PODODDZIAŁ



Grupa niespołeczna

– co najmniej dwie

osoby przebywające w tym samym
czasie
i miejscu.



Grupa społeczna

- co najmniej dwie

osoby, które mają bezpośredni kontakt,
poczucie wspólnego celu („MY”), normy,
zależą od siebie i tworzą spójną strukturę.

Struktura

grupy

Status

Rola

grupowa

Pozycja

społeczna

Normy

grupowe

Interakcje

Spójność

grupy

pewna

liczba

żołnierzy

(zróżnicowana) połączonych systemem
uregulowanych

stosunków formalnych

nieformalnych

, zwanych relacjami

interpersonalnymi, współdziałających ze
sobą, oddzielonych od innych grup
wyraźną

zasadą

odrębności,

posiadających wspólne cele, wartości i
zadania.



Formalne

- precyzyjnie określone (poprzez

regulaminy

wojskowe,

dokumenty

normatywne) związki zależności będące
funkcją

wykonywanych

obowiązków

posiadanych uprawnień.



Nieformalne

- określone są przez mniej

zobowiązujące, prawnie nieznormalizowane,
spontaniczne, bardziej emocjonalne niż
zadaniowe relacje między żołnierzami.

To wielopoziomowy układ trzech

powiązanych ze sobą elementów:

RÓL

SPOŁECZNYCH

POZYCJI

SPOŁECZNYCH

WŁADZY

FOFRMALNEJ

I NIEFORMALNEJ



Facylitacja społeczna

napięcie wywołane obecnością innych i możliwością oceny naszego
działania



Próżniactwo społeczne

uspokojenie wynikające z przekonania, że przebywanie w grupie
utrudnia ocenę indywidualnego działania



Deindywiduacja

utrata normalnej kontroli nad zachowaniem prowadząca do wzrostu
impulsywności i patologiczności czynów



Polaryzacja grupowa

tendencje grupy do podejmowania, w porównaniu z jednostkami,
bardziej ryzykownych, niebezpiecznych i krańcowych decyzji



Syndrom myślenia grupowego

rodzaj myślenia, w którym bardziej liczy się dążenie do zachowania
spójności i solidarności grupy niż realistyczne uwzględnianie faktów



Zadanie addytywne

– wszyscy członkowie

grupy wykonują ten sam rodzaj pracy. Produkt
końcowy (działalność grupowa) jest sumą wkładu
pracy wszystkich jej członków.



Zadanie koniunktywne

– zadanie grupowe,

którego wynik zależy od tego jak dobrze pracuje
najsłabszy członek w grupie – „najsłabsze ogniwo
w łańcuchu”.



Zadanie dysjunktywne

– zadanie grupowe,

którego poziom rozwiązania zależy od pracy
najsprawniejszego członka grupy.

Etap formowania się

(„okres burzy”)

dobieranie się członków zespołu; nawiązywanie pierwszych relacji;
różnicowanie się ról grupowych; zapoznawanie się z celami grupy;
poznawanie formalnych standardów zachowania się w grupie; pojawienie
się pierwszych elementów identyfikacji z grupą

Powstawanie norm grupowych

wykształcanie się nieformalnych norm funkcjonowania; wyklarowanie się
poczucia identyfikacji z grupą

Praca zadaniowa

czas osiągnięcia przez grupę stanu optymalnego; grupę cechuje duża
dojrzałość
i zdolność do podejmowania trudnych zadań

Zamykanie (rozwiązanie)

następuje po wykonaniu określonych zadań, wypełnieniu misji



Skład grupy



Poziom „dobrej woli”



Poziom zaufania



Poziom zaangażowania



Postawy uczestników wobec siebie



Stosunek uczestników do lidera – dowódcy



Stosunek lidera do uczestników



Ilość i jakość relacji pomiędzy członkami
grupy a dowódcą

Rola grupowa

jest specyficzną funkcją pełnioną przez osobę w

grupie. Wynika z osobistych predyspozycji członka grupy oraz oczekiwań
grupy i (lub) lidera. W grupie wyróżnia się role

zadaniowe

społeczne

oraz

indywidualne



Role zadaniowe

to zachowania, które przybliżają grupę do

zamierzonego celu (inicjator (lider grupowy), dostarczyciel informacji,
opiniodawca, stylista, krytyk,
aktywator);



Role społeczne

wiążą się nie tylko z wykonywanym zadaniem, ale

koncentrują się również na emocjach, uczuciach i wzajemnych relacjach
(szef klakierów, dawca wsparcia, wesołek grupowy (błazen grupowy), marszałek);



Role indywidualne

ukierunkowane są na osiągnięcie jakiegoś

indywidualnego celu bez zważania na dobro grupy (agresor, negatywista,
dyktator, łowca uznania, ekshibicjonista).



Styl autokratyczny

(dyrektywny, nakazowy, instruktażowy)



Styl liberalny

(delegujący, anemiczny)



Styl demokratyczny

(współpraca, harmonijne współdziałanie)



Styl klubowy

(przyjazny, troskliwy)

Komunikacja

– to sposób, w jaki ludzie

kontaktują się między sobą. Wyróżnia się:



Komunikacją werbalną

–

słowa, które

wypowiadamy i ich znaczenie



Komunikacją niewerbalną

–

„mowa ciała”



zwięzłość wypowiedzi,



logiczny tok wypowiedzi,



trzymanie się głównego wątku,



wyrażanie pozytywnego stosunku do celu rozmowy,



informacja o własnych pozytywnych (negatywnych)
przemyśleniach i odczuciach podczas rozmowy,



upewnianie się, że się dobrze rozumie,



empatia – „zobaczenie świata oczami drugiej
osoby”,



umiejętne słuchanie.



Parafraza

wyrażanie co pewien czas własnymi słowami tego,

co się usłyszało



Parafraza emocjonalna (odzwierciedlenie uczuć)

–

wypowiedź, w której nazywamy emocje lub uczucia jakich doświadcza
nasz rozmówca



Echo

okresowe powtarzanie niemal całkowicie wiernie słów

rozmówcy



Dostrajanie się

przekazywanie rozmówcy sygnałów, że jest

uważnie słuchany



Klaryfikacja

zadawanie pytań dotyczących wypowiedzi lub je

wyjaśniających



Podsumowywanie

zbieranie najważniejszych informacji na

końcu rozmowy lub po najistotniejszych jej etapach



gesty, np. rozmaite ruchy rąk



wyraz twarzy



mimika



postawa ciała



kontakt wzrokowy



nasz wygląd



głos (ton, głośność, intonacja, tempo mówienia)



oddech



dystans - odległość, w jakiej stajemy lub siadamy
od kogoś

2/3 komunikacji ma charakter

niewerbalny

Ogólne

wrażenie

słowa

38 % głos

55 % mimika

Obszary konfliktów

w pododdziale



relacje interpersonalne i emocje

(stereotypy; uprzedzenia; negatywne, odwetowe zachowania; zła

komunikacja interpersonalna; manipulacje, zazdrość; zemsta)



wartości

(filozofia życia; religia; tradycje; ideologia)



informacje

(brak danych; różne punkty widzenia; różne procedury zbierania danych;

różnice w interpretacji)



struktura

(podział ról i obowiązków; zła kontrola zasobów; nierówny rozkład sił;

ograniczenia czasowe; podział kompetencji; określenie ról)



interesy

(rzeczowe - pieniądze, dobra, czas; psychologiczne - zaufanie,

szacunek, sprawiedliwość, uznanie, godność, poczucie własnej wartości,

bezpieczeństwo; proceduralne – regulaminy, sposoby działania)



RYWALIZACJA (WALKA)

styl

aktywno

egocentryczny; jest wyrazem dążenia do obrony własnego interesu
przy jednoczesnym braku zainteresowania oraz lekceważeniu
interesów drugiej strony.



KOMPROMIS

styl

średnio

aktywny

średnio

egocentryczny; pozwala na częściowe zaspokojenie interesów
własnych oraz interesów partnera.



UNIKANIE

styl bierno – egocentryczny; unika się

zajmowania konfliktem lub zaprzecza się jego występowaniu.



ULEGANIE

(PODPORZĄDKOWANIE SIĘ)

styl bierno –

otwarty; polega na rezygnacji z obrony własnych interesów i
pragnieniu zaspokojenia potrzeb partnera.



WSPÓŁPRACA

styl aktywno – otwarty polega na realizacji

własnych potrzeb z równoczesnym pragnieniem, aby partner
realizował swoje. Stanowi najlepszy sposób rozwiązywania konfliktów.

Document Outline