CUKRZYCA - PROBLEM SPOŁECZNY

CUKRZYCA - PROBLEM

SPOŁECZNY

Cukrzyca jest chorobą, która trwa od momentu powstania

przez całe życie chorego, z reguły przez kilkadziesiąt lat.

Jest ona jednym z głównych bezpośrednich i pośrednich

sprawców inwalidztwa i wcześniejszej umieralności a więc

wielkich strat indywidualnych, społecznych i

produkcyjnych.

Leczenie cukrzycy pochłania wiele wysiłków i nakładów

co powoduje że choroba ta jest nie tylko bardzo

poważnym problemem indywidualnym chorego ale także

jednym

z głównych problemów zdrowotnych współczesnych

społeczeństw i państw.

Zwalczanie cukrzycy to nie tylko cel

dla każdego chorego

– to także istotny cel społeczny

i państwowy.

Cukrzycę jako chorobę społeczną

determinuje:



Chorobowość wynosząca wg różnych danych

3 – 4% populacji



Fakt, że choroba trwa do końca życia i ma

charakter postępujący



W proces leczenia wciągnięta jest rodzina

pacjenta

a niejednokrotnie także środowisko pracy



Częstość występowania cukrzycy zwiększa się

w populacjach świata.

Prognozy częstości cukrzycy na świecie

w latach 2000 – 2025

rok cukrzyca u osób

≥ 20 lat

2000

151.0 mln

2010

200.7 mln

2025

300.0 mln

W roku 2025 na świecie ilość chorych na

cukrzycę ulegnie podwojeniu, chociaż prognozy

demograficzne nie przewidują podwojenia się

liczebności populacji świata.

Prognozy częstości cukrzycy w Polsce

Rok cukrzyca u osób > 20 lat

1995 1 041 000 tj. 3.95 %

populacji

2025 1 425 000 tj. 4.7 % populacji

Do tych danych należy dodać takie

same liczby przypadków cukrzycy

nierozpoznanej – co stanowi

ok. 2 mln obecnie i ok. 3 mln

przypadków w 2025 roku.

Zapadalność na cukrzycę typu 1

na świecie:

Przewiduje się, że w 2010 roku zapadalność

będzie o 40 % wyższa niż w roku 1998 roku.

Wg ostatniego raportu WHO na cukrzycę

choruje na świecie 135 mln ludzi, przy czym

w Europie i Ameryce Północnej chorzy na

cukrzycę typu 1 stanowią ok. 10 % ogółu

chorych na cukrzycę.

Możemy więc mówić o światowej epidemii

cukrzycy.

Szacunkowa liczba chorych na

cukrzycę typu 1 w Polsce:



W roku 2000 205 000 chorych



W roku 2010 273 000 chorych

Badania epidemiologiczne nad

występowaniem cukrzycy w różnych

regionach Polski wskazują na wzrost

wskaźnika zapadalności również

w populacji rozwojowej, przy czym wskaźnik

ten wzrasta znacznie szybciej w regionach

uprzemysłowionych i miejskich (populacja

śląska), niż w słabiej zaludnionych regionach

rolniczych.



Zapadalność na cukrzycę typu 2 wyraźnie

zwiększa się z wiekiem.



W krajach uprzemysłowionych największa

chorobowość przypada na okres powyżej 65

roku życia a w krajach rozwijających się - na

wiek 45- 65 lat.



Stosunkowo łagodne dolegliwości i objawy

cukrzycy typu 2 oraz duża częstość

przypadków z bezobjawową hiperglikemią

sprawiają, że

u około 50 % chorych na cukrzycę typu 2

pozostaje ona przez długi czas nierozpoznana

i zostaje stwierdzona przypadkowo lub przy

okazji innych badań.

Wraz ze wzrostem zapadalności na

cukrzycę typu 2 zwiększa się ryzyko tych

powikłań, które powodują że częstość

zgonów w tej chorobie z powodu zawału

serca lub udaru mózgu jest 2 – 3 krotnie

większa od stwierdzanej w populacji

ogólnej, a częstość kalectwa

spowodowanego zgorzelą stopy

i amputacją chorej kończyny jest 20 krotnie

większa.

Zwiększona śmiertelność z powodów sercowo-

naczyniowych legła u podstaw wprowadzenia

nowych kryteriów rozpoznawania cukrzycy.

Nowe kryteria rozpoznawania cukrzycy są

następujące:

1. Jednorazowy przygodny pomiar glukozy na czczo

> 200 mg/dl oraz objawy cukrzycy

2. Stężenie glukozy w osoczu krwi żylnej na czczo

> 125 mg/dl

3. Stężenie glukozy w osoczu krwi żylnej po 120 min.

testu doustnego obciążenia 75g > 200mg/dl

Duże badania kliniczne wykazały, że już glikemia

na czczo w zakresie 125 – 140 mg/dl wiąże się ze

zwiększonym ryzykiem wystąpienia powikłań

cukrzycy o typie makroangiopatii.

Zadania w zakresie prewencji

cukrzycy:



Wczesne wykrywanie choroby



Szybkie podjęcie skutecznej terapii



Zapobieganie powikłaniom

Prewencja pierwotna

W celu wczesnego wykrywania cukrzycy

bezobjawowej WHO zaleca:



wykonywanie oznaczenia glikemii na

czczo

u wszystkich osób > 45 roku życia



powtarzanie tego badania co 3 lata.

Zaleca się ponadto poszukiwanie cukrzycy

w grupach ryzyka.

Prewencja drugorzędowa

– to skuteczna terapia

Wykazano, że leczenie intensywne,

kompleksowe, specjalistyczne jest finansowo

bardziej opłacalne niż leczenie insuliną w

ramach opieki powszechnej.

W odniesieniu do cukrzycy typu 2 wykazano,

że podwyższenie odsetka hemoglobiny

glikowanej zwiększa wzrost kosztów 2 krotnie,

a podwyższenie np. z poziomu 8% do 10%

zwiększa koszt leczenia nawet 3 krotnie.

Badania amerykańskie wykazały, że

redukcja hemoglobiny glikowanej do

poziomu 7.2% obniża



występowanie utraty wzroku o 72%



schyłkowej niewydolności nerek o

87%



amputacji kończyn dolnych o 67%



wszystkich powikłań cukrzycy o 24%



zgonów związanych z cukrzycą o 32%



udarów mózgu o 44%



niewydolności krążenia o 37%

W badaniach wykazano, że w cukrzycy typu
2obniżenie hemoglobiny glikowanej z 7.9%
do 7.0% zmniejsza występowanie wszystkich
powikłań cukrzycy o 12%.

Dowiedziono też, że dodatkowe rozpoczęcie
intensywnej terapii nadciśnienia tętniczego u
tych chorych i redukcja ciśnienia krwi do
poziomu 144/82 mm Hg powoduje
zmniejszenie:

Dane amerykańskie wykazują, że koszt opieki

zdrowotnej jednego chorego na cukrzycę jest prawie

4 krotnie wyższy niż osób nie mających cukrzycy.

W Polsce pomimo zainteresowania tym problemem,

brak jest dobrze policzonych kosztów cukrzycy.

W pojęciu kosztów cukrzycy należy uwzględnić też

sytuacje nie rzutujące na bezpośrednie i pośrednie

koszty finansowe. Są to koszty wynikające

z gorszych warunków życia chorych na cukrzycę,

gorszego wykształcenia czy gorszej jakości życia.

Koszty związane z leczeniem

cukrzycy

Wczesne wykrywanie cukrzycy,

przeprowadzanie długotrwałego procesu

edukacyjnego, precyzyjne monitorowanie,

szybkie podjęcie skutecznej terapii,

zespołowe postępowanie specjalistyczne

od chwili rozpoznania – mogą choremu na

cukrzycę, a co za tym idzie także

społeczeństwu, zaoszczędzić tych kosztów

społecznych jakie niesie za sobą cukrzyca.

Document Outline