KOSZTORYS  

INWESTORSKI

KOSZTORYS INWESTORSKI  sporządza 

się zgodnie

 z zasadami zawartymi 

w „Rozporządzeniu Ministra 

Infrastruktury”

 z dnia 18.05.2004r. 

Rozporządzenie  to  zawiera    zasady 

sporządzania 

kosztorysu 

będącego 

podstawą  do  obliczania  planowanych 
kosztów 

prac 

projektowych 

oraz 

planowanych 

kosztów 

robót 

budowlanych  określonych  w  programie 
funkcjonalno-użytkowym.

Program 

funkcjonalno-użytkowy 

to 

opracowanie 

opisujące 

zamówienie, 

którego  przedmiotem jest zaprojektowanie 
i wykonanie robót budowlanych

                Podstawowym  pojęciem  w   

opracowaniu  kosztorysu  jest  obliczona   

na      jednostkę      przedmiarową      robót 

podstawowych  tzw. 

„cena  jednostkowa”. 

Obejmuje 

ona 

sumę 

kosztów 

bezpośredniej robocizny, materiałów         

i pracy sprzętu  oraz kosztów pośrednich 

i zysku. 

        W metodzie kalkulacji szczegółowej, 

cena  kosztorysowa  wyliczana  jest  z 

zależności:

gdzie:
W

k

 – wartość kosztorysowa,

n – jednostkowe nakłady rzeczowe,
c – cena jednostkowa,
n x c – koszty bezpośrednie,
K

pj

 – koszty pośrednie,

Z

j

 – zysk,

L – liczba jednostek przedziałowych

Koszty  bezpośrednie 

to  takie  koszty, 

których  wysokość  może  być  ustalona 
dokładnie na podstawie poszczególnych 
produktów 

pracy. 

Do 

kosztów 

bezpośrednich 

zaliczamy 

materiały 

bezpośrednie, 

płace 

bezpośrednie, 

konieczne usługi obce. 
Materiały 

bezpośrednie 

stanowią 

pierwszą, 

istotną 

część 

kosztów 

bezpośrednich 

i 

obejmują 

grupy 

materiałów,  których  zużycie  stanowi 
istotę 

działalności 

produkcyjnej 

jednostki. 

Obejmują 

one 

wartość 

surowców  zużytych  w  toku  produkcji, 
opakowania  (które  są  wliczane  do  ceny 
wyrobów 

gotowych) 

oraz 

dodatki 

nadające 

produktom 

określone 

właściwości.

Płace  bezpośrednie 

stanowią  drugą, 

istotną  część  kosztów  bezpośrednich  i 
obejmują  wynagrodzenia  za  pracę 
wraz z narzutami na te wynagrodzenia. 
Narzuty  na  wynagrodzenia  to  składki 
ubezpieczeń  społecznych,  składki  na 
fundusz  pracy,  składki  na  fundusz 
gwarantowanych 

świadczeń 

pracowniczych.

Koszty 

pośrednie 

to 

w 

kosztorysowaniu 

składnik 

ceny, 

obejmujący koszty ogólne budowy oraz 
koszty  zarządu.  Składniki  te  nie  są 
bezpośrednio 

kalku-lowane 

w 

kosztorysie, lecz jako jeden z narzutów 
do kosztorysu. 

W 

metodzie 

kalkulacji 

szczegółowej 

wartości 

kosztów 

pośrednich 

wyznacza 

się 

za 

pomocą 

wskaźnika 

kosztów 

pośrednich:
gdzie:

K

pj

 – koszty pośrednie,

W

kp

 – wskaźnik kosztów pośrednich,

R

j

 – koszt robocizny,

S

j

 – koszt pracy sprzętu.

Dziękuję

Zysk – w 

rachunkowości

 jest to dodatni 

wynik finansowy

 

przedsiębiorstwa

 lub 

określonej 

inwestycji

 albo 

pożyczki

. Jego przeciwieństwem jest 

strata

. Zysk jest 

wartością ekstensywną i nie określa bezpośrednio efektywności 
gospodarowania lub inwestowania. Wartością określającą efektywność 
gospodarowania i inwestowania jest 

rentowność

. Zysk to dodatni wynik 

finansowy przedsiębiorstwa, oznacza, że ma ono wyższe przychody niż koszty 
ich uzyskania. Inaczej, jest to "nadwyżka wartości sprzedaży nad ogólnymi 
wydatkami; wynagrodzenie dla firm za angażowanie jej zasobów w warunkach 
ryzyka w celu zaspokojenia potrzeb odbiorców. Zysk jest podstawą do 
inwestowania i rozwoju firmy." (A. Wiśniewski 1995, s. 255)
Zysk jest wartością ekstensywną i nie określa bezpośrednio efektywności 
gospodarowania i inwestowania. Jest wskaźnikiem pozwalającym określić czy 
działalność gospodarcza przedsiębiorstwa jest opłacalna, czy też nie.

Rodzaje zysku:
zysk brutto - to różnica między przychodami netto ze sprzedaży a kosztami 
sprzedanych produktów. Koszty te, to koszty zmienne ponoszone za każdym 
razem przy produkcji. Zysk brutto pokazuje wkład każdej sprzedanej jednostki 
produktu w wynik finansowy przedsiębiorstwa,
zysk netto - czyli marża ze sprzedaży plus rabaty po odliczeniu kosztów 
działalności i podatków. Jest rzeczywistym miernikiem opłacalności. Zysk netto 
to nadwyżka, która pozostaje po odjęciu wszystkich kosztów. Różnica między 
przychodem ze sprzedaży a kosztem całkowitym,

zysk normalny

 – średni przychód oczekiwany przez przedsiębiorcę od 

prowadzonej firmy, a także w formie pensji w innym przedsiębiorstwie. Zysk 
normalny jest to taka wielkość zysku księgowego, która dokładnie odpowiada 
wielkości kosztów ukrytych. O zysku normalnym mówimy wówczas, gdy 
przychód całkowity dokładnie odpowiada poziomowi kosztu całkowitego. Zysk 
normalny traktowany jest w ekonomii jako koszt, który koniecznie musi być 
pokryty, jeśli producent ma kontynuować określona działalność w długim 
okresie

Źródła powstawania zysków
Wśród głównych źródeł pozwalających osiągnąć zysk ekonomiczny można 
wymienić:

Innowacyjność

. Przejawiać się może we wprowadzaniu na rynek nowych 

produktów lub ulepszaniu dotychczas wytwarzanych (innowacyjność 
produktowa) oraz w unowocześnianiu stosowanych procesów 
technologicznych ( innowacyjność technologiczna). Innowacyjność 
produktowa stwarza możliwość osiągnięcia zysku ekonomicznego poprzez 
wzrost cen wprowadzanych nowości na rynek. Z kolei innowacyjność 
technologiczna prowadzi do obniżenia kosztów produkcji, co przy 
niezmienionym poziomie ceny produktu stanowi istotne źródło zysku 
ekonomicznego. Zysk ekonomiczny będący rezultatem innowacyjnosci 
otrzymywany będzie przez firmy dopóty, dopóki inni producenci nie 
wprowadza takich samych rozwiązań, co powoduje obniżkę cen i zanik zysku 
ekonomicznego.

Przedsiębiorczość

. Podejmowanie inicjatywy, ryzyka prowadzenia interesów, 

zdolności rozpoznawania i wykorzystywania zyskownych okazji transakcje 
giełdowe).
Wykorzystywanie pozycji 

monopolistycznej

 przez firmę. Wyłączne 

dysponowanie przez firmę pewnymi zasobami, patentami licencjami, 
projektami racjonalizatorskimi itp. stwarza sposobność do manipulowania 
cena i podąża gwarantując osiąganie zysku ekonomicznego. Również 
ustawodawstwo państwowe chroniące firmy monopolistyczne przed 

konkurencją

 stwarza możliwości otrzymywania zysku nadzwyczajnego, nie 

zawsze wynikającego z poprawnej efektywności gospodarowania.
Eksploatacja 

siły roboczej

 (

wyzysk

) lub innych czynników produkcji. Na 

przykład występowanie dużego 

bezrobocia

 na 

rynku pracy

 sprzyja 

zatrudnieniu na "

czarno

" i wyzyskowi 

pracowników

.

Korzystne przypadki losowe czy tez inne zdarzenia nie dające sie 
przewidzieć.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Jednostkowe  nakłady  rzeczowe 

w  kosztorysowaniu,  to  ilość 

(wielkość) danego nakładu, przypadająca na wybraną jednostkę 
obmiarową danego rodzaju robót. Nakłady jednostkowe określa 
się w odniesieniu do poszczególnych rodzajów robót, dla:
robocizny
materiałów
czasu pracy sprzętu.
Jednostkowe  nakłady  rzeczowe  są  stosowane  do  wyliczenia 
nakładów  rzeczowych  przypadających  na  dany  rodzaj  robót, 
jako 

iloczyn

 

ilości 

robót 

(wyrażonej 

w 

określonej 

jednostce miary

) 

i 

jednostkowego 

nakładu 

rzeczowego 

(odniesionego do tej samej jednostki miary robót).
Jednostki  miar  jednostkowych  nakładów  rzeczowych  są 
następujące:
dla  robocizny  jednostkowe  nakłady  rzeczowe  wyrażane  są  w 

roboczogodzinach

 [r-g], na jednostkę obmiarową danej roboty,

dla  materiałów  jednostkowe  nakłady  rzeczowe  wyrażane  są  w 
wybranej  jednostce  miary  ilości  danego  materiału  (np. 

kg

, 

m

3

, 

mb

, szt. i inne), na jednostkę obmiarową danej roboty,

dla  sprzętu  jednostkowe  nakłady  rzeczowe  wyrażane  są  w 
maszynogodzinach  [m-g],  na  jednostkę  obmiarową  danej 
roboty.

Przykładowo dla różnych robót betonowych, jednostką obmiarową 
może być np. m³ lub m², w takim przypadku nakłady rzeczowe 
mogą być okrślane w następujących jednostkach:
dla jednostki obmiarowej wyrażonej w 

m

3

, w odniesieniu do 1 m³ 

objętości danego elementu betonowego:

x

a

 r-g/1 m³

x

b

 m³/1 m³ (np. dla gotowej mieszanki 

betonowej

)

x

c

 m-g/1 m³

dla jednostki obmiarowej 

m

2

 elementu o określonej 

grubości

, w 

odniesieniu do 1 m² danego elementu betonowego:

y

a

 r-g/1 m²

y

b

 m³/1 m² (np. dla gotowej mieszanki betonowej)

y

c

 m-g/1 m²

Jednostkowe nakłady rzeczowe mogą być 

kalkulowane

 

indywidualnie. Najczęściej jednak korzysta się z gotowych 
katalogów nakładów rzeczowych. Współcześnie dostępnych jest 
szereg 

aplikacji

, w których 

kosztorysant

 tworząc 

kosztorys

, wybiera 

w takim programie podstawę wyceny, z dostarczonych wraz z 
systemem obliczeniowym katalogów, a 

program

 sam wstawia z 

bazy katalogu odpowiednie jednostkowe nakłady rzeczowe, dla 

nakładów

 ponoszonych przy wykonywaniu danej roboty, oraz 

automatycznie wstawia je do formuł wyliczających na ich podstawie 
i na podstawie przedmiaru, nakłady rzeczowe, a także na podstawie 
ceny jednostkowej danego nadkładu, wartość tego nakładu