Pomiot ptasi i słoma-właściwości, sposoby stosowania,wartość nawozowa..

Pomiot ptasi i słoma-

właściwości, sposoby

stosowania, wartość

nawozowa..

Nawożenie organiczne

, zaopatruje glebę we wszystkie

niezbędne do życia roślin składniki pokarmowe, które są

uwalniane do gleby znacznie wolniej, jak z nawozów

mineralnych.



Do najważniejszych nawozów organicznych stosowanych w

uprawie roślin należą: kompost, obornik, torf, kora, mączki

nawozowe i nawozy zielone.



Kompost - jest to bardzo cenny nawóz organiczny,

produkowany z resztek organicznych, do których zaliczamy:

liście drzew, zdrowe resztki roślin, chwasty (bez nasion), jak

również

pomiot ptasi

, popiół drzewny, odpadki kuchenne.

Pomiot ptasi

Ptasie nawozy charakteryzują się dużą

ilością składników pokarmowych. Można je

uzyskać nawet w ogrodach, hodując kury,

kaczki czy gołębie. Nawozy te najlepiej

kompostować wraz z ziemią i innymi

odpadkami lub w zmieszaniu z obornikiem

ssaków, gdyż bardzo szybko nagrzewają się.

W ogrodach zastosowanie będzie miał także

suszony pomiot kurzy - łatwo dostępny w

sklepach ogrodniczych.



Pomiot ptasi

w porównaniu z obornikiem świńskim czy

bydlęcym zawiera mniej wody, a więcej składników

mineralnych.



Stosując ten nawóz musimy zachować szczególną

ostrożność aby nie spalić rośliny, ponieważ świeży pomiot

może łatwo poparzyć ich korzenie…



Aby uniknąc poparzenia roślin po przekopaniu tego

obornika najlepiej jest uprawiać takie rośliny jak: ogórek

kalafior, seler, cebulę. A w dalszych latach możemy

uprawiać: pomidor, marchew, burak ćwikłowy, pietruszkę,

fasolę, cukinię.

Skład chemiczny pomiotu

ptasiego:

Pomiot ptasi

od kur zawiera przeciętnie

1,6% N

1,5% P2O5

0,8% K2O

2,4% CaO

0,7% MgO

Azot

w pomiocie ptasim występuje w przeważającej części

w formie kwasu moczowego, który szybko rozkłada się do

amoniaku. Wysoka zawartość składników pokarmowych w

pomiocie ptasim i specyficzne działanie azotu powoduje, że

należy stosować go w dawkach 10-15 t/ha, pod te same

rośliny i w takich samych terminach jak obornik.

Słoma

Słoma posiada dużą wartość nawozową i ciągle jako nawóz

nie jest doceniana, o czym świadczy często obserwowane

spalanie jej na polach po zbiorach zbóż.

Przeciętnie na obszarze jednego hektara pozostaje około 5

ton słomy zbóż ozimych lub słomy rzepakowej. W takiej

ilości słomy zbóż znajduje się średnio 30 kg azotu, 12 kg

fosforu, 62 kg potasu, 7 kg magnezu, 17 kg wapnia oraz

mikroelementy

Słoma rzepakowa jest jeszcze zasobniejsza w składniki. Ale

najważniejszym składnikiem słomy jest substancja

organiczna, z której w glebie powstaje próchnica, wskaźnik

żyzności gleby. Pięć ton suchej masy słomy zawiera około

4,8 ton substancji organicznej.

Słoma

, w porównaniu z innymi nawozami organicznymi

zawiera dużo suchej masy i węgla, a za mało azotu .

Po zaoraniu słomy mikroorganizmy glebowe rozmnażają się

intensywnie, wykorzystując do budowy swego ciała łatwo

dostępny w danej chwili azot, pochodzący z

niewykorzystanych w pełni nawozów mineralnych, a

następnie z rozkładanej substancji organicznej gleby. Proces

ten prowadzi do okresowego unieruchomienia azotu, a w

konsekwencji do "wygłodzenia" młodych roślin. Dotyczy to

szczególnie zbóż ozimych oraz rzepaku i prowadzi do

rozrzedzenia plantacji, presji chwastów i obniżenia plonu

Aby tego uniknąć, lub choćby złagodzić, zachodzi

konieczność stosowania wraz ze słomą azotu mineralnego

w ilości 7 - 10 kg N na 1 tonę przyorywanej słomy (np. 100

kg mocznika na 1 ha).

Przygotowania słomy jako

nawozu



Warunkiem skutecznego działania słomy jako

nawozu jest odpowiednie jej rozdrobnienie i

równomierne rozrzucenie na polu oraz

wymieszanie jej z glebą.



Słoma powinna być pocięta na odcinki długości

około 10 cm.



Procesy rozkładu słomy przebiegają

najkorzystniej, gdy słoma jest przyorywana

płytko, na głębokość około 10 - 12 cm.

Głębokość przyorania słomy szczególnie ważna na

glebach zwięźlejszych i wilgotnych.

Na takich glebach w żadnym wypadku nie można

słomy przyorywać głęboko, ponieważ najczęściej

charakteryzują się one nadmiarem wody,

niedoborem powietrza glebowego i brakiem tlenu.

W takich warunkach rozkład słomy przebiega

znacznie wolniej i może być wręcz zahamowany.

Proces ten prowadzi do gnicia słomy. Na glebach

lekkich słomę można przyorać bezpośrednio orką

głęboką

Document Outline