PowerPoint Presentation

ORGANIZACJA POMOCY

MEDYCZNEJ W RZADKICH

SYTUACJACH

SPECJALNYCH:

- WYPADKI LOTNICZE,

MORSKIE, BUDOWLANE,

EKOLOGICZNE

Prezentację przygotowali:

* Monika Bednarek

* Justyna Ciastoń

* Krzysztof Alberski

* Paweł Dąbrowski

Istotą

KATASTROFY

jest brak

możliwości rozwiązywania

problemów sposobami rutynowymi,

zgodnie z codzienną praktyką i przy

posiadaniu do tego odpowiednich

zasobów ludzkich i materiałowych.

Mimo to

należy zrobić jak

najwięcej dla jak największej

liczby poszkodowanych !

Przez

wypadek lotniczy

rozumie się

zdarzenie związane z eksploatacją statku

powietrznego, które zaistniało od chwili, gdy

jakakolwiek osoba weszła na jego pokład z

zamiarem wykonania lotu, do chwili

opuszczenia pokładu statku powietrznego

przez wszystkie osoby znajdujące się na nim

oraz podczas którego jakakolwiek osoba

doznała co najmniej poważnych uszkodzeń

ciała lub statek powietrzny został uszkodzony

lub nastąpiło zniszczenie jego konstrukcji albo

statek powietrzny zaginął i nie został

odnaleziony, a urzędowe jego poszukiwania

zostały odwołane lub statek powietrzny

znajduje się w miejscu, do którego dostęp nie

jest możliwy.

Katastrofy i wypadki towarzyszyły

lotnictwu od czasu jego narodzin.

Samoloty latają już 97 lat. Dobrze

służą ludzkości, ale wypadki

lotnicze są niestety nieuniknione.

Główną przyczyną powstawania

wypadków i katastrof lotniczych

jest czynnik ludzki.

Wypadek lotniczy jest zjawiskiem

losowym. Powstaje wówczas, gdy w

odpowiednim stopniu narośnie

zagrożenie bezpieczeństwa lotu, na

skutek pojawienia się czynników

destrukcyjnie wpływających na

przebieg lotu.

W praktyce lotniczej potencjalne

zagrożenie pojawienia się czynników

destrukcyjnych występuje ciągle i

wynika z ograniczonej niezawodności,

zarówno załogi, jak i statków

powietrznych oraz środowiska,

formułowanego jako otoczenie

naturalne (np.: ptaki, zjawiska

atmosferyczne, których nie można

przewidzieć) i sztuczne

(cały system zabezpieczenia lotów).

GALERIA

WYPADKÓW

LOTNICZYCH

Katastrofa ekologiczna - wielka

awaria przemysłowa, katastrofa

morska lub budowlana, która

wpływa na trwałe pogorszenie

stanu środowiska na dużym

obszarze lub uśmierca dużą liczbę

żywych organizmów, np.

katastrofa tankowca na morzu,

awaria w fabryce chemicznej lub

w elektrowni atomowej.

Za katastrofę ekologiczną

uważa się też wydarzenie, od

którego ucierpieli lub znaleźli

się w sytuacji poważnego

ryzyka ludzie w następstwie

naruszenia praw przyrody

przez siebie lub przez innych,

np. wielkie osuwiska ziemne

lub pęknięcie tamy dużego

zbiornika wodnego.

Katastrofalne wydarzenie bez

udziału człowieka w jego wywołaniu

to klęska żywiołowa. Każdego roku

kilkadziesiąt większych lub

mniejszych wycieków ropy ze

statków, a co parę lat wielka

katastrofa dużego tankowca lub

awaria platformy wiertniczej

przynoszą straty gospodarcze i

ogromne szkody ekologiczne.

Postęp cywilizacyjny sprawił,

że coraz częściej świat nękany

jest katastrofami, za które

odpowiedzialny jest człowiek.

W pogoni za zyskiem i

nowymi technologiami

powietrze regularnie

zatruwane jest toksycznymi

gazami, wody fabrycznymi

chemikaliami i ropą, a

ziemia niszczeje od

rozkładających się wieki

nuklearnych odpadów.

Potencjalnie największe

zagrożenie dla życia i

zdrowia obywateli, jak też

stanu środowiska

przyrodniczego mogą

wywołać awarie i katastrofy

chemiczne.

Gdy jesteś świadkiem wypadku

z udziałem Toksycznych

Środków Przemysłowych -

powiadom natychmiast straż

pożarną i policję !!!

Jeśli Istnieje

Prawdopodobieństwo, Że

Uległeś Skażeniu - Natychmiast

Udaj Się Do Lekarza !!!

Najczęściej katastrofy

budowlane powodowane są:

1. wybuchami gazu w

instalacjach budynku lub
nagromadzeniem gazu w
niektórych pomieszczeniach,

2. obsunięciem stropów lub

nadwyrężeniem ważnych
elementów konstrukcyjnych
budynków.

Co robić na wypadek

katastrofy budowlanej:

1. Przed każdym opuszczeniem domu (mieszkania)

upewnij się, że instalacja gazowa jest wyłączona.

2. W przypadku wystąpienia katastrofy budowlanej

twojego budynku i trwania zagrożenia jego
skutkami:

•

wyłącz instalację elektryczną (w miarę
możliwości),

•

wyłącz instalację gazową,

•

opuść dom - zabierz ze sobą dokument
tożsamości i inne ważne dokumenty oraz, o ile
jest to możliwe, żywność na trzy dni, koce,
odzież, pieniądze.

CD..

Opuszczając dom zabierz wszystkich domowników.

Przy wychodzeniu z domu (mieszkania) zachowaj

szczególną ostrożność. Uważaj na stropy, klatki

schodowe.

O ile nie możesz opuścić budynku (mieszkania)

drzwiami wyjściowymi - przez klatkę schodową, z

powodu zagrożenia lub innych przeszkód:

•

słuchaj komunikatów i poleceń służb ratowniczych

i postępuj według ich wskazań,

•

spróbuj uciec przez okno lub przez drzwi, okna

sąsiadów,

•

o ile nie masz możliwości opuszczenia domu

(mieszkania), wywieś w oknie białe prześcieradło,

obrus itp. jako znak dla ratowników, że

potrzebujesz pomocy.

CD..

6. Jeżeli katastrofie budowlanej towarzyszy pożar -

zachowuj się i działaj jak w czasie pożaru.

7. Po opuszczeniu budynku:
•

powiadom kierującego akcją ratowniczą o
osobach z rodziny i sąsiadach, którzy jeszcze
zostali w pomieszczeniach budynku, jak i o
osobach, które aktualnie i na pewno przebywają
poza domem (w pracy, w szkole itp.).

•

o ile doznałeś obrażeń (jesteś ranny) zgłoś się do
punktu pomocy medycznej,

•

zgłoś swoje potrzeby o punktu pomocy społecznej
lub władz terenowych.

8. Nie przeszkadzaj w pracy ratownikom.

CD..

9. Nie wracaj na miejsce katastrofy, ani nie

wchodź do uszkodzonego wypadkiem

budynku (mieszkania) bez zezwolenia służb

budowlanych, które określą czy takie wejście

jest bezpieczne.

10. O ile miałeś budynek (mieszkanie)

ubezpieczone, powiadom firmę

ubezpieczeniową.

11. Dalej postępuj zgodnie z zaleceniami władz

gminy (miasta, miasta i gminy).

12. Gdy byłeś świadkiem katastrofy budowlanej

niezwłocznie powiadom: Straż Pożarną,
Policję, Pogotowie Ratunkowe.

GALERIA

WYPADKÓW

BUDOWLANYCH

Katastrofa morska - wielka

katastrofa morska, która wpływa

na trwałe pogorszenie stanu

środowiska na dużym obszarze

lub uśmierca dużą liczbę żywych

organizmów, np. katastrofa

tankowca na morzu lub statku

pasażerskiego np. „Titanic”

SPRZĘT WYKORZYSTYWANY

W AKCJACH RATOWNICZYCH

ORGANIZACJA

POMOCY

MEDYCZNEJ

PODZIAŁ ZDARZEŃ

WYMAGAJĄCYCH

DZIAŁAŃ

RATOWNICZYCH:

* ZDARZENIE JEDOSTKOWE

* ZDARZENIE MNOGIE

* ZDARZENIE MASOWE

* KATASTROFA

ZDARZENIE

JEDNOSTKOWE

poszkodowany

otrzymuje

pomoc medyczną w

pełnym

zakresie

ZDARZENIE

MNOGIE

wszyscy poszkodowani

otrzymują pomoc medyczną

w pełnym zakresie

ZDARZENIE

MASOWE

Wydarzenie powodujące nagłe

i niespodziewane

powstanie dużej liczby ofiar i

zniszczenia, które mogą zostać

opanowane poprzez lokalne służby

ratownicze.

Nie wszyscy poszkodowani

otrzymują jednoczasowo pomoc

medyczną w pełnym zakresie -

konieczna jest segregacja

poszkodowanych.

Liczba

poszkodowanych nie

jest jedynym kryterium

podziału zdarzeń na

jednostkowe, mnogie

i masowe

KATASTROFA

Nadzwyczajne zdarzenie, którego

skutków nie da się przewidzieć,

wynikłe z przyczyn technicznych

lub naturalnych, wymagające

wprowadzenia specjalnych zasad

zarządzania oraz użycia sił i

środków w ilościach znacznie

przekraczających możliwości

danego rejonu operacyjnego.

Istotą katastrofy nie jest

liczba poszkodowanych,

lecz brak możliwości

udzielenia jednoczasowo

pomocy wszystkim

poszkodowanym

Decyzję o uznaniu

zdarzenia za

masowe podejmuje

dowódca lub kierownik

pierwszej przybyłej na

miejsce zdarzenia

jednostki ratowniczej

Fazy katastrofy

•

Faza wstępna

dostępne siły i środki są zbyt małe

w stosunku do potrzeb.
•

Faza konsolidacji

wprowadzone zarządzanie

i siły ratownicze

pozwalają na
opanowanie zdarzenia.

•

Faza likwidacji skutków

* w szpitalu- proces leczenia
* na miejscu zdarzenia- usuwanie

niszczeń,wraków

•

Faza odległa

dotyczy odległych skutków

psychologicznych, zdrowotnych,

społecznych i ekonomicznych.

PROBLEMY ZWIĄZANE

ZABEZPIECZENIEM

KATASTROF

1. Brak pełnej informacji o zdarzeniu
(zagrożenia, liczba

poszkodowanych)

2. Niewłaściwa koordynacja działań
3. Zła segregacja wstępna, brak

wstępnej

stabilizacji stanu pacjentów
4. Brak lub niewłaściwe przygotowanie

polowego punktu medycznego

Cd..

5. Stosowanie pracochłonnych form

pomocy

6. Przedwczesny transport
7. Niewłaściwe zarządzanie personelem
na miejscu zdarzenia
8. Niewłaściwa alokacja pacjentów
9. Złe oznakowanie personelu

medycznego

10. Złe wyszkolenie personelu
11. Brak wspólnych kanałów łączności

ZDARZENIE MASOWE

Osoby bez tętna i oddechu

uznane są za zmarłe przez

lekarza

Osoby te są transportowane

ze strefy zagrożenia w

drugiej kolejności

KATASTROFY

• natychmiastowej pomocy lekarskiej

wymaga 20% poszkodowanych

• leczenia chirurgicznego ze wskazań

życiowych wymaga 20% rannych

• odroczonego postępowania leczniczego

wymaga 40% poszkodowanych

Akcją ratowniczą dowodzi

funkcjonariusz Państwowej

Straży Pożarnej, który

określa strefę zagrożenia

Ewakuację poszkodowanych

ze strefy zagrożenia

prowadzą strażacy

– ratownicy

Wszystkie osoby

poszkodowane powinny

trafić do SOR celem badania

lekarskiego

Brak zgody

poszkodowanego na badanie

lekarskie powinien być

udokumentowany

Pierwszy przybyły na

miejsce zdarzenia lekarz

obejmuje obowiązki

Koordynatora

Medycznych Działań

Ratowniczych

Poza miejscem

zdarzenia koordynację

medycznych działań

ratowniczych prowadzi

CPR

Kluczową informacją dla CPR

jest

dostępność sal operacyjnych

i zabiegowych

oraz personelu gotowego do

wykonania zabiegów

ratujących życie

LICZBA WOLNYCH ŁÓŻEK

- bez znaczenia !

Zaskoczenie, brak odpowiedniego

przygotowania służb publicznych,

dezorientacja i panika mogą

prowadzić do znacznie

groźniejszych następstw niż

sama katastrofa

Pierwszymi, którzy udzielają pomocy

w miejscu katastrofy są osoby

postronne - od ich opanowania i

wiedzy zależy w dużym stopniu

ograniczenie wtórnych skutków

katastrofy

Działania ratownicze

powinny być oparte na

terytorialnych planach

ratowniczych będących

zbiorem procedur

uruchamianych w

zależności od rodzaju i

skali zagrożenia

Zasady opracowywania

regionalnych i lokalnych

planów zabezpieczenia

wypadków masowych i

katastrof:

• W każdym mieście lub regionie należy

określić miejsca, w których mogą wystąpić

katastrofy - przedstawić je w formie mapy z

zaznaczeniem miejsc zagrożeń i ich rodzaju

• Ustalić jednolite metody powiadamiania o

katastrofie (media, sygnały itp)

• Ujednolicić sposoby zbierania danych o

przebiegu i rozmiarach katastrofy od

ratowników i osób postronnych

cd..

• Zarezerwować częstotliwości dla kanałów

łączności ratunkowej

• Opisać rodzaje szkodliwych czynników, które

mogą wystąpić w czasie katastrofy i ich wpływ na

człowieka

• Opisać podstawowe objawy występujące w

różnych stadiach zaawansowania, mogące

stanowić podstawę dokonywania segregacji

• Opracować system oznaczania miejsc z rannymi,

czytelny dla śmigłowców

cd..

•

Opisać metody i sposoby ochrony przed

skutkami katastrof

•

Wprowadzić do programu szkół naukę o

lokalnych zagrożeniach wystąpienia katastrof

i zasadach postępowania w takich

przypadkach

•

Opisać przewidywany przebieg każdego

rodzaju katastrofy z podaniem wariantów

jednolitego postępowania służb publicznych:

wybrać drogi ewakuacji

cd..

• Wyznaczyć miejsca organizowania

pomocy medycznej na wszystkich
szczeblach

• Wyznaczyć miejsca docelowe

ewakuacji

• Oznaczyć źródła czystej wody
• Zadania te powierza się grupie

ratowniczej utworzonej z różnych
służb publicznych

STREFY BEZPIECZEŃSTWA

W MIEJSCU

KATASTROFY

Strefa
zniszczenia

Strefa potencjalnie niebezpieczna

Strefa
bezpieczna

STREFA I

(ZNISZCZENIA)

 Obszar bezpośrednio dotknięty kataklizmem

 Rozmiar zniszczeń i liczba ofiar zależą

od struktury demograficznej, ekonomicznej
i położenia geograficznego miejsca zdarzenia

 Pomoc poszkodowanym polega na wynoszeniu

lub wyprowadzaniu ich przy zachowaniu
własnego bezpieczeństwa

Obszar o nieznacznym stopniu

uszkodzenia, ale potencjalnie

mogący wtórnie ulec

zagrożeniu

STREFA II

(POTENCJALNIE

NIEBEZPIECZNA)

STREFA III

(BEZPIECZNA)

 Obszar nie dotknięty zniszczeniem

 Miejsce zbiórki poszkodowanych i

rozwinięcia zespołów ratowniczych

 Wielkość strefy jest zmienna i

zależy od charakteru
katastrofy

STREFY DZIAŁANIA

PODCZAS

KATASTROF

Strefa bezpośredniego zagrożenia

Strefa transportu

Strefa bazowa

STREFA BEZPOŚREDNIEGO

ZAGROŻENIA

•

Strefa oznakowana i określona
przez straż pożarną

•

W strefie wykonywane są czynności
wstępnej segregacji i stabilizacji
poszkodowanych

•

Wstęp mają tylko przeszkoleni i
odpowiednio wyposażeni ratownicy

STREFA TRANSPORTU

• Obszar pośredni pomiędzy strefą

zagrożenia a strefą bazową



Priorytetem w strefie jest
zapewnienie kanałów transportu

STREFA BAZOWA

 Zaplecze logistyczne i techniczne dla

prowadzonych działań

 Stanowi miejsce lokalizacji polowych

punktów medycznych

 Miejsce wtórnej segregacji i zaopatrzenia

poszkodowanych

MIEJSCE DZIAŁANIA

SŁUŻB MEDYCZNYCH W

CZASIE AKCJI

RATOWNICZEJ

 Przy zagrożeniu życia lub zdrowia w

strefie I i II pomoc medyczna
organizowana jest w strefie III

 Gdy brak jest zagrożenia zespoły

medyczne

powinny uczestniczyć w akcji ratowniczej

we wszystkich strefach

ZASADY POSTĘPOWANIA

PRZEDSZPITALNEGO W WYPADKACH

MASOWYCH I KATASTROFACH

Strefy działania służb medycznych

Strefa zdarzenia:

kierowanie akcją medyczną,

wyniesienie poszkodowanych z rejonu
zdarzenia,udzielenie pierwszej pomocy
medycznej, przygotowanie do transportu

Strefa transportowa:

opieka nad poszkodowanymi w

czasie transportu

Strefa leczenia szpitalnego:

udzielanie

specjalistycznej pomocy medycznej, rehabilitacja
poszkodowanych

ORGANIZACJA POMOCY

MEDYCZNEJ W MIEJSCU

WYPADKU MASOWEGO I

KATASTROFY

PUNKTY POMOCY MEDYCZNEJ

tworzone są w celu:

• definitywnego zaopatrzenia lżej rannych,

co zmniejsza napływ chorych do
szpitali

• przeprowadzenia dekontaminacji lub

dezaktywacji w przypadku
masowych zatruć lub skażeń

• przetrzymania lżej poszkodowanych

przed transportem do szpitali
dysponujących ograniczoną liczbą miejsc

ORGANIZACJA PUNKTU

POMOCY MEDYCZNEJ

Punkt Pomocy Medycznej organizujemy

w miejscu:

•   bezpiecznym
•   z dobrymi drogami dojazdu i ewakuacji
•   dobrze widocznym
•   łatwym do oznaczenia
•   w strefie dobrej łączności radiowej
•   umożliwiającym wykorzystanie

śmigłowca

ORGANIZACJA PUNKTU POMOCY

MEDYCZNEJ W MIEJSCU

KATASTROFY

SEGREGACJA

• odbiór poszkodowanych
• szybkie badanie i ocena pod kątem pilności

udzielenia pomocy

• oznaczenie ofiar kodami kolorowymi
• kierowanie do odpowiednich rejonów leczenia PPM
• składanie sprawozdań koordynatorowi medycznych
działań ratowniczych o liczbie napływających ofiar

Punkt segregacji – zadania:

OBSZAR LECZENIA

Rejon czerwony

Przygotowanie ofiar do natychmiastowej ewakuacji
do szpitali - w razie konieczności:

• Niewydolność oddechowa: tlenoterapia, intubacja,

tracheotomia, sztuczna wentylacja, torakotomia,
drenaż

opłucnowy
• Niewydolność krążenia: tamowanie krwotoków,

płynoterapia

• Analgezja i anestezja
• Farmakoterapia
• Schładzanie ran oparzeniowych
• Opracowanie chirurgiczne ran, amputacje, rewizja

ran

OBSZAR LECZENIA

Rejon żółty

• Stabilizacja stanu klinicznego ofiar i

przygotowanie

do transportu w drugiej kolejności
• Leczenie:jak w rejonie czerwonym +

zaopatrywanie złamań, zranień, pomoc
psychologiczna

• W razie pogorszenia stanu klinicznego

przeniesienie w rejon czerwony

OBSZAR LECZENIA

Rejon zielony

• opieka medyczna nad poszkodowanymi z

drobnymi

obrażeniami
• zaopatrywanie złamań, zranień
• ochrona przed wyziębieniem
• opieka psychologiczna
• niedopuszczenie do niekontrolowanej

ewakuacji

poszkodowanych do placówek medycznych

OBSZAR LECZENIA

Rejon czarny

Przeznaczony dla ofiar

zmarłych w trakcie

udzielania pomocy medycznej

• przyjmowanie ofiar do ewakuacji
• dalsze przygotowanie do transportu w

razie

potrzeby
• sprawdzenie posiadania kart

segregacji i kierowanie do szpitali
zgodnie z danymi na karcie ewakuacji

• organizowanie sprawnego ruchu

ambulansów

• organizacja lądowiska dla śmigłowców

OBSZAR EWAKUACJI

SEGREGACJA (triage)

Oznacza badanie i klasyfikację

rannych pod kątem

konieczności i pilności leczenia

oraz ewakuacji

SEGREGACJA (triage)

Ma na celu oddzielenie

poszkodowanych wymagających

natychmiastowej pomocy

od poszkodowanych, dla

których odroczona pomoc

medyczna nie stanowi

zagrożenia

SEGREGACJA (triage)

Podczas segregacji obowiązuje

zasada: należy zrobić jak

najwięcej dla jak największej

liczby poszkodowanych przy

użyciu dostępnych środków

SEGREGACJA POSZKODOWANYCH

W ZALEŻNOŚCI OD

PILNOŚCI UDZIELENIA POMOCY

MEDYCZNEJ

Kolor czerwony

• poszkodowani w bezpośrednim zagrożeniu

życia, wymagający pomocy w pierwszej
kolejności

• chorzy wymagający leczenia szpitalnego w

ciągu złotej godziny od zdarzenia z
objawami wstrząsu, obrażeniami mnogimi,
nieprzytomni, z ostrą niewydolnością
krążenia lub oddechową, zatruci środkami
toksycznymi

Kolor żółty - poszkodowani wymagający

pomocy w drugiej kolejności

Wymagają leczenia szpitalnego. Pomoc medyczna może

być jednak odroczona o kilka godzin

Kolor zielony - poszkodowani

wymagający pomocy w trzeciej

kolejności

Chorzy z drobnym obrażeniami, którzy po zaopatrzeniu

mogą być leczeni ambulatoryjnie

Kolor czarny - dla oznaczenia zmarłych

KOLOR CZERWONY

Poszkodowani są

transportowani do

szpitala bezpośrednio

z miejsca

zdarzenia

KOLOR ŻÓŁTY

Poszkodowani oznaczeni

tym kolorem oczekują w

namiotach ewakuacyjnych

na transport do

szpitala

KOLOR ZIELONY

Zgrupowanie

poszkodowanych w

pozycji siedzącej z

możliwością stałej

obserwacji twarzy przez

ratowników

Segregacja wg START

(simple triage and rapid

treatment)

1. czy chory chodzi

2. czy chory oddycha

3. jak szybko oddycha

4. jak szybki jest nawrót

włośniczkowy

5. czy spełnia proste polecenia

SEGREGACJA wg START

Czy może chodzić

Tak Nie

III kolejność

oceń oddychanie

SEGREGACJA wg START

Oddychanie

nie tak

udrożnienie jak często oddycha

dróg oddechowych

oddycha > 30/min < 10/min

nie tak I kolejność oceń

nawrót włośniczkowy

nie do uratowania I kolejność

SEGREGACJA wg START

nawrót włośniczkowy

< 2 sekund > 2 sekund

zatamuj krwotok

oceń stan świadomości I kolejność

nie spełnia spełnia

prostych poleceń proste polecenia

I kolejność II kolejność

ALGORYTM SEGREGACJI

Czy chodzi ?

Zielony

Czy spełnia polecenia ? Czy ma tętno na
tętnicach promieniowych ?

Czy oddycha po udrożnieniu ?
Czerwony

Liczba oddechów <

30/min

•Czarny

Czerwony Czerwony

Żółty

Czarny

NIE

TAK

NIE

TA
K

TAK

NIE

TAK

NI
E

TAK

KARTA SEGREGACJI

MEDYCZNEJ

Każda ofiara zdarzenia masowego

powinna być zaopatrzona w kartę

segregacji medycznej zawierającą:

•   kod ewakuacji
•   dane personalne
•   rodzaj doznanych obrażeń
•   zastosowane leczenie
•   inne:choroby przewlekłe, przyjmowane

leki

itd.

KARTA

SEGREGACYJNO-

IDENTYFIKACYJNA

SEGREGACJA (triage)

Niewłaściwie przeprowadzona
segregacja zaburza prawidłowe

funkcjonowanie kolejnych etapów

ewakuacji.

Segregacja jest procesem ciągłym i

musi być powtarzana podczas

transportu i w Szpitalnym

Oddziale Ratunkowym.

SEGREGACJA (triage)

Sprawnie prowadzona

segregacja pozwala

wielokrotnie zmniejszyć

liczbę ofiar katastrofy

KATASTROFY

Osoby ewakuowane są

układane w

odległości 1,5 m od siebie

w celu swobodnego

udzielenia kwalifikowanej

pomocy medycznej

KATASTROFY

transport

poszkodowanych

W razie zgonu

poszkodowanego

w czasie transportu do szpitala

ambulans wraca na miejsce

zdarzenia, przekazuje zwłoki w

oznaczone miejsce i ponownie

włącza się do akcji ratowniczej

DEKONTAMINACJA

Czynności mające na celu usunięcie

z powierzchni ciała substancji
toksycznych

Miejsce wykonania: pogranicze strefy II i

III

Wykonawca: Strażacy PSP (plutony

chemiczne)

SŁUŻBY MEDYCZNE MOGĄ

MIEĆ DOSTĘP DO

PACJENTÓW

DOPIERO PO

PRZEPROWADZENIU

ZABIEGÓW ODKAŻANIA !

DEKONTAMINACJA

Metoda „mokra”- użycie wody z

detergentem

Metoda „sucha” - bez użycia wody

BRAK MOŻLIWOŚCI

PRZEPROWADZENIA

DEKONTAMINACJI

Przygotować poszkodowanego do „skażonego”

transportu:

• wykonać czynności odkażające możliwe do przeprowadzenia

w warunkach polowych

• zabezpieczyć pacjenta przed rozprzestrzenianiem skażenia

(owinąć kocem, folią)

• zabezpieczyć środek transportu-osłonić jak najwięcej sprzętu
• specjalnie oznakować pojazd - czerwony „X”
• zabezpieczyć ratowników w indywidualne środki ochrony

przed

skażeniami(rękawiczki, kombinezony, obuwie ochronne, środki
ochrony dróg oddechowych)
• powiadomić szpital o transporcie „skażonym”

Kierownik Działań

Ratowniczych

Oficer PSP

Koordynator Medycznych

Działań Ratowniczych

dekontaminacja

leczenie

EWAKUACJA

Kierownik

ewakuacji

Rejon

ZIELONY

Rejon

ŻÓŁTY

Rejon

CZERWONY

SEGREGACJA

Kierownik

segregacji

Lekarz

Pielęgniarka

Lekarz

Za kierowanie medyczną

stroną akcji ratowniczej

odpowiada

Koordynator

Medycznych Działań

Ratowniczych

Document Outline