Choroba Scheuermanna => Młodzieńcza kifoza

Choroba

Scheuermanna =>

Młodzieńcza kifoza

SYLWIA PAWLACZYK

MAGDALENA PRZASNEK

MICHAŁ PIÓRKOWSKI

ADAM PAJĄK

GR.7

Zdjęcie rentgenowskie kręgosłupa w projekcji bocznej pacjenta z chorobą Scheuermanna

Młodzieńcza kifoza

, nazywana

również

chorobą Scheuermanna

należy do tzw. jałowych martwic

kości. Etiologia choroby jest

nieznana. Wspólną cechą wszystkich

chorób tej grupy jest obumieranie

tkanki kostnej i chrzęstnej bez

udziału chorobotwórczych bakterii.

Nieznana dotychczas przyczyna

powoduje przerwanie lub

upośledzenie ukrwienia pewnego

obszaru tkanki kostnej, która

wskutek tego ulega martwicy, staje

się mało odporna na działanie

czynników mechanicznych i rozpada

się. Następnie ponownie się

odbudowuje (mineralizuje), ale już

najczęściej jest zniekształcona.

Choroba atakuje przede wszystkim

nasady kości rosnących u dzieci

i młodzieży. Przebieg

wszystkich jałowych martwic kości

(inna nazwa choroby) jest podobny:

występują bóle, narasta ograniczenie

ruchów, pojawiają się zniekształcenia

kości

Najczęstsze umiejscowienie zmian:



głowa kości udowej ( w chorobie Perthesa)



guzowatość kości piszczelowej ( choroba

Osgood – Schlattera)



guz piętowy ( choroba Haglunda)



trzony kręgów ( choroba Scheuermanna)

W chorobie Scheuermanna zmiany

w kręgosłupie występują przeważnie

w dolnym odcinku piersiowym i górnym

lędźwiowym. Dotyczą młodzieży w wieku 12

– 17 lat, często pojawią się rodzinnie, mogą

współistnieć z bocznymi

skrzywieniami kręgosłupa.

Z powodu zaburzeń w kostnieniu nasad

trzonów kręgowych kręgi stają się mniej

wytrzymałe na obciążenia. Przybierają

kształt krążków lub klinów. Zmienia się ich

struktura: stają się gąbczaste. Wtedy krążki

międzykręgowe „wciskają się” do ich

rozmiękczonej tkanki – tworzą się

charakterystyczne tak zwane

guzki

Schmorla

(przepuklina śródkostna,

przepuklina dysku - nie poza obręb kręgu,

na zewnątrz, jak to ma miejsce w typowej

dyskopatii, lecz w głąb trzonu kręgu, z

jednoczesnym uszkodzeniem płytki

granicznej. Przyczyna: zaburzenia

rozwojowe lub/i przeciążenia, na przykład

w sporcie, szczególnie w młodym wieku.

Można wyróżnić dwie grupy guzków

Schmorla: centralnie położone, spotykane w

chorobie Scheuermanna, oraz w przedniej

części płytek końcowych, spotykane u

sportowców. Guzki Schmorla nie związane z

urazami (np. w

sporcie) mogą nie

dawać żadnych dolegliwości.

15 letni chłopiec z chorobą
Scheuermanna.

Zmiany w trzonach kręgów w zaawansowanej

chorobie Scheuermanna (widok kręgów z

boku)

Zwiększają się krzywizny kręgosłupa, co opóźnia jego wzrost. Przednie części trzonów

kręgowych zapadają się, w odcinkach najbardziej obciążonych dochodzi do klinowatych

zniekształceń.

Na skutek skrzywienia kręgosłupa pewne grupy mięśni ulegają rozciągnięciu i osłabieniu, inne

przykurczają się. Ta nierównowaga dynamiczna mięśni zwiększa jeszcze bardziej wadę

kręgosłupa.

Charakterystycznym objawem choroby jest ból w okolicy kręgosłupa, uczucie zmęczenia,

stopniowe pogarszanie się postawy, pochylenie do przodu i tworzenie się okrągłych pleców.

W pochyleniu uwidacznia się garb
żebrowy.

Ból w okolicy kręgosłupa jest najczęściej

tępy, rozlany. Bywa mylony z bólem nerek

lub serca. Zwiększa się po wysiłku lub

zmęczeniu, głównie przy czynnościach

wykonywanych w pozycji pochylonej do

przodu, stojącej lub siedzącej. Ustępuje

lub zmniejsza się po odpoczynku w

odpowiedniej pozycji leżącej lub siedzącej,

która zapewnia odciążenie kręgosłupa.

Ruchomość kręgosłupa stopniowo się

zmniejsza, znacznie zwiększają się jego

krzywizny zniekształcające postawę,

powstają przykurcze zgięciowe w stawach

biodrowych.

Pogorszenie postawy jest najczęściej

pierwszym sygnałem rozpoznawczym.

Choroba trwa 2 – 3 lata. W tym czasie

dochodzi do przebudowy nasad trzonów

kręgowych. Najbardziej charakterystyczne

zmiany występują w późniejszym okresie

choroby i są widoczne na zdjęciu

rentgenowskim.

Wyzdrowienie polega na zwapnieniu

uszkodzeń. Deformacje zostają jednak na

resztę życia. Zniszczone struktury kręgów

nigdy nie zostaną w całości odtworzone.

Wczesne rozpoznanie – jakkolwiek trudne – jest bardzo ważne, ponieważ

pozwala rozpocząć leczenie. Zapobiega ono rozwinięciu się zniekształceń.

Polega na :



odciążaniu kręgosłupa we wszystkich okresach choroby, zarówno w czasie

pracy, jak i odpoczynku



stosowaniu ćwiczeń wzmacniających mięśnie ( według indywidualnych

zaleceń) oraz oddechowych i rozluźniających



ogólnym wzmacnianiu organizmu przez zmianę klimatu i dietę

zapewniającą dostarczanie rosnącemu organizmowi składników

odżywczych (mleka, serów, jarzyn i owoców)



okresowych badaniach lekarskich aż do zakończenia wzrostu

Najważniejsze jest utrzymywanie kręgosłupa w odpowiednich pozycjach,

które zapobiegną pogłębianiu się zmian w kręgach i powiększaniu się

kifozy piersiowej. Przy bardziej zaawansowanych zmianach niekiedy stosuje

się gorsety ortopedyczne.

Ćwiczenia gimnastyczne, specjalnie dobrane i wykonywane pod ścisłym

nadzorem specjalistów, mają na celu zapobieganie zniekształceniom,

wzmocnienie osłabionych mięsni, zwiększenie ruchomości i elastyczności

kręgosłupa, poprawienie postawy i ogólnej sprawności fizycznej.

Warunkiem poprawy jest systematyczne wykonywanie ćwiczeń.

W przypadkach nasilonych dolegliwości bólowych ćwiczenia rozpoczyna się po

zastosowaniu środków przeciwbólowych i ustąpieniu bólu.

Wyniki leczenia zależą od wczesnego rozpoznania i odpowiedniego postępowania

usprawniającego, które powinno zapobiec powstaniu nieodwracalnych zniekształceń

trzonów kręgowych i postawy.

Utrwalenie się zmian chorobowych w kręgosłupie nie tylko powoduje znaczną

deformację postawy, ale może również mieć niekorzystny wpływ na inne części

układu kostnego (miednicę, stawy biodrowe), co z kolei zmniejsza ogólną wydolność i

sprawność organizmu.

PODSUMOWANIE:

Przyczyną powstawania młodzieńczej kifozy są zaburzenia w kostnieniu nasad

trzonów kręgowych. Ze względu na zmniejszoną wytrzymałość tkanki kostnej

kręgosłupa, pod wpływem obciążeń, dochodzi do klinowatych zniekształceń trzonów

kręgowych i tworzenia się „okrągłych pleców” w wyniku pogłębiania kifozy

piersiowej. Objawom tym towarzyszy ból w okolicy kręgosłupa nasilający się po

wysiłku lub zmęczeniu, a zmniejszający się lub ustępujący po wypoczynku.

Choroba trwa 2-3 lata. Po tym czasie uszkodzone kręgi ulegają zwapnieniu, ale

odtworzenie pierwotnego kształtu trzonów kręgowych jest najczęściej niemożliwe.

Powstałe zniekształcenia wywołują deformację postawy i wpływają niekorzystnie na

pozostałe części układu kostnego oraz pracę narządów wewnętrznych.

W leczeniu, tym skuteczniejszym, im jest wcześniej rozpoczęte, najważniejszą rolę

odgrywa przestrzeganie odpowiedniego trybu życia i odciążanie kręgosłupa oraz

wykonywanie ćwiczeń zaleconych przez lekarza.

Tryb życia dzieci z młodzieńczą kifozą

W chorobie Scheuermanna lub przy jej

podejrzeniu niezmiernie ważne jest

przestrzeganie na co dzień poniższych

zasad:



Stałe dbanie o utrzymywanie prawidłowej

postawy i stworzenie odpowiednich

warunków do przyjmowania pozycji

odciążających kręgosłup w czasie pracy,

nauki i wypoczynku.



Spanie najlepiej na plecach, na równym,

odpowiednim materacu bez poduszki lub z

małą poduszką (klinem) pod głową,

sięgającą tylko do barków (tak jak na

rysunku)



Wykonywanie ćwiczeń rozciągających

i rozluźniających kręgosłup przed

wstaniem z łóżka i przed

zaśnięciem.

Do ćwiczeń rozciągających przyjmuje się

pozycję leżącą na plecach (z ugiętymi

kolanami), siedzącą lub stojącą.

Relaksacyjna pozycja na plecach

Po przyjściu ze szkoły wskazane jest przez co najmniej pół godziny przebywanie w

pozycji leżącej na plecach z ugiętymi kolanami i dociśniętymi do podłoża barkami

( tak jak na rysunku). Pod plecy w miejscu największej wypukłości ( pod szczyt

wygięcia piersiowego kręgosłupa) można podłożyć zwinięty, nieduży kocyk, co

zapewni lepszą korekcję i odciążenie kręgosłupa.

Pozycja korekcyjna w leżeniu na plecach

Odrabiać lekcje należy w poprawnej

pozycji siedzącej ( tak jak na rysunku). W

tym celu konieczne jest przystosowanie

krzesła. Powinno zapewnić podparcie i

odciążenie okolicy lędźwiowej i dolnej

piersiowej. Przy braku odpowiednio

regulowanego krzesła można podwyższyć

nieco przednie nogi zwykłego krzesła.

Stopy opierają się na podłodze lub

podnóżku odpowiedniej wysokości i

najlepiej klinowatego kształtu. W pozycji

siedzącej należy również wykonywać

ruchy rozciągające i

rozluźniające kręgosłup. W ciągu dnia

trzeba często zmieniać pozycję.

Pozycja siedząca „relaksacyjna” zapewnia

oprócz oparcia pleców wyższe ułożenie

kolan niż bioder. Stopy są oparte na

podłożu, klinie lub wyżej i ustawione

równolegle. Uda lekko odwiedzione. Nie

zakładać nogi na nogę.

Prawidłowa pozycja siedząca przy biurku

W pozycji stojącej trzeba utrzymywać pełną korekcję postawy. Chodząc, prawidłowo

obciążać stopy i rozciągać kręgosłup. W przerwach między różnymi zajęciami można

wykonywać ćwiczenia.

Przybory szkolne i inne przedmioty należy nosić w plecaku.

Przed snem i przed ćwiczeniami wykonywać masaż pleców, klatki piersiowej i obręczy

miednicznej dłońmi lub używając szorstkiego ręcznika czy rękawicy kąpielowej.

Jak najczęściej korzystać z ćwiczeń rozluźniających i wodnych. Wskazane jest pływanie

stylem grzbietowym i ćwiczenie oddechu.

Decyzję o o graniczeniu lub wyeliminowaniu wysiłku fizycznego podejmuje lekarz

indywidualnie w zależności od stanu zdrowia pacjenta. To samo dotyczy

ewentualnych zwolnień z lekcji wychowania fizycznego.

Przeciwwskazane

są

długie marsze, biegi i skoki.

PODSUMOWANIE:

W leczeniu dzieci i młodzieży z chorobą Scheuermanna przestrzeganie odpowiedniego trybu

życia i odciążenie kręgosłupa jest równie ważne jak wykonywanie ćwiczeń

wzmacniających układ mięśniowy.

Rodzaj ćwiczeń zaleca lekarz po zbadaniu chorego. Ich wykonywanie uczy instruktor. Dopiero po

sprawdzeniu poprawności wykonywania można ćwiczyć w domu.

Niesystematyczne i niewłaściwie wykonywane ćwiczenia nie przynoszą dobrych rezultatów.

Nieoperacyjne leczenie Choroby Scheuermana



Kyfoza piersiowa większa niż 60° jest u pacjentów wyraźnie widoczna. Celem podjęcia leczenia jest działanie

zmierzające do zahamowania progresji deformacji i uniknięcie komplikacji zdrowotnych w przyszłości.



Zachowawcze leczenie choroby Scheuermmanna jest zbliżone do leczenia skoliozy idiopatycznej



Po ocenie deformacji i ryzyka jej postępu następuje wybór właściwej metody leczenia.



Leczenie gorsetem wykorzystywane jest w celu zapobiegania, progresji (postępowi) deformacji.



W leczeniu deformacji kyfotycznych najczęściej stosuje się gorset typu Milwaukee.

Tryb życia dzieci z wadami postawy.



UTRZYMYWAMIE PRAWIDŁOWEJ POZYCJI

Prawidłowa postawa powinna być utrzymywana w pozycji stojącej, siedzącej i leżącej, zarówno przy zabawie i

pracy, jak i w czasie odpoczynku. Konieczne jest uświadomienie dziecku, na czym polega jego

wada postawy i jak należy ćwiczyć postawę prawidłową.

Chcąc poprawić postawę

w pozycji stojącej,

należy:



lekko wciągnąć brzuch



cofnąć barki bez nadmiernego podnoszenia ich ku górze



brodę przyciągnąć w kierunku szyi



szczyt głowy wypchać ku górze ( na głowie można położyć woreczek do ćwiczeń o wadze 20 – 30 dag). Należy

uważać, aby dziecko, skupiając się na utrzymaniu woreczka, nie pogarszało postawy. Ta sama uwaga dotyczy

wszystkich dodatkowych pomocy stosowanych w kontroli postawy (np. różnego rodzaju tzw. prostotrzymaczy).

Dla ułatwienia i lepszej kontroli ćwiczenie to można wykonywać przy ścianie lub przed lustrem.

Pozycję stojącą spoczynkową utrzymuje się tak samo, z naprzemiennym lekkim ugięciem jednej nogi w

kolanie lub naprzemiennym opieraniem jednej nogi na podwyższeniu umieszczonym od przodu.

Prawidłową

pozycję siedzącą

podczas odrabiania lekcji lub np. Pracy przy komputerze zapewniają

odpowiednie krzesło i biurko. Ponieważ dziecko rośnie, krzesło powinno mieć:



regulowaną wysokość



regulowane nachylenia siedziska



regulowane oparcie, które wyraźnie podpiera kręgosłup, ale nie utrudnia ruchu łopatek



siedzisko (najlepiej o zaokrąglonym przednim brzegu) i oparcie obite tkaniną z naturalnych materiałów, z

brzegami zabezpieczonymi plastikiem



oparcie dla przedramion, z możliwością podnoszenia dla odpoczynku i opuszczania podczas pracy

Wyściółka krzesła ma być wygodna, dosyć gruba i średniej twardości. Można również korzystać z tak zwanej

poduszki rehabilitacyjnej, która ma okrągły kształt, jest wykonana z gumy (powinna być pokryta poszewką) i

odpowiednio wypełniona powietrzem.



PRAWIDŁOWA POZYCJA SIEDZĄCA



pełne i symetryczne oparcie i obciążenie miednicy (guzów kulszowych, a

nie kości krzyżowej)



oparcie pleców poniżej łopatek (do wysokości dolnych kątów łopatek) z

podparciem okolicy lędźwiowej



kończyny zgięte w stawach biodrowych i kolanowych



siedzisko krzesła nie może uciskać okolicy podkolanowej



stopy oparte na podłożu lub podnóżku



przedramiona oparte symetrycznie i poziom na blacie (kąt między

ramieniem i przedramieniem wynosi 90 stopni lub więcej)



głowa ustawiona prosto w linii tułowia

Podnóżek powinien umożliwić oparcie stóp pod kątem 15-20 stopni. Nie

może być śliski. Oparcie stóp na podnóżku zmniejsza ucisk tylnych części

ud podczas siedzenia. Zaleca się noszenie butów na płaskiej podeszwie lub

zdejmowanie obuwia do pracy przy biurku i zwracanie uwagi, aby palce

stóp nie były zgięte, lecz swobodnie wyprostowane.

Lekcje należy odrabiać w poprawnej pozycji siedzącej, przy stabilnym

biurku lub prostokątnym stole o dużej, gładkiej i matowej powierzchni bez

wzorów i rysunków. Do pisania najlepiej używać

grubszych, lekko piszących przyborów, starając się nie trzymać ich zbyt

mocno i zbyt długo. Wskazane są przerwy w pisaniu co kilka lub kilkanaście

minut.



POZYCJA SIEDZĄCA SPOCZYNKOWA ZAPEWNIA:



prawidłowe podparcie tułowia



utrzymanie zgięcia kończyn dolnych

w stawach biodrowych i

kolanowych, z udami lekko

odwiedzionymi i podpartymi nieco

wyżej niż biodra



równoległe ustawienie stóp z ich

prawidłowym oparciem lub

trzymaniem nieco wyżej

Dziecko z wadą postawy i bocznym

skrzywieniem kręgosłupa powinno w

ciągu dnia często zmieniać pozycję,

odpoczywać w prawidłowej pozycji

siedzącej odciążającej kręgosłup lub

też leżącej.

Prawidłowa pozycja siedząca do
odpoczynku

Prawidłowa pozycja leżąca do odpoczynku



SPANIE I ODPOCZYNEK

Dziecko, zarówno zdrowe, jak i z

wadą postawy, powinno spać od 8

do 10 godzin w dobrze wietrzonym

pomieszczeniu. Materac powinien

być równy, dość miękki, o grubości

odpowiedniej do ciężaru ciała,

położony na twardym podłożu.

Niewskazane są meble rozkładane.

Poduszeczka pod głowę niewielka,

sięgająca do linii barków ( tak jak na

rysunku). Najkorzystniejszą pozycję

do zasypiania zaleci indywidualnie

lekarz opiekujący się dzieckiem.

Zmian pozycji w czasie snu nie

należy korygować.

Po przyjściu ze szkoły prze co

najmniej 20 – 30 minut dziecko

powinno odpoczywać na równym,

odpowiednim posłaniu. Należy

zadbać, aby dużo i z

odpowiednią aktywnością fizyczną

przebywało na świeżym powietrzu.

Ułożenie kręgosłupa w zależności od twardości materaca:
a - przy odpowiedniej elastyczności materaca
b – na materacu zbyt twardym
c – na materacu zbyt miękkim



ODŻYWIANIE

Pokarmy powinny być bogate w produkty

mleczne, białko pochodzenia roślinnego

i zwierzęcego oraz jarzyny i

owoce, które dostarczają składników

mineralnych i witamin naturalnego

pochodzenia. W przypadku alergii

pokarmowych dieta musi być zgodna

z zaleceniami lekarza. Jest to

konieczne dla zapewnienia i utrzymania

ciężaru ciała odpowiedniego do wzrostu

oraz z uwagi na uwapnienie kości.



NOSZENIE KSIĄŻEK

Książki i inne przybory szkolne trzeba jak

najdłużej nosić w tornistrze, którego paski

w górnej części przymocowane są nieco z

boku, a nie w środku. W

starszych klasach tornister można

zastąpić plecakiem (jak na rysunku).

Tornister czy plecak wraz z zawartością

powinien być lekki.

Odpowiednio umocowany plecak



SPORT I LEKCJE WYCHOWANIA FIZYCZNEGO

Dzieci z wadami postawy nie powinny być zwalniane z lekcji wf, ponieważ to pozbawiłoby je

systematycznych ćwiczeń oraz niezbędnych podstaw do ewentualnych ćwiczeń rehabilitacyjnych.

Dlatego też lekcje wf powinny być odpowiednio zaprogramowane i zorganizowane, ze zwróceniem

uwagi na zajęcia ruchowe równomiernie angażujące poszczególne grupy mięśni. Dzieci te nie mogą

uprawiać wyczynowo żadnych sportów.

O uczestnictwie dzieci ze znacznymi skrzywieniami kręgosłupa w szkolnych lekcjach wf decyduje

lekarz prowadzący.

Dzieci z wadami postawy powinny korzystać z ćwiczeń w wodzie. Pływanie harmonijnie i

wszechstronnie rozwija mięśnie, pobudza krążenie i oddychanie. Zaleca się pływanie bez skoków do

wody. Styl pływania zależy od wady postawy. Oprócz pływania wskazane są jazda na wrotkach,

rolkach, łucznictwo, jazda na rowerze (wysokość siodełka i kierownicy zależy od rodzaju wady),

rytmika, taniec towarzyski czy inne ćwiczenia z muzyką (aerobik).

Należy przestrzegać przed zbyt forsownymi ćwiczeniami na siłowni. Są one niekorzystne dla

intensywnie rosnącego i rozwijającego się organizmu, gdyż mogą nadmiernie obciążać układ kostno –

mięśniowy, prowadząc do powstania zniekształceń kości, których proces kostnienia nie został jeszcze

zakończony.



POBYT W SZKOLE I W DOMU

Wszyscy uczniowie w szkole powinni mieć zapewnione ławki odpowiedniej wielkości. Nauczyciele są

odpowiedzialni za utrzymanie prawidłowej postawy ciała przez cały czas pobytu ucznia w szkole.

Za przestrzeganie odpowiedniego trybu życia w domu są odpowiedzialni rodzice lub opiekunowie

dziecka. Do nich należy dostosowanie do jego potrzeb miejsca pracy i wypoczynku oraz zapewnienie

możliwości systematycznego wykonywania ćwiczeń. Konieczne jest unikanie częstego zwracania

uwagi na wady dziecka, natomiast prowadzenie z nim odpowiednich rozmów ochroni je przed

stresem, który niekorzystnie wpływa na stan psychiczny.



INNE UWAGI I ZALECENIA

Już od najwcześniejszych lat trzeba uczyć

dzieci prawidłowego wykonywanie wszystkich

czynności domowych. Należy na to zwracać

baczną uwagę w każdym okresie życia,

gdyż ma to ogromne znaczenie w profilaktyce

bólów krzyża.



Do odkurzania i sprzątania używać długich

rurek i szczotek na długim kiju.



Prace w ogródku i inne, m.in. wkładanie

skarpet czy butów (rysunek), pastowanie

podłogi, wykonywać bez nadmiernego

zginania kręgosłupa, np. siedząc na

stołeczku.



Przy dźwiganiu i podnoszeniu ciężarów należy

przestrzegać zasady: prosty kręgosłup, zgięte

biodra i kolana. Przy podnoszeniu czegoś z

małej wysokości lub z podłoża trzeba stanąć

jak najbliżej, ugiąć nogi i podnosić przedmiot,

prostując biodra i kolana oraz utrzymując

cały czas prosty kręgosłup (rysunek).

Przy podnoszeniu z wysokości stołu należy

również stanąć blisko z ugiętymi kolanami,

tak aby uchwycić przedmiot wyprostowanymi

rękami i podnieść go, prostując kolana.

Pozycja przy wkładaniu butów:

a – nieprawidłowa, b - prawidłowa

Podnoszenie ciężkiego przedmiotu z podłogi:

a – prawidłowe, b - nieprawidłowe

Sięgając po przedmiot z poziomu

powyżej barków, wykonujemy

czynność dwustopniowo. Najpierw

zginamy ręce w stawach

łokciowych, odpowiednio je unosimy,

utrzymując kolana wyprostowane,

odchylamy ciało lekko w tył,

chwytamy przedmiot, a następnie

zsuwamy go i dźwigamy, prostując

i opuszczając ręce (rysunek).

Cięższy przedmiot o mniejszych

rozmiarach nosimy, opierając go o

uda i utrzymując wyprostowany

kręgosłup oraz proste ręce.

Małe drobne przedmioty należy nosić

na rękach zgiętych w stawach

łokciowych, utrzymując prawidłową

pozycję kręgosłupa przy nieco

opuszczonych barkach (rysunek).

Ciężkie i długie przedmioty można

nosić na barku, przechylając się

nieco w stronę nieobciążoną

(rysunek).

Dwustopniowe podnoszenie

ciężaru z wysokości

Noszenie niewielkich

przedmiotów

Noszenie ciężaru na barku



PODSUMOWANIE

Odpowiedni tryb życia dzieci i

młodzieży ma zasadnicze znaczenie w

profilaktyce i leczeniu wad

postawy i skrzywień kręgosłupa oraz w

zapobieganiu bólom krzyża.

Zaleca się:



utrzymywanie prawidłowych pozycji

ciała podczas nauki i odpoczynku



odpowiednią aktywność fizyczną

(lekcje wf, sporty symetrycznie

angażujące grupy mięsni, rekreacja,

ćwiczenia relaksacyjne



właściwe odżywianie



utrzymywanie prawidłowej postawy

przy wykonywaniu wszystkich

codziennych czynności



zapobieganie nadmiernym

przeciążeniom kręgosłupa i całego

układu ruchu

Podnoszenie worka ruchem

zamachowym

Przy przenoszeniu takich przedmiotów, jak
np. worek, należy je przemieszczać lub
przesuwać ruchem zamachowym (rysunek).

ZESTAW ĆWICZEŃ KOREKCYJNYCH DLA DZIECI Z

CHOROBĄ SCHEUERMANNA

Ćwiczenia mają na celu wzmocnienie mięśnia prostownika grzbietu i mięśni ściągających łopatki

oraz rozciągnięcie mięśni piersiowych. Należy unikać takich pozycji, które zaokrąglają plecy.

Początkującym poleca się wykonywanie w pierwszej kolejności ćwiczeń nr 1, 2, 7, 8, 9, 11, 13,

14, 19, 21, 24, 25 i stopniowe wzbogacenie zestawu o kolejne według podanego konspektu.

Pozycja wyjściowa

leżenie na plecach, nogi ugięte, stopy oparte piętami o podłoże,

ramiona wzdłuż

tułowia.

Wdech nosem z jednoczesnym przeniesieniem ramion przodem w górę, aż do położenia

ich za głową na podłożu. Wydech ustami z jednoczesnym przeniesieniem ramion

przodem w dół do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 5 razy.

Uwaga:

podczas ćwiczenia pięty i odcinek lędźwiowy kręgosłupa mocno dociśnięte do

podłoża,

a klatka piersiowa uwypuklona ku górze.

Pozycja wyjściowa:

leżenie na plecach, nogi ugięte, stopy oparte piętami o podłoże, ręce

splecione

na karku, łokcie mocno przylegają do podłoża.

Skłon głowy i tułowia w przód, wytrzymanie przez 3 sekundy.

Opuszczenie głowy i tułowia do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

Uwaga:

podczas

ćwiczenia łokcie cały czas mocno ściągnięte w tył, plecy proste, a pięty

wciśnięte

w podłoże.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej.

Skłon głowy i tułowia w przód z jednoczesnym przyciągnięciem prawej nogi

wyprostowanej w kolanie do klatki piersiowej, wytrzymanie przez 3s. Opuszczenie głowy,

tułowia i prawej nogi do pozycji wyjściowej.

To samo ćwiczenie wykonać lewą nogą.

Powtórzyć 10 razy każdą nogą.

Uwaga:

podczas skłonu łokcie mocno ściągnięte w tył, plecy proste, noga ugięta wciska

piętę w podłoże, a biodra się nie podnoszą.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej.

Skłon głowy i tułowia w przód z jednoczesnym skrętem w prawo i przyciągnięciem prawej

nogi wyprostowanej w kolanie do klatki piersiowej, wytrzymanie przez 3 s. Opuszczenie

głowy, tułowia i prawej nogi do pozycji wyjściowej.

To samo ćwiczenie wykonać lewą nogą.

Powtórzyć 10 razy każdą nogą.

Uwaga:

podczas skłonu łokcie mocno ściągnięte w tył, noga ugięta wciska piętę w

podłoże.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej.

Skłon głowy i tułowia w przód z jednoczesnym przyciągnięciem obu ugiętych nóg do klatki

piersiowej, wytrzymanie przez 3 s. Opuszczenie głowy, tułowia i nóg do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

Uwaga:

podczas skłonu łokcie mocno ściągnięte w tył, plecy proste, nogi cały czas ugięte

w biodrach

i kolanach pod kątem prostym.

Pozycja wyjściowa:

siad, nogi ugięte, kolana złączone, stopy oparte piętami o podłoże,

ręce

splecione na karku, łokcie mocno ściągnięte w tył.

Opad tułowia w tył z utrzymaniem ściągniętych łokci i prostych pleców oraz złączonych

kolan, wytrzymanie przez 3 s. Rozluźnienie, powrót do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej, ręce splecione na karku, łokcie z przodu.

Wdech nosem z jednoczesnym przeniesieniem łokci w tył. Wydech ustami z

jednoczesnym przeniesieniem łokci w przód.

Powtórzyć 5 razy.

Uwaga:

podczas ćwiczenia plecy proste, w czasie wdechu klatka piersiowa mocno

uwypukla się ku

przodowi.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej, ręce z

ciężarkami 0,5 – 1 kg ugięte w

„skrzydełka”.

Prostowanie rąk w bok, wytrzymanie przez 3

s. Ugięcie rąk do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

Uwaga:

podczas ćwiczenia plecy proste,

pięty wciśnięte w podłoże (jak na rysunku).

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej, prawa ręka

z ciężarkiem ugięta w „skrzydełko”,

lewa ręka z ciężarkiem

wyprostowana w górę.

Naprzemienne prostowanie i uginanie

ramion.

Powtórzyć 3 razy po 30 sekund.

Uwaga:

jak najwyżej.

Pozycja wyjściowa do ćwiczenia nr 8

10.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej,

ręce z ciężarkami odwiedzione na boki, zgięte w stawach

łokciowych, przedramiona w górę pod kątem prostym podczas całego

ćwiczenia.

Wychylenie ugiętych ramion do tyłu, pogłębienie 3 razy. Rozluźnienie, powrót do pozycji

wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

11.

Pozycja wyjściowa:

leżenie na plecach

nogi ugięte, stopy oparte piętami o podłoże, ręce

splecione

na karku, łokcie mocno wciśnięte w podłoże.

Wznoszenie bioder w górę do poziomu (tułów i biodra w jednej linii), wytrzymanie przez 3

s. Opuszczenie bioder do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy

12.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej,

biodra w górze.

Wyprostowanie prawej nogi w kolanie przy utrzymaniu bioder w górze, wytrzymanie przez

3 s. Ugięcie nogi do pozycji wyjściowej.

To samo lewą nogą.

Powtórzyć 10 razy każdą nogą.

13.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej.

Marsz na piętach w miejscu z utrzymaniem bioder w górze.

Powtórzyć 3 razy po 30 sekund.

14.

Pozycja wyjściowa:

siad klęczny ze skłonem tułowia w przód (ukłon japoński). Ręce w górze

oparte

na stabilnym podwyższeniu tak, aby tułów i ręce były w jednej linii, w

dłoniach

ciężarki.

Unoszenie prawego ramienia w górę, wytrzymanie przez 3 s. Opuszczenie raienia.

To samo lewą ręką.

Uwaga:

podczas unoszenia ramienia tułów prosty, plecy i łopatki mocno ściągnięte. Rodzic

może

pomóc w utrzymaniu prostego tułowia, przytrzymując plecy dziecka na

odcinku lędźwiowym

kręgosłupa, tak aby nie unosiły się do góry.

15.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej.

Wznoszenie obu rąk w górę, wytrzymanie przez 3 s. Opuszczenie rąk do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

Uwaga:

jak wyżej.

16.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej.

Wznoszenie obu rąk w górę. Ugięcie rąk w „skrzydełka”. Wyprostowanie rąk w górę.

Opuszczenie rąk na podłoże do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

Uwaga:

podczas ćwiczenia plecy proste, łopatki ściągnięte, nie należy opuszczać głowy (musi

być cały czas w osi ciała).

17.

Pozycja wyjściowa:

ukłon japoński, ręce z ciężarkami w „skrzydełka”.

Wznoszenie tułowia w górę, wytrzymanie przez 3 s. Opuszczenie tułowia do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

Uwaga:

podczas ćwiczenia plecy proste, łopatki mocno ściągnięte.

18.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej.

Unoszenie tułowia w górę z jednoczesnym prostowaniem rąk do tyłu, wytrzymanie przez 3 s.

Ugięcie rąk w „skrzydełka” do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

Uwaga:

jak wyżej.

19.

Pozycja wyjściowa:

klęk podparty na dłoniach lekko zwróconych do środka, palce stóp oparte

o podłoże.

Ugięcie rąk z jednoczesnym wychyleniem tułowia do przodu (ciężar ciała przeniesiony na ręce) –

„pompka”, wytrzymanie przez 3 s. Prostowanie rąk do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

Uwaga:

podczas ćwiczenia brzuch napięty, odcinek lędźwiowy nieruchomy, nie może zapadać się w dół.

20.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej.

Ugięcie rąk z jednoczesnym wychyleniem tułowia do przodu i uniesieniem wyprostowanej prawej nogi w

tył, wytrzymanie przez 3 s. Powrót do pozycji wyjściowej.

To samo z unoszeniem lewej nogi w tył.

Powtórzyć 10 razy każdą nogą.

Uwaga:

jak wyżej.

21.

Pozycja wyjściowa:

klęk prosty, ręce wzdłuż tułowia.

Wdech z jednoczesnym przenoszeniem rąk przodem w górę. Wydech z jednoczesnym opuszczeniem rąk

do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 5 razy.

22.

Pozycja wyjściowa:

jak wyżej

, ręce z ciężarkami

w „skrzydełka”.

Przechylenie tułowia w tył, wytrzymanie 3 s.

Wyprostowanie – powrót do pozycji wyjściowej.

Powtórzyć 10 razy.

Uwaga:

podczas ćwiczenia plecy proste, łopatki

ściągnięte, brzuch wciągnięty, pośladki napięte,

nogi, biodra i tułów powinny być w jednej linii

(rysunek).

23.

Pozycja wyjściowa:

klęk prosty na lewej nodze

opartej na palcach stopy, prawa

noga z

przodu, ramiona

z ciężarkami wyprostowane

w przód.

Uniesienie lewego kolana tuż nad podłoże i

przejście do wypadu na prawą nogę z

jednoczesnym przeniesieniem rąk w bok,

wytrzymanie przez 3 s. Powrót do pozycji

wyjściowej. To samo z wypadem lewej nogi w

przód.

Powtórzyć 6 razy każdą nogą.

Uwaga:

jak wyżej.

Ćwiczenie nr 22

Ćwiczenie nr 23

24.

Pozycja wyjściowa:

stanie tyłem do ściany, głowa, barki, plecy i nogi przylegają do ściany,

ręce

wzdłuż tułowia.

Autokorekcja postawy przy ścianie, wytrzymanie przez 30 s, rozluźnienie. Podczas korekcji

głowa i plecy proste, łopatki ściągnięte, brzuch wciągnięty, pośladki napięte.

Powtórzyć 3 razy po 30 sekund.

25.

Próba swobodnego chodzenia przy skorygowanej postawie.

Document Outline