Dlaczego według antropologów miejskie aglomeracje są nazywane miejskim zoo.

Dlaczego według

antropologów miejskie

aglomeracje są nazywane

miejskim zoo.

Morris Desmond

„

Ludzkie ZOO”

Udręczony mieszkaniec wielkiego miasta -gdy

presje współczesnego życia zbytnio dają mu się

we znaki -określa często swoje przeludnione

środowisko mianem betonowej dżungli. To barwne

określenie bardzo nieprecyzyjnie opisuje model

życia w gęstym skupisku miejskim, co może

potwierdzić każdy, kto zna prawdziwą dżunglę.

Żyjące w środowisku naturalnym dzikie zwierzęta

zazwyczaj nie okaleczają się nawzajem, nie onanizują

się, nie atakują swojego potomstwa, nie cierpią na

wrzody żołądka ani na otyłość, nie praktykują

fetyszyzmu, nie żyją w związkach homoseksualnych i

nie popełniają morderstw. Natomiast u ludzi

mieszkających w miastach wszystkie te zjawiska mają

oczywiście miejsce. Czy więc w ten sposób ujawnia się

podstawowa różnica między rodzajem ludzkim a

innymi zwierzętami? Na pierwszy rzut oka wydaje się,

że tak. Jest to jednak jedynie pozór. W pewnych

okolicznościach, a mianowicie w nienaturalnych

warunkach niewoli, inne zwierzęta także zachowują się

w ten sposób. Zwierzę przebywające w klatce ogrodu

zoologicznego demonstruje te same anomalie, jakie

znamy doskonale z zachowań naszych ludzkich

pobratymców. Tak więc najwyraźniej miasto nie jest

betonową dżunglą, lecz raczej ludzkim zoo.



Mieszkańca miasta nie należy porównywać z dzikim zwierzęciem

żyjącym na wolności, lecz ze zwierzęciem w niewoli.

Współczesne zwierzę ludzkie nie żyje już warunkach naturalnych

dla swojego rodzaju. Człowiek, schwytany w pułapkę nie przez

łowcę z ogrodu zoologicznego, lecz przez świetność własnego

umysłu, umieścił sam siebie w ogromnej niespokojnej menażerii,

gdzie nieustannie grozi mu załamanie się pod wpływem zbyt

wielkich napięć.



Obok tych presji istnieją też jednak rozliczne korzyści. Świat zoo,

niczym potężny rodzic, roztacza opiekę nad swoimi

wychowankami, zapewniając jedzenie, picie, schronienie, higienę i

opiekę medyczną. Podstawowe problemy związane z przeżyciem

są ograniczone do minimum. Pozostaje jeszcze sporo czasu

wolnego. Zwierzęta w ogrodach zoologicznych wykorzystują ten

czas w rozmaity sposób, właściwy różnym gatunkom. Jedne

odpoczywają spokojnie, wylegując się w słońcu, podczas gdy inne

nie potrafią wytrzymać przedłużającej się bezczynności. lat.

Mieszkańcy ludzkiego zoo niewątpliwie należą do tej drugiej

kategorii. Ludzki mózg, z istoty swej poszukujący i wynalazczy,

nie znosi długich okresów bezczynności. Dlatego człowiek

odczuwa nieustanną konieczność podejmowania coraz bardziej

skomplikowanych zadań. Bada, organizuje i tworzy, coraz głębiej

pogrążając się w coraz bardziej zniewalające zoo, jakim jest

świat. Każda nowa komplikacja o kolejny krok oddala go od

naturalnego stanu plemiennego, w jakim jego przodkowie

bytowali milion lat, jeszcze kiedy człowiek nie miał w zamyśle

zniewolenia siebie i swoich współplemieńców.



Ludzki pęd do współpracy w ludzkim zoo daje o sobie znać

tak silnie i tak często, stanowi prawdziwy cud przetrwania

cywilizacyjnego. Działa przeciw niemu tak wiele czynników,

a on wciąż powraca. Z upodobaniem mówimy o tym

zjawisku jako o przezwyciężaniu zwierzęcej ułomności za

pomocą potęgi altruizmu intelektualnego, tak jakby etyka i

moralność były jakimś nowoczesnym wynalazkiem. Gdyby

to była prawda, zapewne nie dożylibyśmy dnia dzisiejszego,

aby to stwierdzić.

Gdybyśmy nie mieli w sobie

tego podstawowego

biologicznego popędu do

współpracy z bliźnimi, nie

przetrwalibyśmy jako

gatunek. Gdyby nasi

myśliwscy przodkowie byli

tylko bezlitosnymi, chciwymi

tyranami, obciążonymi

"grzechem pierworodnym",

nić sukcesów człowieka

dawno by się już urwała.

Teorię grzechu

pierworodnego, w takiej czy

innej postaci, wciąż wciska

się nam do głowy dlatego, że

sztucznie stworzone warunki

superplemienne nieustannie

działają przeciw tkwiącemu

w nas altruizmowi

biologicznemu, któremu w

związku z tym należy się

wszelkie możliwe wsparcie.



Podsumowując:



Człowiek człowiekowi sam

zgotował taki los, że teraz

musi mieszkać w aglomeracji

miejskiej, jest od niej zależny

wydaje mu się, że nie może

bez niej żyć.



Poprzez skomplikowane

decyzje, zadanie,

przemyślenia oraz przeróżne

działania utrudniamy sobie

życie.



Ludzkie zoo tworzymy my

sami, zniewalamy siebie a

zarazem nie zdając sobie z

tego sprawę zniewalamy też

innych ludzi.



Zmienia się nasza mentalność,

żyjemy z dnia na dzień,

pojawia się w naszym życiu

rutyna. Zaczynamy żyć w

biegu. Od tego momentu

zaczynamy, żyć w ludzkim

zoo.

Document Outline