas (niezmierzona gra słów), musimy pracować 
nad tym, aby zdjąć z nich piętno, poczucie zakłopotania i 
wstydu.

Podsumowanie

Literatura



Internet:



http

://pl.wikipedia.org/wiki/Eksperyment_Rosenhana



http://eksperymentypsychologiczne.pl/eksperyment-
rosenhana/



http://psychopatologia.org/



Artykuły:

DZIĘKUJEMY ZA UWAGĘ 



 !