ROLA EDUKACYJNA I TERAPEUTYCZNA PERSONELU PIELĘGNIARSKIEGO W PROCESIE LECZENIA PACJENTÓW UZALEŻNIONYCH OD SUBSTANCJI PSYCHOAKTYWNYCH WYNIKAJĄCA Z USTAWY O ZAWODZIE PIELĘGNIARKI I POŁOŻNEJ ORAZ Z USTAWY O WYCHOWANIU W TRZEŹWOŚCI.

Płaczek Agnieszka

Pielęgniarstwo III rok

Grupa H

ROLA EDUKACYJNA I TERAPEUTYCZNA

PERSONELU PIELĘGNIARSKIEGO

W PROCESIE LECZENIA PACJENTÓW UZALEŻNIONYCH

OD SUBSTANCJI PSYCHOAKTYWNYCH WYNIKAJĄCA

Z USTAWY O ZAWODZIE PIELĘGNIARKI I POŁOŻNEJ

ORAZ Z USTAWY O WYCHOWANIU W TRZEŹWOŚCI



Art. 4.

Wykonywanie zawodu

pielęgniarki polega na udzielaniu przez

osobę posiadającą wymagane

kwalifikacje, potwierdzone odpowiednimi

dokumentami, świadczeń zdrowotnych, a

w szczególności świadczeń

pielęgnacyjnych, zapobiegawczych,

diagnostycznych, leczniczych,

rehabilitacyjnych oraz z zakresu promocji

zdrowia.

USTAWA

z dnia 5 lipca 1996 r.

o zawodach pielęgniarki i położnej.



Udzielanie świadczeń, o których mowa w

ust. 1, pielęgniarka wykonuje przede

wszystkim poprzez:

rozpoznawanie warunków i potrzeb

zdrowotnych,

rozpoznawanie problemów pielęgnacyjnych,

sprawowanie opieki pielęgnacyjnej,

realizację zleceń lekarskich w procesie

diagnostyki, leczenia i rehabilitacji,

samodzielne udzielanie w określonym

zakresie świadczeń zapobiegawczych,

diagnostycznych, leczniczych i

rehabilitacyjnych,

edukację zdrowotną.



Art. 18.

Pielęgniarka, położna wykonuje zawód

zgodnie z aktualną wiedzą medyczną,

dostępnymi jej metodami i środkami, zgodnie z

zasadami etyki zawodowej oraz ze szczególną

starannością.



Art. 19.

Pielęgniarka, położna ma obowiązek

udzielić pomocy w każdym przypadku

niebezpieczeństwa utraty życia, poważnego

uszczerbku na zdrowiu pacjenta, zgodnie z

posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi.

Zasady wykonywania zawodów

pielęgniarki

i położnej

Art. 20. 1. Pielęgniarka, położna ma

obowiązek poinformować pacjenta o jego

prawach.



2. Pielęgniarka, położna udziela

pacjentowi lub jego przedstawicielowi

ustawowemu informacji o stanie zdrowia

pacjenta, w zakresie koniecznym do

sprawowania opieki pielęgnacyjnej.



3. Pielęgniarka, położna ma obowiązek

prowadzenia dokumentacji medycznej

określonej odrębnymi przepisami.

Art. 21. 1. Pielęgniarka, położna ma obowiązek do

zachowania w tajemnicy informacji związanych z

pacjentem, a uzyskanych w związku z

wykonywaniem zawodu.



Przepisu ust. 1 nie stosuje się, gdy:

tak stanowią odrębne przepisy,

zachowanie tajemnicy może stanowić

niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia pacjenta

lub innych osób,

pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy

wyraża zgodę na ujawnienie tajemnicy,

zachodzi potrzeba przekazania niezbędnych

informacji o pacjencie związanych z udzielaniem

świadczeń zdrowotnych osobom uczestniczącym

w udzielaniu tych świadczeń,

jest to niezbędne do praktycznej nauki

zawodów medycznych,

jest to niezbędne dla celów naukowych.



Pielęgniarka, położna, z zastrzeżeniem

sytuacji, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3,

5 i 6, jest związana tajemnicą również po

śmierci pacjenta.



Pielęgniarka, położna nie może podać

do publicznej wiadomości danych

umożliwiających identyfikację pacjenta,

bez jego zgody.

Art. 22. 1.

Pielęgniarka, położna zobowiązana jest

do wykonywania zleceń lekarskich odnotowanych w

dokumentacji medycznej

Zapis w dokumentacji medycznej, o którym mowa w ust. 1,

nie dotyczy zleceń wykonywanych podczas zabiegów

ratujących życie pacjenta i w sytuacjach grożących

bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub

poważnym uszczerbkiem na zdrowiu pacjenta.



Pielęgniarka, położna ma prawo uzyskania od lekarza

informacji o stanie zdrowia pacjenta, rozpoznaniu,

proponowanych metodach diagnostycznych, leczniczych,

rehabilitacyjnych i dających się przewidzieć następstwach

podejmowanych działań, w zakresie niezbędnym do

udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych.



W przypadku uzasadnionych wątpliwości pielęgniarka,

położna ma prawo domagać się od lekarza, który wydał

zlecenie, by uzasadnił potrzebę wykonania tego zlecenia



W wyjątkowych przypadkach pielęgniarka,

położna ma prawo odmówić wykonania zlecenia

lekarskiego, podając niezwłocznie przyczynę

odmowy na piśmie.



Pielęgniarka, położna ma prawo uzyskania

pełnej informacji o celowości, planowanym

przebiegu i dających się przewidzieć skutkach

eksperymentu medycznego, w którym ma

uczestniczyć.



W przypadku uzasadnionych wątpliwości

pielęgniarka, położna może odmówić

uczestniczenia w eksperymencie, podając

przyczynę odmowy na piśmie.



Art. 23.

Pielęgniarka, położna może

powstrzymać się, po uprzednim

powiadomieniu na piśmie przełożonego,

od wykonania świadczenia zdrowotnego

niezgodnego z jej sumieniem, z

zastrzeżeniem art. 19.



Art. 24.

Pielęgniarce, położnej,

wykonującej zawód na podstawie umowy

o pracę lub w przypadku, o którym mowa

w art. 19, przysługuje ochrona prawna

przewidziana dla funkcjonariusza

publicznego.



Art. 1. 1.

Organy administracji rządowej i jednostek

samorządu terytorialnego są obowiązane do podejmowania

działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów

alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania,

inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu

zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych

napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy,

przeciwdziałania powstawaniu i usuwaniu następstw

nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym

zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy.

USTAWA

z dnia 26 października 1982 r.

o wychowaniu w trzeźwości i

przeciwdziałaniu

alkoholizmowi



Organy, o których mowa w ust. 1, popierają

także tworzenie i rozwój organizacji

społecznych, których celem jest krzewienie

trzeźwości i abstynencji, oddziaływanie na osoby

nadużywające alkoholu oraz udzielanie pomocy

ich rodzinom, jak również zapewniają warunki

sprzyjające działaniom tych organizacji.



Organy, o których mowa w ust. 1,

współdziałają również z Kościołem Katolickim i

innymi kościołami oraz związkami

wyznaniowymi w zakresie wychowania w

trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi.



Art. 11. 1.

Na wydatki związane z realizacją

Narodowego Programu Profilaktyki i

Rozwiązywania Problemów Alkoholowych

przeznacza się corocznie z budżetu państwa

środki w wysokości 1% podatku akcyzowego od

wyrobów alkoholowych.



Środki, o których mowa w ust. 1, są

przeznaczone w szczególności na różne formy

pomocy dla osób uzależnionych od alkoholu i

członków ich rodzin, działalność informacyjną i

wychowawczą, kształcenie specjalistów i

prowadzenie badań naukowych nad problemami

alkoholowymi.



Art. 21. 1.

Leczenie odwykowe osób

uzależnionych od alkoholu prowadzą stacjonarne

i niestacjonarne zakłady lecznictwa odwykowego

oraz inne zakłady opieki zdrowotnej.



Poddanie się leczeniu odwykowemu jest

dobrowolne. Wyjątki od tej zasady określa

ustawa.



Od osób uzależnionych od alkoholu nie

pobiera się opłat za świadczenia w zakresie

leczenia odwykowego udzielane w zakładach

opieki zdrowotnej.



Art. 23. 1.

Członkowie rodziny osoby uzależnionej od

alkoholu, dotknięci następstwami nadużywania

alkoholu przez osobę uzależnioną, uzyskują w

publicznych zakładach opieki zdrowotnej świadczenia

zdrowotne w zakresie terapii i rehabilitacji

współuzależnienia oraz profilaktyki. Za świadczenia

te od wymienionych osób nie pobiera się opłat.



Dzieci osób uzależnionych od alkoholu, dotknięte

następstwami nadużywania alkoholu przez rodziców,

uzyskują bezpłatnie pomoc psychologiczną i

socjoterapeutyczną w publicznych zakładach opieki

zdrowotnej i publicznych poradniach

specjalistycznych oraz placówkach opiekuńczo-

wychowawczych i resocjalizacyjnych.



Pomoc niesiona dzieciom przez osoby lub

instytucje może być udzielona wbrew woli rodziców

lub opiekunów będących w stanie nietrzeźwym.



Art. 24.

Osoby, które w związku z

nadużywaniem alkoholu powodują

rozkład życia rodzinnego, demoralizację

małoletnich, uchylają się od pracy albo

systematycznie zakłócają spokój lub

porządek publiczny, kieruje się na

badanie przez biegłego w celu wydania

opinii w przedmiocie uzależnienia od

alkoholu i wskazania rodzaju zakładu

leczniczego.



Art. 26. 1.

Osoby, o których mowa w art. 24, jeżeli

uzależnione są od alkoholu, zobowiązywać można

do poddania się leczeniu w stacjonarnym lub

niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego.



O zastosowaniu obowiązku poddania się leczeniu

w zakładzie lecznictwa odwykowego orzeka sąd

rejonowy właściwy według miejsca zamieszkania

lub pobytu osoby, której postępowanie dotyczy, w

postępowaniu nieprocesowym.



Sąd wszczyna postępowanie na wniosek gminnej

komisji rozwiązywania problemów alkoholowych lub

prokuratora. Do wniosku dołącza się zebraną

dokumentację wraz z opinią biegłego, jeżeli

badanie przez biegłego zostało przeprowadzone.



Art. 29.

Orzeczenie o obowiązku

poddania się leczeniu zapada po

przeprowadzeniu rozprawy, która

powinna odbyć się w terminie

jednego miesiąca od dnia wpływu

wniosku.



Art. 32. 1.

Sąd wzywa osobę, w stosunku do

której orzeczony został prawomocnie obowiązek

poddania się leczeniu odwykowemu, do

stawienia się dobrowolnie w oznaczonym dniu we

wskazanym zakładzie lecznictwa odwykowego w

celu poddania się leczeniu, z zagrożeniem

zastosowania przymusu w wypadku uchylania się

od wykonania tego obowiązku.

Osoba, w stosunku do której orzeczony został

obowiązek poddania się leczeniu odwykowemu,

związanemu z pobytem w stacjonarnym

zakładzie lecznictwa odwykowego, nie może

opuszczać terenu tego zakładu bez zezwolenia

kierownika zakładu.



Art. 34. 1.

Obowiązek poddania się leczeniu trwa tak długo, jak

tego wymaga cel leczenia, nie dłużej jednak niż 2 lata od chwili

uprawomocnienia się postanowienia.



. W czasie trwania obowiązku poddania się leczeniu sąd może

na wniosek kuratora, po zasięgnięciu opinii zakładu leczącego,

bądź na wniosek zakładu leczącego zmieniać postanowienia w

zakresie rodzaju zakładu leczenia odwykowego.



W czasie trwania obowiązku poddania się leczeniu

stacjonarny zakład leczący może ze względów leczniczych

skierować osobę zobowiązaną do innego zakładu w celu

kontynuowania leczenia odwykowego, powiadamiając o tym sąd.



O ustaniu obowiązku poddania się leczeniu przed upływem

okresu wskazanego w ust. 1 decyduje sąd na wniosek osoby

zobowiązanej, zakładu leczącego, kuratora, prokuratora lub z

urzędu, po zasięgnięciu opinii zakładu, w którym osoba leczona

przebywa.



W wypadku ustania obowiązku poddania się leczeniu

ponowne zastosowanie tego obowiązku wobec tej samej osoby

nie może nastąpić przed upływem 3 miesięcy od jego ustania.



Art. 36. 1.

Do stacjonarnego zakładu

leczniczego i domu pomocy społecznej

ma prawo wstępu o każdej porze sędzia

w celu kontroli legalności skierowania i

przebywania w takim zakładzie lub domu

osób, na które został nałożony obowiązek

poddania się leczeniu odwykowemu, oraz

warunków, w jakich osoby te przebywają.

W relacjach z pacjentem pielęgniarka powinna

stworzyć atmosferę zaufania, autokratywna i

potępiająca postawa pielęgniarki pogarsza

samopoczucie chorego. Należy pamiętać, że

pacjent mniej lub bardziej świadomie przeżywa

poczucie winy. Nie powinno się wzmacniać

tego poczucia, ponieważ może ono

spowodować przerwanie leczenia. W czasie

rozmów z pacjentem należy podkreślać, że

leczenie ma na celu jego dobro, a nie ochronę

społeczeństwa przed nim lub obronę

moralności.

Rola pielęgniarki w leczeniu uzależnienia od

alkoholu

Należy pamiętać, że leczenie uzależnień

wymaga cierpliwości, ponieważ proces

doprowadzenia pacjenta do dojrzałości

emocjonalnej i społecznej może być

długi. Należy nauczyć pacjenta tolerować

frustracje i niepokoje bez uciekania się do

środków farmakologicznych. Rozwiązanie

trudnych problemów pacjenta jest równie

ważne, jak wyprowadzenie go z nałogu

Opieka somatyczna nad pacjentem

zależy od zaawansowania nałogu i

warunków w jakich on żył. Gdy

pacjent jest odwodniony i

wychudzony należy go nawodnić,

kontrolować masę ciała, dostarczyć

bogatoenergetycznych posiłków,

regulować proces trawienia.

Niektórzy pacjenci mogą być w

złym stanie higienicznym. Trzeba ich

wówczas wykąpać, umyć włosy,

(sprawdzić czy nie mają wszawicy),

obciąć paznokcie.

Pielęgniarka jako jedna z osób

zespołu terapeutycznego jest

zobowiązana do poinformowania o

objawach zespołu abstynencyjnego

oraz powikłaniach jaki mogą się

pojawić lub pojawiły się na skutek

toksycznego działania alkoholu.

Document Outline