METODA  

METODA  

KNILLÓW

KNILLÓW

 

 

Autorami tej metody są 

Marianna i Christopher Knill

. 

Powstała ona w wyniku trudności, jakie napotykali 

terapeuci komunikując się z osobami nie nawiązującymi 

kontaktu                   z otoczeniem. Autorzy wyodrębnili w 

niej dwie części – pierwszą stanowi „Dotyk i Komunikacja”, 

drugą zaś „Programy Aktywności, Świadomość Ciała, 

Kontakt i Komunikacja”. Zdaniem Christophera Knilla, 

opracowane programy 

„pomagają dziecku doświadczyć jego 

ciała jako jedności                       i wspomagają rozwój 

wyobrażenia ciała wtedy, gdy dziecko nie jest zdolne do 

używania swojego ciała aktywnie”.

 Niewątpliwym atutem tej 

metody jest wykorzystanie zabawy w połączeniu                  z 

muzyką i ruchem. Dziecko uczy się łączyć słyszane dźwięki   

             z konkretnymi czynnościami, co daje nie tylko 

radość                  z prawidłowo wykonywanych ćwiczeń, ale 

ponadto zapewnia mu odpowiedni poziom bezpieczeństwa 

konieczny do nawiązania kontaktu. W efekcie uzyskujemy 

zwiększoną koncentrację uwagi oraz pamięć, a także 

usprawniamy koordynację pomiędzy układem nerwowym 

a mięśniowym.

 

 

DOTYK  I  

KOMUNIKACJA

 

 

Interakcje i rozwój

Bardzo ważną sprawą dla ogólnego rozwoju dziecka jest 

osiągnięcie i utrwalenie zdrowych wzajemnych kontaktów  

                z dorosłymi. Od nich zależy rozwój języka, 

rozwój społeczny, emocjonalny, fizyczny i intelektualny. 

Rozwój zdrowej komunikacji uzależniony jest od tego, czy 

dorosły i dziecko potrafią odnaleźć „wspólną falę”. 

Dla takich czynności, jak karmienie, kąpanie, ubieranie        

                          i zabawa, charakterystyczna jest 

powtarzalność i regularność. Dzięki temu rodzic i dziecko 

mogą nauczyć się, jak wzajemnie na siebie reagować. 

W normalnych okolicznościach dziecko szybko uczy się 

identyfikować te rytuały i rozwija wyraźną 

przewidywalność zdarzeń, które mogą nastąpić. 

We wczesnym stadium rozwoju język ciała niemowlęcia jest 

zmienny i intuicyjny. Reakcje są płynne i zależą od stanu 

niemowlęcia. Gdy dziecko widzi, że jego reakcje są 

rozpoznawane, rozwija świadomość ciała i wzrasta jego 

otwartość na otaczający świat. 

 

 

Kontakt fizyczny i fundamenty 

emocjonalne

Skóra jest najbardziej wrażliwym kanałem sensorycznym. 

Doświadczenie dotyku jest pierwszym wrażeniem, jakiego 

doznajemy. Właśnie dlatego pierwsze doświadczenia 

niemowlęcia dotyczące fizycznego kontaktu mają silny wpływ na 

jego późniejsze emocjonalne powiązania z otaczającym światem. 

Wczesna komunikacja między niemowlęciem i opiekunem 

powstaje we wzajemnych związkach, przede wszystkim w 

wyrażaniu siebie przez kontakt cielesny, dzięki czemu rozwija 

się „fizyczny dialog”. 

Oparte na wczesnym kontakcie fizycznym- 

emocjonalne 

potwierdzenie

 jest bazą dla pomyślnego rozwoju podstawowych 

ludzkich związków           i dla późniejszego rozwoju 

komunikacji. 

Kontakt fizyczny rodzi się nie tylko z dotyku, lecz powstaje także 

dzięki ruchowi. Ruch pobudza zainteresowanie dziecka i sprzyja 

wzajemnemu zadowoleniu.

 

 

Kontakt fizyczny i 

samoocena

Istnieje związek między dobrym 

okntaktem fizycznym we wczesnym 

dzieciństwie                          i 

późniejszym rozwojem. 

Fizyczna bliskość i dotyk są podstawą 

skutecznej pracy z dziećmi i 

dorosłymi, których komunikacja nie 

rozwinęła się we wczesnych stadiach. 

 

 

Potrzeby ludzi z ciężkimi 

defektami komunikacji

 

 

Niejednokrotnie zdarza się, że dorosły może 

mieć trudności w komunikowaniu przez cały 

czas swojej miłości i zainteresowania dzieckiem

- „Mismatch”,

 inaczej nieuwzględnienie „fali” 

innych wywołują poczucie niepewności i w 

efekcie, zarówno dorosły jak i dziecko mogą 

czuć się daleko od siebie. 

- „syndrom izolacji”

 lub 

„cykle braku interakcji”,

 

efektem czego może być ograniczona zdolność 

komunikacji

 

 

Ramy interakcji

      Rola opiekuna we wczesnym rozwoju dziecka 

polega przede wszystkim na budowaniu 

„rusztowania” (ram) wokół niego. Owo 

„rusztowanie” powinno być płynne              i 

troskliwie przystosowane do dziecka. Trzeba 

być świadomym, jakich komponentów używać 

budując „rusztowanie”. Ważne jest 

uwzględnienie następujących spraw:

1. Wybór pierwszoplanowej osoby
2. Ilość i częstość aktywności
3. Otoczenie fizyczne
4. Granice czasowe
5. Porządek i sekwencja

 

 

Świadomość własnych 

kanałów ekspresji i języka 

ciała

Głos: 

Jest bardzo ważnym narzędziem zdobywania i utrzymywania uwagi 

partnera. Jakość dźwięku może przyczynić się do atmosfery 

bezpieczeństwa, a dzięki odpowiedniemu użyciu głośności, tempa, pauz, 

rytmu i tonu możemy uspokoić lub pobudzić partnera.

Wyraz twarzy:

Powinniśmy być świadomi ekspresji naszej twarzy. Warunkiem dobrej 

komunikacji jest, aby partner obdarzał nas swoją uwagą z własnej woli,   

           a nasza rola polega na zaangażowaniu i ukierunkowaniu jego 

zainteresowania.

Pozycja ciała i ruch:

Pozycja ciała i jego ruchy często mają konsekwencje, których jesteśmy 

nieświadomi. Wpływa to na jakość kontaktu. 

Nasze ręce:

Są one podstawowym źródłem kontaktu. Sposób w jaki dotykamy powinien 

być przekonujący i precyzyjny, a nie mechaniczny lub bezmyślny. 

 

 

Fizyczny kontakt, masaż 

terapeutyczny

- „Komunikacja dystansowa”

- Techniki masażu wcześniaków

- Masaże wykonywane na osobach 

niepełnosprawnych intelektualnie

 

 

„Potrzeby” sesji kontaktu

W pracy z ludźmi, którzy doznają 

poważnych trudności w komunikacji, 

należy znaleźć sposób na włączenie 

dotyku jako akceptowanego kanału i 

komunikacji. Aby skutecznie ich 

„wprowadzić” w owy dotyk, musimu 

przyjąć, że wymagają oni wrażliwego i 

zaplanowanego podejścia wewnątrz ram 

adaptacyjnych, które powinny zredukować 

niepewność zarówno opiekuna, jak i 

partnera.

 

 

Wspierająca rola muzyki

Muzyka ma ważne właściwości, 

których doświadczamy regularnie w 

naszym codziennym życiu. 

Różna muzyka działa w różny sposób. 

Może ona pobudzić nas do ruchu, 

ożywić, uspokajać, irytować, 

powodować melancholię, 

relaksować, a nawet usypiać. 

 

 

Planowanie i 

przygotowanie sesji 

kontaktu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

LITERATURA:

LITERATURA:

1. Ch. Knill, Dotyk i Komunikacja, 

Warszawa 1997 

2. Knill M. i Ch., Programy 

aktywności (Świadomość ciała, 
dotyk i komunikacja), Warszawa 
1995