Opieka
Opieka
terminalna
terminalna
Opieka paliatywna
Opieka paliatywna
Opieka
Opieka
terminalna
terminalna
Opieka paliatywna
Opieka paliatywna
•
Opieka terminalna
, opieka nad człowiekiem
umierającym. Współcześnie podejmowane są
różne wysiłki zmierzające do tego, aby
człowiekowi umierającemu zapewnić możliwie
najlepszą pomoc - w tym ogromnie trudnym
okresie rozstawania się z życiem, z
wszystkim,
co było w nim ważne i znaczące, z bliskimi.
Specjalnego znaczenia nabiera ta pomoc w
stosunku do ludzi, którzy umierają powoli,
którzy cierpią.
Opieka paliatywna
Opieka paliatywna
•
Aktywna , całościowa opieka nad chorym
terminalnie i jego rodziną , sprawowana
przez wielodyscyplinarny zespół
•
Odpowiada na fizyczne , psychologiczne,
społeczne i duchowe potrzeby w celu
uzyskania przez niego najlepszej jakości
życia
Opieka paliatywna
Opieka paliatywna
•
Pojęcia opieki paliatywnej, którą stosuje się w
ostatnim okresie choroby
, nie
należy mylić z przyjętym w słownictwie
onkologicznym leczeniem paliatywnym.
Leczenie paliatywne, które nie wpływa na
przebieg choroby nowotworowej, prowadzi się
u chorych na zaawansowane nowotwory
złośliwe, gdy nie ma szansy na wyleczenie,
natomiast istnieje możliwość przejściowego,
niekiedy nawet wieloletniego przedłużenia
życia w warunkach zadowalającej sprawności
życiowej.
•
Terminem tym przyjęło się określać opiekę nad
osobami dotkniętymi chorobami nowotworowymi
w stadium nie nadającym się na wyleczenie.
Nie dotyczy więc przyczyny dolegliwości a polega
na łagodzeniu dolegliwości towarzyszących
chorobie.
Wbrew pozorom jest to działanie prozdrowotne
gdyż poprawia komfort życia łagodząc dolegliwości
oraz przywraca pacjenta rodzinie i społeczeństwu
Opieka
Opieka
paliatywna
paliatywna
•
Afirmuje życie a śmierć szanuje jako
normalny proces
•
Nie przyspiesza ani nie odwleka śmierci
•
Przedmiotem opieki jest chory i jego
rodzina
•
Zapewnia zniesienie bólu i innych objawów
•
Łączy psychologiczne, społeczne i
duchowe aspekty opieki tak ,by chory
mógł pogodzić się z nadchodzącą śmiercią
na tyle na ile potrafi
•
Oferuje pomoc rodzinie w czasie i po
śmierci chorego
•
U podstaw podejmowanych wysiłków leży
przekonanie, że każdy człowiek ma prawo do
godnej śmierci, a społeczeństwo - obowiązek
moralny zapewnienia koniecznej opieki i pomocy.
Przełamywana jest więc zmowa milczenia wokół
śmierci, opracowywane są różne programy pomocy,
ukazują się publikacje, przygotowywani są lepiej do
tej pomocy lekarze, a szczególnie pielęgniarki,
angażowani są ludzie dobrej woli, powstają
i oddziały opieki paliatywnej.
•
Każdy człowiek umiera inaczej, każdy
potrzebuje więc pomocy indywidualnej,
świadczonej przez kogoś bliskiego,
przyjaznego, okazującego serdeczne
współczucie, umiejącego słuchać i
zachęcać
do uzewnętrzniania przeżyć, rozumiejącego
i okazującego zrozumienie.
•
Wielki problem w opiece nad człowiekiem
umierającym stanowi takie likwidowanie bólu
przez odpowiednie stosowanie środków,
które
pozwoli na to, że ból nie będzie wracał.
Inny problem stanowi odpowiedź na pytanie,
czy należy informować, czy nie informować
o zbliżającej się śmierci. Wiele poważnych
argumentów przemawia za jednym i drugim.
•
Wydaje się, że najlepszą odpowiedź dają ci,
którzy stwierdzają, że decyzja podejmowana
być powinna na podstawie możliwie
wnikliwego poznania i zrozumienia
konkretnego człowieka umierającego.
Pamiętać trzeba o sprawach dla człowieka
najważniejszych, spełniać jego prośby.
Do spraw tych należą potrzeby duchowe
związane z praktykami religijnymi.
Stadia umierania
Stadia umierania
•
1) zaprzeczenia - tj. nie przyjęcia
do wiadomości tej prawdy i
manifestowania
tego w różny sposób
•
2) złości wyrażanej agresją,
•
3) targowania się z Bogiem o życie,
składania Mu różnych obietnic w zamian za
życie,
•
4) depresji,
•
5) pogodzenia się z losem i jego akceptacji.
/ pamiętnik/
•
Sprawą bardzo ważną w opiece nad
człowiekiem umierającym jest pomaganie
rodzinie w przeżywanym przez nią
cierpieniu
w związku z nadchodzącą stratą kogoś
bliskiego i kochanego. Rodzina winna być
także przygotowywana i włączana do
opieki.
•
/Fundacja/
•
Funkcjonalny efekt
choroby i jej
leczenia odbierany
przez pacjenta
Jakość życia
Jakość życia
Jakość życia
Jakość życia
•
zwrot „
jakość życia”
rozumieć należy jako
położenie życiowe danego człowieka w określo
–
nym czasie. W opiece nad ludźmi w końcowej
fazie nieuleczalnej choroby nowotworowej
jakość życia oznacza różnicę między
indywidualnymi oczekiwaniami chorego
a rzeczywistą sytuacją, w jakiej się znajduje.
I należy w tym miejscu jasno powiedzieć,
że: im większa jest ta rozbieżność, tym gorsza
jest jakość życia.
•
Opieka paliatywna więc stawia sobie
za
cel osiągnięcie jak najmniejszej różnicy
międzysytuacją upragnioną a realną
u chorego w aspekcie fizycznym,
psychicznym, społecznymi duchowym.
Jest to jeden z istotniejszych celów
w szeroko rozumianej opiece nad
osobami
w terminalnej fazie choroby
nowotworowej.
Potrzeby jakości życia
Potrzeby jakości życia
•
jedzenie, picie, sen, aktywność
•
ciepło, bezpieczeństwo, brak lęku,
stabilność
•
miłość, kontakt fizyczny, intymność
•
poczucie sensu, twórczość, zabawa i
badanie świata/dzieci/
•
szacunek, poczucie użyteczności / wobec
innych/, poczucie własnej wartości
•
niezależność, wolność
•
samorealizacja.
Wśród głównych problemów
Wśród głównych problemów
wpływających na spadek jakości życia
wpływających na spadek jakości życia
to:
to:
•
zmiany nastroju / wzmożona pobudliwość emocjonalna
lub odwrotnie, zniechęcenie, poczucie bezradności,
bezużyteczności, brak współpracy z personelem /
•
spadek apetytu
•
zmiany nastroju spowodowane zmianami w wyglądzie
•
zmiany nastroju spowodowane utratą zdolności do
samodzielnego wykonywania podstawowych czynności
•
zachwianie zdolności do odczuwania przyjemności
•
Izolacja
•
trudności w zasypianiu, bezsenność
•
Różnorodność postaci choroby nowotworowej i jej
przebiegu powodują ,że pacjent przeżywa wiele stresów
emocjonalnych. Sposób reakcji na te napięcia zależy od
jego osobowości , przekonań ,nawyków, roli
społecznych
jakie pełni , a również od zachowania jego otoczenia,
a w przypadku szpitala zachowania personelu
i panujących w nim przekonań i poglądów.
•
Lęk u pacjenta koncentruje się wokół problemu
nieuleczalności choroby, drastyczności metod leczenia,
różnorodności objawów ubocznych.
•
Osoby ze środowiska pacjenta chętnie odwiedzają
go w szpitalu a nie w domu z tego powodu chorzy
mogą czuć się bardziej osamotnieni w chorobie.
•
Zachowanie personelu polegające na niezrozumiałych
dyskusjach przy pacjencie prowadzonych szeptem lub
skrótami nasilają poczucie bezradności i zwiększają
dystans, skutkiem może być zamknięcie pacjenta
i brak współpracy
Personel
Personel
•
Nawiązanie kontaktu
z pacjentem powinno
odbywać się bez uzbrojenia , nieokazywanie
pośpiechu i zbytniej aktywności
•
Personel często kryje się za fasadą skrupulatnego
podejścia przedmiotowego
•
Personel też odczuwa lęk przed zbytnim
utożsamianiem się z pacjentem i jego rodziną
•
„omijanie” pacjenta chorego na nowotwór gdyż
pacjent taki nie przynosi satysfakcji zawodowej
ani sukcesu terapeutycznego które
podbudowałoby nasze poczucie własnej wartości.
Za bardzo skupiamy się na leczeniu
somatycznym.
Zasady dobrego słuchania
Zasady dobrego słuchania
•
Skoncentruj się na osobie , daj jej swój
czas ,uważaj na słowa brzmienie głosu i
gestykulację
•
Daj poznać osobie mówiącej jak ją
rozumiesz
•
Pytaj gdy czegoś nie rozumiesz ale nie
wyciągaj informacji których nie chce mówić
•
Nie oceniaj i nie dawaj dobrych rad
•
Dostosuj własne zachowanie w zakresie
tempa mówienia , siły głosu ,nastroju do
rozmówcy