ELEMENTY STRATEGII SPORTOWEJ Strategia sportowa a więc teoria i praktyka przygotowań oraz prowadzenia walki, przy czym pod mianem walki rozumie się także wszelkiego rodzaju współzawodnictwo (strategia – to zespół czynności i działań poprzedzających walkę sportową.Temat strategii rozpatrzymy w zakresie następujących kategorii : układu współzawodnictwa , celów , warunków i srodków strategicznych oraz form, faz i zasad ich realizacji.

ELEMENTY STRATEGII SPORTOWEJ

Strategia sportowa a więc teoria i praktyka przygotowań oraz

prowadzenia walki, przy czym pod mianem walki rozumie się także

wszelkiego rodzaju współzawodnictwo (strategia – to zespół

czynności i działań poprzedzających walkę sportową.Temat

strategii rozpatrzymy w zakresie następujących kategorii :

układu współzawodnictwa , celów , warunków i srodków

strategicznych oraz form, faz i zasad ich realizacji.

1. UKŁAD WSPÓŁZAWODNICTWA SPORTOWEGO

W aktualnej strukturze sportu polskiego i światowego można

wyróżnić dwa podstawowe układy współzawodnictwa : klubowo –

zrzeszeniowy i terytorialno – państwowy.W historii rozwoju

współzawodnictwa sportowego układ klubowo – zrzeszeniowy był

pierwotny jednak w ostatnich latach układ terytorialno – państwowy

zaczyna dominować szczególnie w sportach indywidualnych. Obydwa

układy współzawodnictwa wpływają na realizacje planów

szkoleniowych. Każda walka wymaga bowiem przygotowania się do

niej.



W układzie klubowym przygotowanie to realizuje się w ramach

normalnego cyklu szkolenia klubowego , w założeniach swoich

ukierunkowanego przede wszystkim na osiągnięcie najlepszego

miejsca.



Przygotowanie do walki w układzie współzawodnictwa terytorialno –

państwowego wymaga konstruowania specjalnych planów

szkoleniowych, niejednokrotnie sprzecznych z potrzebami

współzawodnictwa klubowego. Sprzeczność ta jest zjawiskiem coraz

częściej obserwowanym , szczególnie w przypadku startu

olimpijskiego.

2. CELE STRATEGICZNE



CELE POŚREDNIE

– to takie które nie zakładają zrealizowania ostatecznego zadania,

jedynie wykonanie określonego zadania. W tej sytuacji można mówić o określonej hierarchii

celów : bliższych i dalszych, ważniejszych i mniej ważnych, pośrednich i bezpośrednich. W tej

hierarchii zrealizowanie celów strategicznych na igrzyskach olimpijskich może i powinno być

ważniejsze od takich samych celów na mistrzostwach świata.



CELE MAKSYMALNE

–to zadania które w wyniku obiektywnego szacunku wzajemnych sił

teoretycznie wykraczają poza realne możliwości ich osiągnięcia co w sporcie nie oznacza że

są w ogóle nie możliwe do zrealizowania. Praktycy stwierdzają że istnieje zjawisko „okrągłej

piłki” czyli wygrywania z teoretycznie silniejszym przeciwnikiem. Cechą charakterystyczna

celów maksymalnych jest zakładanie własnej wygranej bez względu na siłę jaką reprezentuje

przeciwnik.



CELE OPTYMALNE

– cecha tych celów jest założenie osiągnięcia najkorzystniejszego

wyniku, przy czym nie koniecznie poprzez wygranie walki sportowej (maksymalnie wysoka

wygrana z przeciwnikiem słabym, wygrana z przeciwnikiem o równej sile, najmniejsza

przegrana z przeciwnikiem silniejszym)



CELE MINIMALNE

– cechą tych celów jest w zasadzie założenie przegrania walki bez

względu na wartość sportową przeciwnika

Racjonalne ustalenie celów w kategoriach aspiracji posiada istotne znaczenie dla wytworzenia

właściwej atmosfery wewnątrz zespołu ,jak również w różnorodnych środowiskach

społecznych zainteresowanych przebiegiem współzawodnictwa sportowego. Błędne ustalenie

celów powoduje że nie są one realizowane, lub realizowane z nadwyżką.

Ze względu na liczbę współzawodniczących partnerów zakładane cele mogą dotyczyć
jednego lub wielu przeciwników.
Realizacja celu w stosunku do jednego przeciwnika jest założenie wygranej w spotkaniu
miedzyklubowym lub miedzypaństwowym
Przykładem realizacji celów w drugim przypadku jest uzyskanie najlepszej pozycji w
turnieju, na mistrzostwach świata lub na igrzyskach olimpijskich.

3. WARUNKI

Warunkami w ujęciu strategicznym można nazwać określone potencjały sportowe ,jakimi

dysponujemy my i nasi przeciwnicy

dysponujemy my i nasi przeciwnicy , a które wzajemnie ograniczają realizacje celów
strategicznych. Tymi potencjałami są :



INFRASTRUKTURA

–

baza kadrowa i materialna sportu (wielkość świadczeń

materialnych , ilość i jakość urządzeń i sprzętu sportowego, kadra trenerska)



OBJĘTOŚĆ STRATEGICZNA

–

sportu określana jest przez powierzchnie działania

tj. przez upowszechnienie sportu oraz przez poziom wyników sportowych



OBIEKTYWNA WARTOŚĆ

–

zespołu desygnowanego do walki sportowej czyli

poziom wyszkolenia technicznego, umiejętności taktyczne, właściwe przygotowanie
psychofizyczne do osiągnięcia maksimum formy w danym momencie

4. ŚRODKI STRATEGICZNE

Środkami strategicznymi możemy nazwać

określone możliwości

dyspozycji w zakresie warunków strategicznych. Możliwości te zatem

dotyczą infrastruktury, objętości strategicznej i obiektywnej wartości

zespołów sportowych. Do podstawowych środków strategicznych

zaliczamy :



POLITYKĘ OŚRODKÓW KIEROWNICZYCH W ZAKRESIE ROZWOJU

INFRASTRUKTURY –

wyeliminowanie planowej (opartej na limitach)

działalności inwestycyjnej w dziedzinie urządzeń sportowych.

Mechanizm takich działań przyniósł znaczny wzrost ilościowy i

jakościowy urządzeń sportowych w ośrodkach prężnych

organizacyjnie, natomiast stagnacje budownictwa sportowego w

ośrodkach ekonomicznie i organizacyjnie słabszych.



ORGANIZACJĘ SPORTU –

jest niezwykle ważnym instrumentem

realizacji celów strategicznych, ponieważ jest równocześnie

podstawowym czynnikiem określającym efektywność ekonomiczną i

szkoleniową prowadzonej działalności sportowej.



SYSTEM SZKOLENIA –

obejmujący

typy

naboru i selekcji zawodniczej

(selekcje naturalną-duży stopień przypadkowości ; selekcje selekcję

racjonalną – celowy, oparty o naukowe kryteria nabór młodzieży),

modele

organizacji szkolenia oraz

metody

treningowe.

5. FORMY, FAZY I ZASADY STRATEGICZNE

FORMY:

Rozwój sportu obywa się najczęściej w dwojaki sposób:



EKSTENSYWNIE – polega na poszerzaniu infrastruktury oraz powierzchni strategicznej.

Forma ta jest podstawą szerokiej selekcji sportowej decyduje bowiem o stopniu

usportowienia całej młodzieży



INTENSYWNIE – w przypadku form intensywnych mamy do czynienia z działaniami

ukierunkowanymi na polepszenie jakości urządzeń i sprzętu sportowego, podniesienie na

wyższy poziom kwalifikacji kadry trenerskiej.

W warunkach wzrastającego współzawodnictwa sportowego wskazane jest jednoczesne

stosowanie ekstensywnych i intensywnych form rozwoju i szkolenia – pierwsze poszerzają

możliwości selekcji zawodniczej a drugie przynoszą szybki wzrost poziomu sportowego

FAZY:

Podstawowym wymogiem strategicznym jest prowadzenie działań w sposób uporządkowany

dlatego możemy wyróżnić następujące fazy:



DIAGNOZĘ



PROGNOZE



ORDYNACJĘ



REALIZACJE I OCENE EFEKTÓW SPORTOWYCH

W każdej z tych faz wskazane jest stosowanie określonych zasad
postępowania. W przypadku rozpoznania, rokowania i oceny efektywności
należy spełnić warunek ich trafności a więc uwzględnić zasady
wszechstronności dokładności i aktualności
W przypadku działań związanych programowaniem i planowaniem szkolenia
które są ukierunkowane na osiągnięcie konkretnych efektów sportowych
można wskazać na potrzebę stosowania następujących zasad:



TAKSJI – źródłem bodźców w działalności sportowej są głównie wyniki

rekordowe lub walki wygrane, stąd też każde programowanie szkolenia i

startów ma na celu osiągnięcie najlepszych wyników.



EKSPLORACJI – ma ono wielkie zaczenie szczególnie w sytuacji

wyrównanych sił.Stąd należy przywiązywać duże znaczenie do

operacji,których zadaniem jest poszukiwanie takich dziedzin sportu ,gdzie

istnieją realne możliwości stosunkowo szybkiego osiągnięcia dobrych

rezultatów



ESKALACJI – nasilenie działań szkoleniowo startowych jest współcześnie

warunkiem utrzymania wysokiego poziomu sportowego. Współczesny

„wyścig zbrojeń sportowych” potęguje działania szkoleniowo startowe a

nieuwzględnienie tego faktu należy uważać za błąd strategiczny.

Ponadto przestrzeganie trzech niżej wymienionych zasad ma duży wpływ na

uzyskanie pozytywnych wyników w walce sportowej:



KONCENTRACJA działań – ta zasada jest niodzowna nawet w przypadku

jednostek sportowo silnych



ZASKOCZENIE – każde unowocześnienie staje się z czasem własnością

większości szkoleniowców, stąd też warunek niedostepności posiada tylko

okresową wartość



PERSEWERACJA – czyli dążenie do uporczywego utrzymywania się w

czołówce sportowej

Document Outline