REAKCJA UKŁADU ODDECHOWEGO NA WYSIŁEK FIZYCZNY

ZUŻYCIE TLENU

SPOCZYNEK

250 ml/min

Mięśnie pobierają

10-15%

WYSIŁEK

3-4 l/min

5-6 l/min u

wytrenowanych

Mięśnie pobierają

80-90%

ZADANIA UKŁADU ODDECHOWEGO W

CZASIE WYSIŁKU

Pokrycie zwiększonego zapotrzebowania

na tlen

Usunięcie nadmiaru dwutlenku węgla

Zapobieganie kwasicy

WZROST WENTYLACJI MINUTOWEJ

WZROST POJEMNOŚCI DYFUZYJNEJ

Konieczne jest także dostosowanie

się układu krążenia do nowych

warunków

WENTYLACJA

CYKLICZNY PROCES WYMIANY I

ODŚWIEŻANIA GAZÓW W PĘCHARZYKCH

PŁUCNYCH ZACHODZĄCY DZIĘKI

NAPRZEMIENNYM WDECHOM I WYDECHOM

WENTYLACJA MINUTOWA

Objętość oddechowa x liczba wdechów

(500ml) (12-15)

WYSIŁEK UMIARKOWANY

(poniżej progu mleczanowego)

WZROST WENTYLACJI JEST

PROPORCJONALNY DO ILOŚCI

POBIERANEGO PRZEZ ORGANIZM

TLENU ( VO2) ORAZ DO USUWANEGO

DWUTLENKU WĘGLA (VCO2)

STAŁE CIŚNIENIE PARCJALNE GAZÓW

WE KRWI TĘTNICZEJ

GWAŁTOWNY WZROST

WENTYLACJI, KTÓRY POKRYWA

SIĘ Z PROGIEM

MLECZANOWYM, NAZYWANY

JEST PROGIEM

WENTYLACYJNYM

LUB

PROGIEM

HIPERWENTYLACJNYM

WZROST WENTYLACJI NIEPROPORCJNALNY

DO ILOŚCI POBIERANEGO TLENU PRZEZ

ORGANIZM

WZROST CIŚNIENIA PARCJALNEGO TLENU

W PĘCHERZYKACH PŁUCNYCH

WIĘKSZE WYDALANIE CO2 NIŻ JEGO

PRODUKCJA W TKAKACH

OBNIŻENIE CISNIENIA PARCJALNEGO CO2

WE KRWI TĘTNICZEJ

PODCZAS WYSIŁKU FIZYCZNEGO

ORGANIZM ZACIĄGA DŁUG

TLENOWY, KTÓRY SPŁACANY JEST JUŻ

PO ZAKOŃCZENIU WYSIŁKU

PODWYŻSZONA WENTYLACJA

SPOCZYNKOWA AŻ DO SPADKU

STĘŻENIA KWASU MLEKOWEGO

(nawet 90 min)

EKONOMIKA WENTYLACJI

PODCZAS WYSIŁKU FIZYCZNEGO

PRACA MIĘŚNI ODDECHWOYCH =

NAKŁADY ENERGETYCZNE

MIĘŚNIE ODDECHOWE MUSZĄ

POKONAĆ:

OPÓR SPRĘŻYSTY

– stawiany przez

tkankę płucną podczas rozciągania

OPÓR NIESPRĘŻYSTY

– powstający

podczas przesuwania mas powietrza

przez drogi oddechowe

ZWIĘKSZENIE EFEKTYWNOŚCI WENTYLACJI

POLEGA NA USTALENIU TAKIEGO RYTMU

ODDYCHANIA PRZY KTÓRYM NAKŁADY ENERGII

BĘDĄ JAK NAJMNIEJSZE

W POCZĄTKOWEJ FAZIE WZROSTU WENTYLACJI

DOCHODZI DO POGŁĘBIENIA ODDECHÓW BEZ

WZROSTU ICH CZĘSTOTLIWOŚCI

JEST TO NAJBARDZIEJ EKONOMICZNE

PONIEWAŻ PRZY ZWIĘKSZENIU

CZĘSTOTLIWOŚCI ODDYCHANIA ROSNĄ OPORY

DROG ODDECHOWYCH

JEŚLI POWIĘKSZONA W CZASIE

WYSIŁKU OBJĘTOŚĆ ODDECHOWA

PRZEKROCZY OKOŁO 60%

POJEMNOŚCI ŻYCIOWEJ PŁUC,

ODDYCHANIE STAJE SIĘ BARDZO

NIEEKONOMICZNE

DALSZY WZROST WENTYLACJI

UZYSKANY POPRZEZ ZWIĘKSZENIE

CZĘSTOTLIWOŚCI OODDECHÓW.

DYFUZJA

PROCES BIERNY, W CZASIE KTÓREGO

CZĄSTECZKI PRZEMIESZCZAJĄ SIĘ

ZGODNIE Z GRADIENTEM CIŚNIEŃ

PARCJALNYCH.

POJEMNOŚĆ DYFUZYJNA – objętość gazu

dyfundująca przez błonę pęcherzykowko –

włośniczkową w ciągu 1 minuty przy

różnicy ciśnień parcjalnych wynoszącej 1

mmHg

DLA TLENU W SPOCZYNKU = 21

ml/min/mmHg

WARTOŚCI PARCJALNE GAZÓW

WE KRWI

O2 w

pęcherzykac

h płucnych

(mmHg)

O2 we

krwi

tętniczej

(mmHg)

CO2 we

krwi

tętniczej

(mmHg)

O2 we

krwi

żylnej

(mmHg)

CO2 we

krwi

żylnej

(mmHg)

Wysycenie

Hgb

tlenem we

krwi

tętniczej

(%)

Spoczynek

100

Wysiłek

umiarkowa

100-125

Wysiłek

intensywny

>125

105

<20

<35

DLACZEGO?

ROŚNIE POJEMNOŚĆ DYFUZYJNA PŁUC DLA

TLENU (30-40 ml/min/mmHg)

Zwiększa się ciśnienie parcjalne gazów w

pęcherzykach płucnych

Zwiększa się powierzchnia dyfuzji

(rozszerzenia zamkniętych kapilarów

płucnych)

Wyrównanie się stosunku

wentylacja/perfuzja we wszystkich

częściach płuc

HIPOKSEMIA

GDY WYSYCENIE HEMOGLOBINY

TLENEM SPADNIE <95%

PRZYCZYNA – ZABURZENIA DYFUZJI

GAZÓW W PŁUCACH:

Zmiany w błonie dyfuzyjnej

Niewłaściwy stosunek wentylacji do

perfuzji

Przeciek żylny w tkance płucnej

ZMĘCZENIE MIĘŚNI

ODDECHOWYCH

WYKONUJĄ PRACĘ:

POKONANIE OPORÓW ODDECHOWYCH

POKONANIE BEZWŁADNOŚCI NARZĄDÓW KLATKI

PIERSIOWEJ

ZJAWISKO ZMĘCZENIA MIĘŚNI ODDECHOWYCH

PARADOKSALNE RUCHY POWŁOK BRZUSZNYCH

PRZYSPIESZENIE I SPŁYCENIE ODDECHÓW

NAPRZEMIENNE ODDYCHANIE PRZEPONOWE I BRZUSZNE

NIEEFETYWNE ODDYCHANIE

Document Outline