KRAUL NA PIERSIACH



wyodrębnienie techniki pływania kraulem

rozpoczęło się od przejścia z pływania na

boku z nożycowymi ruchami nóg do

położenia na piersiach i przerzucaniu

jednego ramienia nad wodą – w ten sposób

powstał „OVERARM”, który stosował William

Cole.



styl został zmodyfikowany przez Anglika –

Johna Arthura Trudgena: przenosił nad wodą

oba ramiona naprzemianstronnie –

„DOUBLE-OVERARN-STROKE” lub

„TRUDGEN”



styl, poprzez doskonalenie pracy nóg,

zmodyfikował Węgier – Zoltan Halmay.



podobną technikę stosowali Australijczycy

– Richard i Tom Cavill, wprowadzili oni

jednak dwa pojedyncze kopnięcia nóg

mocno ugiętych w kolanach – „KRAUL

AUSTRALIJSKI”



1912 r. amerykański pływak D.P. Kahanomoku

zademonstrował nową technikę polegającą na

zwiększeniu częstotliwości ruchów nóg, a

zmniejszeniu ich amplitudy oraz wprowadził

wdech poprzez skręt głowy.



J. Weissmüler – wprowadził szereg zmian w

położeniu ciała, ruchach nóg i ramion, oraz ich

koordynacji. Analizując technikę kraula stosował

wiele metod naukowych dzięki czemu

doprowadził do szybkiego rozwoju tego stylu, a

także pokonał granicę 1min./100m – 1928 r.

Amsterdam, rekord świata 57,4 sek. Rekord ten

przetrwał aż 10 lat i został poprawiony przez

amerykańskiego pływaka P. Ficka w 1934 r. –

56,8 sek.



Do rozwoju kraula przyczyniło się wielu

zawodników m.in.:

–

D. Schollander

– 4 złote medale I.O. Tokio

–

M. Spitz

– multimedalista I.O. 1972 r. Monachium

–

J. Montgomery

– pierwszy zawodnik, który

oficjalnie pokonał granicę 50 sek. / 100m – 49, 99

–

W. Salnikow

– 1500m styl dowolny

–

A. Popow

– najszybszy pływak ostatniej dekady

XXwieku

–

A.Wojdat

– jeden z najlepszych kraulistów w

historii, rekordzista świata na dystansie 400m

(kraul), mistrz Europy 1991 r., brązowy medal I.O.

1988 r. Seul

POŁOŻENIE CIAŁA



ciało znajduje się pod wodą z wyjątkiem

barków, głowy i ramion w fazie

przeniesienia nad wodą. Oś długa ciała

tworzy z powierzchnią wody kąt 0º przy

maksymalnej szybkości, a ok.10º przy

małej prędkości. W trakcie wykonywania

wdechu, następują skręty rotacyjne,

dochodzą one do ok.45º-50º.

RUCH RAMION



cz. podwodna

NAPŁYW – dłoń

skierowana na

zewnątrz, a

następnie do

wewnątrz

- POCIĄGNIĘCIE –

trwa od momentu,

gdy ramię przyjmuje

ustawienie

prostopadłe do osi

długiej ciała, po

czym następuje,

zgięcie ramienia w

stawie łokciowym do

ok.90º -

szczyt

siły napędowej.

- ODEPCHNIĘCIE – dłoń

dochodzi do bioder

pływaka –

II szczyt

siły napędowej,

głowa skręca się w

celu wykonania

wdechu, jednocześnie

następuje ugięcie

ramienia w stawie

łokciowym do ok..95º

- WŁOŻENIE RĘKI DO

WODY – kąt ataku

ok.45º, występowanie

dość dużej siły

hamującej



cz. nadwodna

WYNURZENIE Z

WODY – ruch

rozpoczyna ramię,

potem kolejno, łokieć,

przedramię i ręka,

ułatwia go rotacja

boczna tułowia, która

powoduje uniesienie

barku ręki kończącej

fazę odepchnięcia.

- PRZENIESIENIE

RAMIENIA NAD

WODĄ – ugięcie

ramienia w stawie

łokciowym –

przeniesienie

ramienia z godnie z

zasadą „wysokiego

łokcia”, w trakcie

przeniesienia kąt w

stawie łokciowym

wynosi ok. 100º-110º.

RUCHY NÓG



Ruchy nóg rozpoczynają się od ugięcia w

stawie biodrowym, a następnie w kolanowym

i skokowym. Podczas ruchu, palce stóp

skierowane są do wewnątrz, co wpływa na

maksymalne wykorzystanie powierzchni

napędowej stopy – znaczna siła napędowa

powstaje jedynie podczas ruchu w dół. Ruchy

nóg zachodzą pod powierzchnią wody, z

wyjątkiem sprinterów, u których stopy

nieznacznie łamią lustro wody, co jest

spowodowane ich dużą dynamiką

KOORDYNACJA RUCHÓW



Najczęściej spotykana synchronizacja

ruchów ramion i nóg w kraulu, która pozwala

na wyzwolenie największej prędkości zwana

jest kraulem sześciouderzeniowym. Inne

odmiany – dwu-/czterouderzeniowy spotyka

się u zawodników pływających na dłuższych

dystansach.



Średni czas trwania cyklu ruchowego

kraulisty wynosi ok.1,2 sekundy.



Przez cały czas trwania wyścigu ciało

pływaka musi „łamać” powierzchnie wody

z wyjątkiem startu i nawrotu, podczas

których pływak może zanurzyć się pod

powierzchnią wody na dystansie do 15m.

przy nawrocie i zakończeniu wyścigu

pływak dotyka ściany dowolna częścią

ciała.

100m

RŚ

53,30

55,33

RŚ

Pieter van den Hoogenband 47,84

Sydney2000

Łukasz Gąsior 49,16 Dębica (Polska)

2005

Document Outline