Klasyfikacja cementów 

wg PN EN 197

Autor:Bartłomiej 

Głodek

 

 

Plan prezentacji:

-wstęp

-Podział cementów

-Klasyfikacja i skład

-podsumowanie

 

 

CEMENT
Cementem nazywamy sproszkowany materiał wiążący o 
właściwościach hydraulicznych, a więc materiał, który po 
zarobieniu z wodą twardnieje i zachowuje swoje cechy 
wytrzymałościowe zarówno w powietrzu  jak i w wodzie. 

Produkcja cementu
Podstawowym półproduktem przemysłu cementowego 
jest klinkier portlandzki. Surowcami używanymi do 
produkcji klinkieru są wapień, margle oraz glina. 
Mieszanina surowców jest mielona, a następnie wypalana 
w piecu obrotowym w temperaturze ok. 1450°C 

 

 

Norma - dokument będący wynikiem normalizacji i 
standaryzujący. Podaje do powszechnego i stałego 
użytku sposoby postępowania lub cechy 
charakterystyczne wyrobów, procesów lub usług.

Cementy można podzielić na pięć głównych 
rodzajów:

    * cement portlandzki,

    * cement portlandzki wieloskładnikowy

    * cement hutniczy,

   * cement pucolanowy,

    * cement wieloskładnikowy

 

 

Produkowane cementy różnią się między sobą klasami. N 
- normalnie twardniejące, R - szybkotwardniejące. Liczba 
określająca klasę cementu informuje o minimalnej 
wytrzymałości normowej zaprawy na ściskanie, 
wyrażonej w MPa po 28 dniach wiązania

 

 

 

 

 

 

Cement portlandzki – najczęściej stosowany, 
szary, sypki materiał, otrzymywany ze 
zmielenia klinkieru z gipsem i dodatkami 
hydraulicznymi. Wynalezienie cementu 
portlandzkiego przypisywane jest Anglikowi 
Josephowi Aspdinowi, który w 1824 uzyskał 
patent na jego wyrób. Nazwa pochodzi od 
koloru otrzymanego cementu, który 
przypominał wynalazcy kolor skał w Portland. 

 

 

Cement hutniczy – otrzymywany jest z klinkieru 
portlandzkiego, regulatora czasu wiązania, którym może 
być gips, REA-gips, anhydryt (lub ich mieszanina) i 
granulowanego żużla wielkopiecowego. Cement ten jest 
bardziej odporny na działanie siarczanów niż cement 
portlandzki. Ma wolniejszy niż cement portlandzki 
przyrost wytrzymałości w czasie i niższe ciepło 
hydratacji.

Wyróżnia się:

cement hutniczy CEM III/A - zawiera 
klinkier z dodatkiem 36-65% żużlu

cement hutniczy CEM III/B - zawiera 
klinkier z dodatkiem 66-80% żużlu

cement hutniczy CEM III/C - zawiera 
klinkier z dodatkiem 81-95% żużlu

 

 

Cement glinowy – cement otrzymywany przez zmielenie 
boksytu z wapieniem, stopienie i ponowne zmielenie 
mieszanki. Cechuje go szybki przyrost wytrzymałości w 
pierwszych dniach po użyciu, podwyższona odporność na 
działanie wyższych temperatur. Z uwagi na znaczne 
(wyższe niż dla cementu portlandzkiego) ciepło 
hydratacji (wydzielanie ciepła podczas reakcji wiązania) 
można stosować go podczas betonowania zimą (przy 
temperaturze do – 10°C) bez specjalnych zabezpieczeń.

 

 

Cement pucolanowy - cement otrzymywany z klinkieru 
portlandzkiego, pucolany i siarczanu wapnia; najczęściej 
jest to: klinkier portlandzki, popiół lotny (popiół będący 
odpadem przy spalaniu węgla w elektrowniach) i gips. 
Cement pucolanowy posiada własności podobne do 
cementu hutniczego, czyli niskie ciepło hydratacji i 
większa odporność na działanie wód agresywnych 
(zwłaszcza na agresję siarczanową).

 

 

Cement żużlowy - Cementy żużlowe mają właściwości 
i zastosowanie podobne do cementu hutniczego. Do 
grupy cementów żużlowych należą:

    * cement żużlowy bezklinkierowy - produkowany 
przez zmielenie żużli wielkopiecowych z dodatkiem 
gipsu, anhydrytu, wypalonego w temperaturze ok. 
900°C dolomitu oraz wapna hydratyzowanego. Cement 
żużlowy ma ciemnozielony kolor.

    * cement żużlowo-gipsowy - produkowany przez 
zmielenie żużli wielkopiecowych, gipsu oraz klinkieru 
portlandzkiego. Odznacza się większą odpornością na 
działanie siarczanów i wód kwaśnych. Nie wolno 
stosować go do betonów zbrojonych (żelbetu), 
ponieważ powoduje korozję stali.

 

 

Podsumowanie

Duża różnorodność konstrukcji budowlanych, specyfika 

ich wykonywania, zróżnicowania warunków klimatycznych 

oraz oddziaływanie środowisk chemicznie agresywnych są 

źródłem wzrostu zapotrzebowania na cementy o 

specjalnych właściwościach użytkowych, które pozwalają 

na ich optymalne zastosowanie. Specjalne warunki 

eksploatacji obiektów budowlanych stawiają dodatkowe 

wymagania produkowanym cementom. Znormalizowanie 

wymagań pozwoli na rozszerzenie oferty przemysłu 

cementowego, ułatwi sterowanie produkcją i kontrolę 

jakości a zarazem będzie istotne dla uzyskania 

oczekiwanej trwałości betonu produkowanego z 

zastosowaniem tych cementów 

 

 

KONIEC