OTYŁOŚĆ W WIEKU DZIECIĘCYM A 

OTYŁOŚĆ DOROSŁYCH

  

Otyłość w wieku 

dziecięcym jest istotnym 
czynnikiem ryzyka 
wystąpienia otyłości u 
dorosłych. Wyniki badań 
naukowych wskazują, że 
istnieje związek pomiędzy 
BMI dziecka a człowieka 
dorosłego. Na przykład, 
jeśli dziecko powyżej 3. 
roku życia jest otyłe to 
istnieje wysokie 
prawdopodobieństwo, że 
również w wieku 
dorosłym będzie miało 
kłopoty z utrzymaniem 
właściwej

 wagi (ok. 

70%)

   Nadwaga wieku rozwojowego ma długotrwałe, 

ujemne następstwa zdrowotne (bez względu 

na masę ciała człowieka dorosłego). Skutkuje 

wcześniejszą umieralnością czy też częstszym 

zapadaniem na choroby układu krążenia,  

układu oddechowego, szkieletowo- 

mięśniowego i zaburzenia w sferze 

psychospołecznej. Nawet jeśli te powikłania 

ujawnią się w pełni lub zostaną z opóźnieniem 

rozpoznane w wieku dojrzałym, to ich rozwój 

rozpoczyna się dużo wcześniej- zwykle wraz z 

rozwojem otyłości dziecięcej.

   W wieku dziecięcym najczęściej zdarza się tzw. 

otyłość prosta, w której powstawaniu, oprócz 
przyczyn genetycznych, ogromną rolę odgrywają 
czynniki środowiskowe. Dotyczy  ona 98% dzieci 
z nadmierną masą ciała. Jest efektem 
dodatniego bilansu energetycznego (nadmiarem 
pokarmu w stosunku do wydatków na 
metabolizm podstawowy, wysiłkowy, 
termogenezę) i powoduje upośledzenia narządu 
ruchu rzutujące na całe życie: skrzywienia 
kręgosłupa, płaskostopie czy koślawość kolan.

   Jeśli dziecko je więcej, niż potrafi spalić, 

nadmiar energii odkłada się w postaci tkanki 
tłuszczowej. Rozwój tkanki tłuszczowej 
rozpoczyna się w okresie prenatalnym, a 
namnażanie komórek tłuszczowych następuje 
w okresie niemowlęcym, a także później. Raz 
powstała komórka tłuszczowa nie zanika. 
Tracąc na wadze, pozbywamy się zawartości 
tych komórek, ich liczba nie ulega zmianie. 

   Otyłość wieku dziecięcego prowadzi do 

obniżenia jakości życia. Dzieci otyłe często nie 

akceptują własnego wyglądu, mają niską 

samoocenę, często czują się izolowane i cierpią 

na depresję. Niskie poczucie własnej wartości i 

brak akceptacji w środowisku rówieśników 

odpowiada za niską jakość życia, może to także 

tłumaczyć częste podejmowanie prób 

samobójczych w tej grupie.

 

Dziękuję za uwagę!!!