Historia integracji
Historia integracji
europejskiej
europejskiej
Jeden z naszych wielkich problemów naszej
kultury to – przeciwstawienie się Europie.
Nie będziemy narodem prawdziwie
europejskim póki nie wyodrębnimy się z
Europy – gdyż europejskość nie polega na
zlaniu się z Europą, lecz na tym, aby być jej
częścią składową – specyficzną i nie dającą
się niczym zastąpić.
Witold
Gombrowicz
Pojęcie o koncepcje integracji
Pojęcie o koncepcje integracji
Integracja jest to proces tworzenia się pewnej
całości z jakichś części, zespolenia kilku elementów
w całość. Może obejmować; gospodarkę, politykę,
itp.. Proces integracji musi się opierać na
określonych podstawach formalno-prawnych oraz
instytucjonalnych.
Najważniejsze koncepcje:
Koncepcja federacyjna – zastąpienie narodowych
struktur ponadnarodowymi organami
federacyjnymi /USA/
Koncepcja konfederacyjna – budowa Europy Ojczyzn
Koncepcja unionistyczna – ograniczenie integracji
do współdziałania między rządami suwerennych
państw.
Geneza Unii Europejskiej
Geneza Unii Europejskiej
Czynniki integracji:
Nawiązanie współpracy między p-twami
europejskimi, co było warunkiem udzielenia
pomocy finansowej przez USA w ramach
planu Marshala;
Obawa przed wybuchem wojny między p-
twami Europy;
Chęć szybszego zwalczania głodu oraz
restrukturyzacji gospodarek zrujnowanych
przez wojnę;
Dążenie p-tw europejskich do odzyskania
utraconej pozycji na świecie;
Robert Schuman
Robert Schuman
1886 – 1963,
francuski premier
i minister spraw
zagranicznych,
pomysłodawca
pojednania
niemiecko-
francuskiego
przez połączenie
tych p-tw
więzami
gospodarczymi,
społecznymi i
politycznymi
Deklaracja Roberta Schumana, 9
Deklaracja Roberta Schumana, 9
maja 1950 r.
maja 1950 r.
Jean Monnet
Jean Monnet
1888 – 1979
Francuski dyplomata,
współtwórca planu
Schumana. W 1976
roku za swoje zasługi
dla budowania
jedności europejskiej
otrzymał tytuł
Obywatela Europy
Adenauer Konrad
Adenauer Konrad
1876 – 1967
Pierwszy kanclerz
demokratycznych
Niemiec. Był
zwolennikiem
zjednoczenia Europy
na podstawie jej
chrześcijańskich
korzeni tkwiących w
kulturze, tradycji i
cywilizacji
kontynentu
Alcide De Gasperi
Alcide De Gasperi
1881 – 1954
Włoski premier i
polityk, zaliczany do
„wielkiej trójki”
europejskich
polityków chadeckich.
Uważał, że europejska
współpraca
gospodarcza powinna
się opierać na
zacieśnianiu
współpracy obronnej
Paul Henri Spaak
Paul Henri Spaak
1899 – 197
belgijski polityk,
socjalista. Był
współtwórcą
Beneluksu (unii
gospodarczej Belgii,
Holandii i
Luksemburga) NATO i
EWG. Jeden z twórców
raportu, który zawierał
plan powołania EWG i
Euratomu (tzw. raport
Spaaka)
Symbole Unii Europejskiej
Symbole Unii Europejskiej
Pomysł na wygląd i kształt flagi
pochodzi od hiszpańskiego
dyplomaty Salvadora de
Madariaga y Rojo oraz
francuskiego plastyka Arsena
Heitza. Od 1951 r. pracowali
razem dla Rady Europy.
Jesienią 1955 r. przedstawili
ostateczny projekt flagi:
dwanaście złotych gwiazd
usytuowanych w miejscach
godzin na tarczy zegara na
lazurowym tle. Określono
proporcje długości flagi do jej
wysokości (3:2), promień
gwiazdy na 1/18 wysokości i
promień korony na 1/3
wysokości, z niezmienną liczbą
dwunastu gwiazd
symbolizujących doskonałość i
pełnię, godziny, miesiące, znaki
zodiaku i apostołów.
"Oda do Radości"
Muzyka: Ludwig van
Beethoven
Słowa: Friedrich von
Schiller
Tłumaczenie: Konstanty
Ildefons Gałczyński
O Radości, iskro bogów,
Kwiecie Elizejskich Pól
Święta na twym
świętym progu
Staje nasz natchniony
chór.
Jasność twoja wszystko
zaćmi
Złączy co rozdzielił los
Wszyscy ludzie będą
braćmi
Tam gdzie twój
przemówi głos.
Kto przyjaciel, ten niech
zaraz
Stanie tutaj pośród nas,
I kto wielką miłość znalazł
Ten niech z nami dzieli
czas.
Z nami ten, kto choćby
jedną
Duszę rozpłomienić mógł.
Ale kto miłości nie zna,
Niech nie wchodzi tu na
próg.
Patrz, patrz: wielkie słońce
światem
Biegnie sypiąc złote skry,
Jak zwycięzca, jak bohater -
Biegnij, bracie, tak i ty.
Radość tryska z piersi
ziemi,
Radość pije cały świat.
Dziś wchodzimy,
wstępujemy
Na radości złoty ślad.
Idee przed 1945 r.
Idee przed 1945 r.
Próby zjednoczenia narodów Europy miały wielokrotnie miejsce
w historii kontynentu od upadku Cesarstwa Rzymskiego.
Początki europejskiej idei integracji międzynarodowej sięgają
już starożytności. W wypowiedziach myślicieli starożytnych, m.
in. Talesa z Miletu, na temat potrzeby jednoczenia się ludzi w
coraz szersze organizmy społeczne - państwa, występują dwie
przesłanki:
Jedna dotyczy skutków likwidacji granic między
dotychczasowymi małymi państwami, skutków wyrażających się
likwidacją przyczyn prowadzenia wojen o poszerzenie
terytorium;
druga natomiast - wzmocnienia siły w stosunki do otoczenia
zewnętrznego, szczególnie jeśli jest ono niebezpieczne i
nieprzyjazne dla nie zintegrowanych jeszcze sąsiadujących i
często walczących ze sobą małych państw. Integracja
międzynarodowa miała być podstawą wewnętrzną i zewnętrzną
bezpieczeństwa uczestników integracji.
Podobnie jak w starożytności, dyskusje na temat
zjednoczonej Europy w średniowieczu miały również
dwa aspekty: obronny i ekspansjonistyczny.
Aspekt obronny reprezentował najpełniej Kościół
katolicki, domagając się zjednoczenia chrześcijańskiej
Europy w obronie przeciw muzułmańskiej Turcji.
Podobnie było w przypadku aspektu
ekspansjonistycznego, który przewidywał pokonanie
Turcji i schrystianizowanie jej. Przykładem misji
ekspansjonistycznej były wyprawy krzyżowe na Bliski
Wschód, mające na celu zjednoczenie władców krajów
katolickich.
Frankońskie imperium Karola Wielkiego i Święte
Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego na setki lat
połączyły wielkie obszary pod luźną administracją. W
XIX wieku taką próbą była unia celna pod władzą
Napoleona, a w XX wieku podboje hitlerowskich
Niemiec, jednak obie zakończyły się niepowodzeniem.
Różnorodność językowa i kulturowa Europy czyniły
próby oparte na prawach dynastycznych albo
narzucone przez podboje wojenne niepewnymi i
skazanymi na niepowodzenie.
Gdy Arabowie podbili starożytne centra
chrześcijaństwa w Syrii i Egipcie w VIII stuleciu,
pojęcie "chrześcijaństwa" stawało się zasadniczo
pojęciem zjednoczonej Europy, ale zawsze
bardziej ideałem niż rzeczywistością. Wielka
Schizma między prawosławiem a katolicyzmem
uczyniła dyskusyjnym samo pojęcie
"chrześcijaństwa". Po zdobyciu Konstantynopola
przez Turków w 1453 r., pojawiła się propozycja
pokojowego zjednoczenia Europy przeciw
wspólnemu nieprzyjacielowi - Jerzemu z
Podiebradów, husyckiemu królowi Bohemii - w
1464 zaproponowano utworzenie unii
chrześcijańskich narodów przeciw Turkom.
W 1728 opat Charles de Saint-Pierre
zaproponował utworzenie europejskiej ligi 18
suwerennych państw, ze wspólnym skarbem, bez
granic i z unią gospodarczą.
Po rewolucji amerykańskiej 1776 r. i
ogłoszeniu Deklaracji Niepodległości wizja
Stanów Zjednoczonych Europy podobnej do
Stanów Zjednoczonych Ameryki była
podzielana przez kilku wybitnych
Europejczyków zwłaszcza La Fayette'a i
Tadeusza Kościuszkę. W 1795 r. propozycję
kongresu dla wiecznego pokoju wniósł
Immanuel Kant.
Kontynentalny system Napoleona Bonaparte,
ogłoszony w listopadzie 1806 w postaci
embarga dla brytyjskich towarów interesie
francuskiej hegemonii, wykazał skuteczność,
ale też i niedostatki ponadnarodowego
systemu ekonomicznego dla Europy.
Po upadku Napoleona w 1815 r. na kongresie
wiedeńskim powstał Związek Niemiecki
(Deutscher Bund), jako luźne stowarzyszenie
trzydziestu ośmiu niemieckich krajów. W 1834
r. powstała niemiecka unia celna (Zollverein),
która miała ułatwić handel i zmniejszyć
wewnętrzną konkurencję.
W 1843 r. włoski pisarz i polityk Giuseppe
Mazzini zaproponował utworzenie federacji
republik europejskich, a w 1847 r. pojawiła się
najbardziej znana wczesna propozycja
pokojowego zjednoczenia, na bazie współpracy
i równości członkostwa, wysunięta przez
Wiktora Hugo. Początkowo wyszydzona,
powróciła w 1851 r.
Dyskusje nad integracją międzynarodową
prowadzone na przełomie XVIII i XIX wieku, w
tzw. Epoce przyspieszonego rozwoju kapitalizmu
w Europie Zachodniej, zostały wzbogacone o
dwa ważne elementy: o problematykę
ekonomiczną oraz o kwestię suwerenności
narodowej państwa. Te dwa aspekty pozostają
nadal aktualne, zarówno we współczesnych
dyskusjach, jak i praktycznych przedsięwzięciach
integracyjnych.
Po kataklizmie I wojny światowej kilku
europejskich myślicieli wysunęło ponownie ideę
zjednoczonej politycznie Europy. W 1923 r.
austriacki książę Coudenhove-Kalergi założył
Ruch Paneuropejski i w 1926 r. gościł w Wiedniu
pierwszy Kongres Paneuropejski. Wysunięta
doktryna Paneuropy, uważana za podstawę
bazową wszystkich europejskich wspólnot.
W 1929 Aristide Briand, francuski premier,
wygłosił mowę na forum Ligi Narodów, w której
zaproponował ideę federacji narodów
europejskich opartej na solidarności i współpracy
politycznej i społecznej, co spotkało się z
poparciem wielu wybitnych ekonomistów, wśród
nich Johna Maynarda Keynesa.
W 1931 r. francuski polityk Edouard Herriot
opublikował książkę Stany Zjednoczone Europy.
Wielka depresja, rozwój faszyzmu i późniejsza
druga wojna światowa zahamowały ruch na rzecz
unifikacji Europy.
W 1940 r. sukcesy wojenne Niemiec i plany
utworzenia Tysiącletniej Rzeszy zachęciły
niemieckich ekonomistów do wysunięcia
propozycji scentralizowanej unii europejskiej z
jednolitym europejskim obszarem gospodarczym
i ustalonymi wewnętrznymi kursami wymiany
walut.
W 1943 r. niemiecki minister spraw
zagranicznych Joachim von Ribbentrop
ostatecznie zaproponował utworzenie takiej
instytucji ze strukturą wykazującą kilka
podobieństw do współczesnej Unii Europejskiej,
oczywiście bez jej demokratycznych struktur.
Byłaby to wspólna waluta, bank centralny w
Berlinie, zasada regionalizmu, wspólna polityka
pracy i porozumienia gospodarcze. Proponowano
włączyć do niej Niemcy, Włochy, Francję, Danię,
Norwegię, Finlandię, Słowację, Węgry, Bułgarię,
Rumunię, Chorwację, Serbię, Grecję i Hiszpanię.
Idea nowej Europy była poruszana przez
okupantów:
Minister bez teki rządu Rzeszy Arthur Seyss-
Inquart powiedział: Nowa Europa solidarności i
współpracy między wszystkimi jej obywatelami
szybko doprowadzi do pomyślności, gdy zostaną
usunięte narodowe granice ekonomiczne;
francuski minister w rządzie Vichy Jacques Benoist
Mechin powiedział, że Francja musi porzucić
nacjonalizm i uzyskać honorowe miejsce we Wspólnocie
Europejskiej.
Taka kierowana przez Niemcy Europa miałaby być
przeciwwagą dla komunistycznego Związku Radzieckiego
i brytyjskiej dominacji w handlu światowym. Jednak
niemiecka inicjatywa była dominacją opartą na
hitlerowskich podbojach i dlatego trudno ją uznać za
prawdziwego poprzednika przyszłej Unii Europejskiej.
W 1943 r. Jean Monnet, członek francuskiego
Narodowego Komitetu Wyzwolenia rządu Wolnych
Francuzów na uchodźstwie w Algierze, uważany przez
wielu za architekta europejskiej jedności, oświadczył:
...Pokój w Europie nie zostanie osiągnięty, jeżeli państwa
odbuduje się na bazie suwerenności narodowej. Kraje
Europy są zbyt małe, aby mogły gwarantować swoim
obywatelom dobrobyt i rozwój społeczny. Państwa
europejskie muszą stworzyć miedzy sobą federację....
Idea integracji europejskiej
Idea integracji europejskiej
po II wojnie światowej
po II wojnie światowej
Szczególnie szybki rozwój idei integracyjnej w
Europie nastąpił w II poł. XX wieku, po
zakończeniu II wojny światowej. Pojawiło się silne
dążenie do utworzenia wspólnoty europejskiej,
która pozwoliłaby odbudować Europę po
katastrofalnych wydarzeniach drugiej wojny
światowej i zapobiec wojnie w przyszłości. Po
1945 roku ludzie najbardziej potrzebowali nadziei,
toteż idea jedności europejskiej miała większe niż
kiedykolwiek szanse poparcia. Wszystkie kraje
Europy miały świadomość swoich kłopotów i
słabości. Odpowiedzią na te problemy mogła być
tylko, i to praktycznie realizowana, idea jedności
politycznej i gospodarczej.
Idea integracji
Idea integracji
europejskiej po II wojnie
europejskiej po II wojnie
światowej
światowej
Winston Churchill 19 września 1946 r.
wygłosił na uniwersytecie w Zurychu
mowę, w której wezwał do utworzenia
Stanów Zjednoczonych Europy, podobnych
do Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Bezpośrednim wynikiem tego
przemówienia było utworzenie w 1949 r.
Rady Europy. Rada Europy była (i dalej
pozostaje) instytucją o raczej
ograniczonych prerogatywach, jako swoisty
ekwiwalent Narodów Zjednoczonych,
aczkolwiek wypracowała pewne formy
uprawnień w dziedzinie praw człowieka,
jak Europejski Trybunał Praw Człowieka.
Skoro dość szybko okazało się, że kraje Europy
Środkowowschodniej zostały przemocą
wyłączone z możliwości budowy demokracji i z
uczestnictwa w ogólnoeuropejskiej integracji,
skoncentrowano się na Europie Zachodniej.
Pierwszą jaskółką zwiastującą jednoczenie się
państw Europy Zachodniej był powołany do
życia w czerwcu 1947 roku w Paryżu Komitet
Koordynacyjny Ruchów Międzynarodowych na
Rzecz Jedności Europejskiej. W grudniu 1947 r.
roku organizacja ta przybrała nazwę
Międzynarodowy Komitet Ruchów na Rzecz
Jedności Europejskiej. Punktem przełomowym
był Kongres Europejski w Hadze, który trwał od
8 do 10 maja 1948 roku. Kongres jednomyślnie
wyraził pragnienie utworzenia zjednoczonej
Europy.
Wszystkie kraje w nim uczestniczące zdawały
sobie sprawę, że upieranie się przy narodowej
niepodległości i utrzymywanie narodowej
suwerenności to rzecz przestarzała. Historyczny
kongres haski wytyczył w podstawowych
zarysach politykę zjednoczenia Europy. Jak pisał
Józef Retinger: w Hadze położono fundamenty
pod wszystko to, co miało wyznaczać postęp idei
europejskiej w następnym dziesięcioleciu.
Wszystkie wielkie traktaty europejskie wyrosły z
podatnego gruntu tego śmiałego zebrania.
Jednocześnie ustanowiono zasady i doktryny
jedności europejskiej. Kongres nadał ton i
rozmach działalności europejskiej na przyszłe
lata.
Aby to urzeczywistnić, wielu polityków wspierało
ideę utworzenia jakiejś formy europejskiej
federacji czy rządu.
Kongres Europejski
Kongres Europejski
W maju 1948 roku został zwołany w Hadze
Kongres Europejski
, który zgromadził około
800 najwybitniejszych polityków, ekonomistów
i przedstawicieli życia kulturalnego Europy
Zachodniej. Kongres wezwał państwa, by
przekazały atrybuty swej suwerenności na
ponadpaństwowe struktury w celu utworzenia
zjednoczonej i demokratycznej Europy. Nie
przesądzono jednak, czy zjednoczona Europa
miała mieć formę państwa federacyjnego czy
konfederacyjnego.
Powstanie
Powstanie
Rad
Rad
y
y
Europy
Europy
5 maja 1949 r. podpisano w Londynie traktat,
na mocy którego powstała
Rada Europy
-
główny efekt Kongresu Europejskiego. Rada
Europy była pierwszym przedsięwzięciem
instytucjonalnym, które w przyszłości miało
doprowadzić
do
jakiejś
formy
ponadnarodowego rządu Europy. W praktyce
jej działania i zadania były dużo skromniejsze.
Wpłynęła
ona
istotnie
na
umocnienie
demokracji w państwach zachodnich, a nie na
zacieśnienie realnych więzi ekonomicznych.
Plan Marshal
Plan Marshal
l
l
a
a
5 czerwca 1947 roku Sekretarz Stanu USA
George
Marshall
wezwał rządy państw europejskich do
opracowania wspólnego programu gospodarczego
w celu odbudowy pozycji i potencjału starego
kontynentu. Istotą oferty amerykańskiej były dwie
sprawy:
zapewnienie
Europie
środków
finansowych, towarów i urządzeń przemysłowych
oraz
uruchomienie
ścisłej
współpracy
ekonomicznej między państwami kontynentu. Z
pomocy miały skorzystać wszystkie kraje, jedynym
warunkiem
było
stwierdzenie,
że
program
powinien być wspólny dla Europy, ustalony przez
kilka, jeśli nie wszystkie narody europejskie.
Odrzucenie planu Marshalla
Odrzucenie planu Marshalla
przez ZSRR i kraje Europy
przez ZSRR i kraje Europy
Środkowej
Środkowej
i Wschodniej
i Wschodniej
Na skutek nacisków Związku Radzieckiego,
kraje Europy Środkowej i Wschodniej
(które początkowo pozytywnie odniosły się
do oferty amerykańskiej) odmówiły wzięcia
udziału w konferencji paryskiej w lipcu
1947 roku, w trakcie której miano
dopracować szczegóły wykorzystania
pomocy amerykańskiej w ramach planu
Marshalla
Plan Schumana
Plan Schumana
9 maj 1950
Długoterminowymi celami Planu
Schumana miały być: stworzenie
międzynarodowego mechanizmu kontroli nad
przemysłem zachodnioniemieckim oraz
zapobieżenie wykorzystaniu przemysłu ciężkiego
do ponownego wyścigu zbrojeń, a w konsekwencji
eliminacja gospodarczych przesłanek wojny
pomiędzy Francją i Niemcami, stworzenie
podstaw rozwoju gospodarczego państw
zniszczonych w czasie II wojny światowej.
Plan zawierał propozycję ścisłej współpracy i
koordynacji produkcji węgla i stali we Francji i
RFN, współpracy w tym zakresie z innymi
państwami zachodnioeuropejskimi
.
Powstanie EWWiS
Powstanie EWWiS
Plan Schumana poparły USA, Wielka Brytania, RFN i
Włochy, przyjęły go również kraje Beneluksu.
Ponieważ plan nie dotyczył Stanów Zjednoczonych,
Wielka Brytania nie zamierzała angażować się w
jego realizację - najistotniejsze okazały się
stanowiska Francji i RFN.
Rokowania
przedstawicieli
sześciu
państw
rozpoczęły się w Paryżu w czerwcu 1950 roku, a
zakończone zostały podpisaniem 18 kwietnia 1951
roku traktatu powołującego do życia Wspólnotę.
Traktat EWWiS wszedł w życie
25 lipca 1952 roku.
Traktaty Rzymskie
Traktaty Rzymskie
Pozytywne efekty EWWiS skłoniły państwa Szóstki
do podjęcia dyskusji nad rozszerzeniem zakresu
sektorów objętych ścisłą współpracą. W Mesynie w
dniach 1-2 czerwca 1955 r. ministrowie
spraw zagranicznych państw EWWiS powołali
komisję pod przewodnictwem szefa dyplomacji
Belgii, Paul-Henri Spaaka, którego zadaniem było
zbadanie możliwości utworzenia wspólnego rynku.
Raport przygotowany przez tę komisję stał się
podstawą Traktatu Rzymskiego podpisanego
25 marca 1957 r., ustanawiającego EWG
Równocześnie podpisano odrębny traktat
ustanawiający Euratom
8 kwietnia 1965 – został podpisany Traktat o
fuzji organów wykonawczych EWWiW, EWG i
Euratomu. Układ wszedł w życie 1 lipca 1967
1 lipca 1968 – 6 państw członkowskich
Wspólnot Europejskich utworzyło unię celną
ze wspólną taryfą wobec państw trzecich.
1 stycznia 1973 – nastąpiło rozszerzenie
Wspólnot Europejskich. Ich członkami stały
się: Dania, Irlandia, oraz Wielka Brytania. W
gronie państw kandydujących była też
Norwegia. Obywatele tego kraju w
referendum przeprowadzonym w 1972 roku
opowiedzieli się przeciw.
Rozwój Wspólnot
Rozwój Wspólnot
Europejskich w latach
Europejskich w latach
siedemdziesiątych
siedemdziesiątych
Państwa EWG utworzyły 1 lipca 1972 tzw. "węża
w tunelu", tj. dwa poziomy interwencji walutowej
Niedostatki tego systemu sprawiły, że 5 grudnia
1978 r. stworzono Europejski System Walutowy,
który zaczął działać 13 marca 1979 r.
Pod wpływem kryzysu gospodarczego zacieśniono
też konsultacje, uzgadniając na szczycie w
grudniu 1974 r. częstsze konsultacje szefów
rządów. Wtedy też utworzono Radę Europejską .
Uzgodniono też, że Parlament Europejski
powinien być wybierany w bezpośrednich
wyborach powszechnych
13 marca 1979 – wszedł w życie Europejski System
Walutowy,
7 – 10 czerwca 1979 odbyły się pierwsze bezpośrednie
wybory do Parlamentu Europejskiego,
1 stycznia 1981 do Wspólnot Europejskich przystąpiła
Grecja,
1 lutego 1985 – Grenlandia wystąpiła ze WE,
14 czerwca 1985 – Belgia, Francja, Holandia,
Luksemburg i RFN podpisały w Shengen układ o
znoszeniu kontroli w ruchu osobowym,
1 stycznia 1986 do WE przystąpiła Hiszpania i
Portugalia,
17 luty 1986 Luksemburg i 28 luty w Hadze podpisano
Jednolity Akt Europejski
1 lipca 1987 Jednolity akt Europejski wszedł w życie,
3 październik 1990 zjednoczenie Niemiec
Powstanie Unii
Powstanie Unii
Europejskiej
Europejskiej
Fundamentalne znaczenie dla całego procesu
integracji europejskiej miał Traktat o Unii Europejskiej
podpisany
7 lutego 1992 roku w Maastricht). Traktat ustanawiał
Unię Europejska, opartą na Wspólnotach
Europejskich, uzupełnioną o nowe polityki
wspólnotowe (tzw. I filar). TUE stworzył też dwie nowe
dziedziny współpracy: II filar (Wspólną Politykę
Zagraniczną i Bezpieczeństwa) oraz III filar
(współpracę w zakresie wymiaru sprawiedliwości i
spraw wewnętrznych).
1 listopada 1993 Traktat z Maastricht wszedł w życie
1 stycznia 1995 do WE przystąpiły: Austria, Finlandia i
Szwecja. Norwegowie po raz drugi – odrzucili
członkowstwo.
R
R
o
o
z
z
w
w
ó
ó
j
j
U
U
E
E
w
w
l
l
a
a
t
t
a
a
c
c
h
h
d
d
z
z
i
i
e
e
w
w
i
i
ę
ę
ć
ć
d
d
z
z
i
i
e
e
s
s
i
i
ą
ą
t
t
y
y
c
c
h
h
2 październik 1997 roku zawarto Traktat Amsterdamski
W lipcu 1997 r. przewodniczący Komisji Europejskiej, J.
Santer przedstawił Agendę 2000. Dokument ten
zawierał 10 opinii o wnioskach krajów Europy
Środkowej i Wschodniej o członkostwo w UE oraz
propozycje modyfikacji wspólnej polityki rolnej i
regionalnej UE i budżetu UE, uwzględniające wydatki
na rozszerzenie w okresie 2000-2006
31 marca 1998 r. rozpoczęły się rokowania akcesyjne z
pierwszą grupą kandydatów, tzw. grupą luksemburską.
Na szczycie Unii w Helsinkach w grudniu 1999 r.
podjęto decyzję o dołączeniu do rokowań pozostałych
kandydatów z Europy Środkowej i Wschodniej i od tego
czasu negocjacje akcesyjne są prowadzone przez Unię z
10 kandydatami z tego regionu (oraz z Cyprem i Maltą).
1 czerwiec 1998 utworzono Europejski Bank Centralny,
1 maj 1999 Traktat amsterdamski wszedł w życie,
26 luty 2001 podpisano Traktat nicejski; nowelizacja
Traktatu o Unii Europejskiej oraz traktaty
ustanawiające WE. Jest to przygotowanie UE do
poszerzenia o 10 nowych państw.
Obecne rozszerzenie UE
Obecne rozszerzenie UE
28 luty 2002 wspólną walutą w 12 p-twach stało się
euro
Rozpoczyna prace Konwent Europejski - konstytucja
Ostatnie negocjacje o członkostwo w Unii
Europejskiej prowadziło 12 państw z których 10
pomyślnie zakończyło negocjacje: Cypr, Czechy,
Estonia, Polska, Słowenia i Węgry (określane
mianem Grupy Luksemburskiej) oraz Bułgaria,
Malta, Litwa, Łotwa, Słowacja i Rumunia (tworzące
Grupę Helsińską)
Negocjacje zostały zakończone 12 - 13 grudnia 2002
roku w Kopenhadze, a uroczyste podpisanie traktatu
akcesyjnego miało miejsce 16 kwietnia 2003 roku w
Atenach.
1 maja 2004 roku w UE znajdzie się 10 nowych
państw: Cypr, Czechy, Estonia, Słowenia, Polska,
Węgry, Litwa, Łotwa, Słowacja i Malta.
18 czerwca 2004 Rada Europejska
zatwierdziła Traktat konstytucyjny, który
obecnie jest poddawany ratyfikacji w
państwach członkowskich Unii
Europejskiej. Ponieważ Francuzi i
Holendrzy odrzucili go w referendum,
jego przyszłość stoi pod znakiem
zapytania,
1 stycznia 2007 do Unii Europejskiej
przystąpiły Bułgaria i Rumunia,
21 grudnia 2007 (granica powietrzna
30 marca 2008) Polska i Litwa
przystępują do strefy Schengen
KALENDARIUM NIEKTÓRYCH TERMINÓW
14 V 1947 – podpisanie przez Belgię
i Holandię oraz Luksemburg konwencji
o Unii Celnej
IV 1948 – utworzenie Organizacji Europejskiej Współpracy
Gospodarczej skupiającej 16 państw (realizacja planu
Marshalla)
5 V 1949 – Utworzenie Rady Europy, 4 IV – utworzenie NATO
9 V 1950 – przedstawienie planu powołania do życia
ponadnarodowego ugrupowania gospodarczego przez
francuskiego ministra spraw zagranicznych Roberta Schumana
18 IV 1951 – 6 państw europejskich zawiera w
Paryżu Traktat o EWWiS. Są to: Niemcy,
Francja, Włochy, Belgia, Holandia i
Luksemburg
25 VII 1952 – wejście w życie traktatu o EWWiS
1955 – powstanie „planu Beyena” – dotyczącego
powstania w Europie regionalnej wspólnoty
ekonomicznej
25 III 1957 – podpisanie przez państwa tworzące
EWWiS Traktatów Rzymskich o utworzeniu
EWG i EUROATOMU
1 I 1958 – wejście w życie Traktatów Rzymskich
8 IV 1965 – utworzenie jednej Rady i jednej
Komisji dla trzech Wspólnot Europejskich
1 VII 1967 – wejście w życie Traktatu Fuzyjnego
1 I 1973 – przystąpienie Danii, Irlandii, Wielkiej
Brytanii do Wspólnot Europejskich
1 I 1981 – przystąpienie Grecji do Wspólnot
Europejskich
1 I 1986 - przystąpienie Portugalii i Hiszpanii do
Wspólnot Europejskich
17 II 1986 – podpisanie Jednolitego Aktu
Europejskiego przez pierwsze 6 państw
członkowskich
28 II 1986 – podpisanie JAE pozostałe trzy
państwa
1 VII 1987 – wejście w życie Jednolitego Aktu
Europejskiego
7 II 1992 – podpisanie Traktatu o Unii
Europejskiej w Maastricht
1 XI 1993 – wejście w życie Traktatu z
Maastricht
1 I 1995 – wstąpienie do Unii Europejskiej
Austrii, Finlandii i Szwecji
2.10.1997 – podpisanie Traktatu
Amsterdamskiego
31.03.1998 – rozpoczęcie negocjacji
akcesyjnych z pierwszą grupą kandydatów
do UE
26.02.2001 – podpisanie Traktatu Nicejskiego
16 kwietnia 2003 - podpisanie
Traktatu Akcesyjnego
1 maja 2004 – Polska wraz z 9
krajami wstępującymi staje się
członkiem Unii Europejskiej
