Obecnie stosowane leki, jak i inne
metody nie wpływają na zapalenie
leżące u podłoża choroby. Leczenie ma
charakter objawowy (zmniejszenie
natężenia objawów i częstości
zaostrzeń choroby oraz poprawienie
tolerancji wysiłku).
1.
Zaprzestanie palenia tytoniu
2.
Profilaktyka zakażeń układu oddechowego
(np. coroczne szczepienia przeciwko grypie)
3.
Leczenie farmakologiczne
a)
Beta-2-mimetyki
b)
Cholinolityki
c)
Metyloksantyny
d)
Glikokortykosteroidy
4.
Dieta i rehabilitacja
5.
Tlenoterapia
6.
Zabiegi operacyjne płuc np. usunięcie pęcherzy
rozedmowych
7.
Przeszczep płuc
8.
Substytucyjne podawanie alfa-1-antytrypsyny
Selektywne inhibitory fosfodiesterazy-4 (PDE-4):
Cilomilast, Roflumilast zmniejszają uwalnianie
TNF alfa i IL-4
Inhibitor leukotrienu B4 (LTB4) wpływającego na
chemotaksję neutrofilów
Antagoniści chemokin, głównie interleukiny 8 (IL-
8) co wpływa na chemotaksję neutrofilów
Inhibitory czynnika martwicy nowotworu (TNF
alfa), który jest podstawowym czynnikiem
prozapalnym w POCHP
i odpowiada za efekty ogólnoustrojowe
Kwas retinowy, który aktywuje geny
odpowiedzialne za wzrost pęcherzyków płucnych
Antyoksydanty np. N-acetylocysteina
Inhibitory proteaz: elastazy neutrofilowej,
katepsyn K,S,L, tkankowych metaloproteinaz
Interleukina 10 (IL-10), cytokina o działaniu
przeciwzapalnym, hamuje uwalnianie TNF alfa,
IL-8, metaloproteinaz (MMPs)
NF-kappa B, redukują ekspresję IL-8, TNF alfa i MMPs
Antagoniści cząstek adhezyjnych, co może wpływać
na zmniejszenie infiltracji przez neutrofile,
mastocyty i limfocyty T cytotoksyczne w miejscu
zapalenia
Inhibitory kinazy p38, białka aktywującego miogen
(MAP), które bierze udział w uaktywnianiu IL-8, TNF
alfa i MMPs
Inhibitory syntetazy tlenku azotu (iNOS), który bierze
udział w zapaleniu
Inhibitor kinazy fosfoinozitidu-3 (Pi-3K), biorącej
udział w aktywacji i rekrutacji neutrofili
Obecne możliwości terapeutyczne
wpływają jedynie na przebieg kliniczny
choroby tzn. poprawienie jakości życia
chorych, powstrzymanie procesu
patofizjologicznego, prowadzącego do
morfologicznych zmian w oskrzelach i
płucach pozostaje wyzwaniem
przyszłości.