BUDDA i KONFUCJUSZ

BUDDYZM



Buddyzm

konfucjanizm

to największe religie Chin i

Dalekiego Wschodu. Jednakże w przeciwieństwie do

buddyzmu konfucjanizm nie stał się religią światową.

Swym zasięgiem konfucjanizm obejmuje w zasadzie tylko

Chiny oraz obszary, na których zaznaczył się wpływ

kultury chińskiej.



Buddyzm liczący ponad 300 milionów wyznawców jest

czwartym, co do wielkości systemem wierzeniowym

świata, po chrześcijaństwie, islamie, i hinduizmie. Jednak

buddyzm to raczej nie religia, lecz prąd duchowy lub

system filozoficzny, choćby dlatego, że brak w nim

pojęcia Boga.



Założycielem buddyzmu był Siddhartha Gautama

, zwany

BUDDĄ czyli „OŚWIECONYM” lub „PRZEBUDZONYM”.

KONFUCJANIZM



Konfucjanizm podobnie jak buddyzm nie jest

systemem religijnym, lecz doktryną filozoficzno –

społeczno - etyczną, kładącą nacisk na doskonalenie

osobowości, współżycie ludzi i sposoby rządzenia.



Twórcą konfucjanizmu był Konfucjusz

BUDDA i

KONFUCJUSZ



Prawdziwe imię :

Siddhartha Gautama



Budda urodził się na nizinie

Teraju leżącej u podnóża

Himalajów, w granicach

współczesnego Nepalu.



Był wychowanym w przepychu

księciem małego państewka.

Jako młody człowiek wiódł

wygodne i szczęśliwe życie.

Został on odseparowany od

życia codziennego.



Prawdziwe imię :

Kong Qiu,

zwany także Kongfuzi, K’ung fu-

tsy, czyli Mistrz K’ung



Urodził się w chińskim księstwie

Lu.



Pochodził z biednej szlacheckiej

rodziny. Jego ojciec był

urzędnikiem wojskowym, umarł

kiedy syn miał 3 lata.

Wychowała go samotnie matka,

poznał biedę i trudy życia. Od

małego musiał fizyczną pracą

zarabiać na siebie.

BUDDA i KONFUCJUSZ



Siddhartha w wieku 16 lat

poślubił Jasodharę, córkę

sąsiedniego wodza, i miał z

nią syna Rahulę.



W wieku 29 lat uświadomił

sobie nieuchronność choroby,

śmierci i starości. Odszedł z

pałacu wyrzekając się

bogactwa i chcąc znaleźć

ucieczkę od cierpienia oraz

sens istnienia. Przez sześć lat

oddawał się różnym

dostępnym praktykom

medytacyjnym oraz skrajnej

ascezie.



W wieku 19 lat ożenił się i

rozpoczął karierę urzędniczą.

Zdobył sławę człowieka

niezwykle uczonego, miał znać

na pamięć klasyczną „Księgę

Pieśni”. Był kolejno

naczelnikiem spichlerzy,

nadzorcą pól książęcych i

ludzi doglądających zwierząt

ofiarnych.



Był doskonale wykształcony.

Znał się na etykiecie, muzyce,

łucznictwie, powożeniu

zaprzęgiem, kaligrafii i

arytmetyce, poezji i historii.

Został więc znakomitym

nauczycielem. W 530 p.n.e.

założył szkołę, w której

uczono pisma, zasad

zachowania się i podstawowej

wiedzy

BUDDA i KONFUCJUSZ



Jednak po 6 latach intensywnych

praktyk zdał sobie sprawę, że

surowe umartwianie i posty są

równie pozbawione sensu, co

poprzednie życie w przepychu.



Mając 35 lat, doznał pod drzewem

figowym (zwanym odtąd drzewem

bo) oświecenia (bodhi), gdy trwał

w medytacji. Wtedy nazwał się

Buddą („przebudzonym”).



Po osiągnięciu tego stanu, przez

45 lat głosił własne nauki, stając

się bodhisattwą. Starał się głosić

ludziom wiedzę o tym, co odkrył o

naturze rzeczywistości i o tym jak

można wykroczyć poza stan

ludzki.



W 517 roku p.n.e. (miał 34 lata)

udał się do stolicy królestwa Czou,

gdzie spotkał wybitnego filozofa

Laozi. To spotkanie zaważyło na

dalszym życiu Konfucjusza.



W rodzinne strony powrócił

bowiem już jako uznany

mędrzec. Pełnił w Lu wiele

ważnych funkcji publicznych,

lecz na skutek intryg popadł w

niełaskę księcia. W

towarzystwie kilku uczniów

przez 12 lub 14 lat błąkał się

po sąsiednich państwach

głosząc swoją naukę.



W 483 p.n.e. wrócił do Lu i

zadowolił się pozycją

nauczyciela.

BUDDA i KONFUCJUSZ



Istotę nauki BUDDY stanowią

cztery szlachetne prawdy

buddyzmu:

Wszelkie istnienie nieuchronnie

wiąże się z cierpieniem .

Przyczyną cierpienia jest

pragnienie i żądza.

Całkowite wygaszenie pragnień

prowadzi do usunięcia cierpienia.

Ostateczne wyzwolenie (nirwana)

osiąga się poprzez praktykowanie

zasad „szlachetnej ośmiorakiej

ścieżki”: poznania,

postanowienia, słowa, czynu

(karman), życia (jego sposobie),

wysiłku, myślenia oraz medytacji.



Nauki Konfucjusza

koncentrowały się wokół

bezkonfliktowego społeczeństwa

i zasad rządzenia.



Społeczeństwo opiera się na

pięciu związkach zależności i

wzajemnych zobowiązaniach:

Dobroć księcia- lojalność

poddanego.

Miłość ojca- przywiązanie syna.

Życzliwość starszych- szacunek

młodszych.

Sprawiedliwość męża-

posłuszeństwo kobiety.

Wierność przyjaciela-

wzajemność przyjaciela.

BUDDA i KONFUCJUSZ



PODSUMOWUJĄC: Konfucjusz

postrzegał państwo jako

przedłużenie rodziny, a władcę

jako ojca ludu.



W swoim ideale etycznym kładł

nacisk na trzy zalety, które

powinny mieć człowiek szlachetny:

roztropność, miłosierdzie i

odwaga.



Łączyło się z tym przestrzeganie

pięciu starych cnót chińskich:

humanitarność; uczciwość;

znajomość etykiety; szczerość;

mądrość , czyli dążenie do

zdobywania wiedzy.



Cechy te miały czynić człowieka

szlachetnym, gdyż tylko on mógł

sprostać obowiązkom rządzenia

lub pomagania w rządzeniu.



JEDNYM SŁOWEM: GDY

NICZEGO NIE BĘDZIEMY

CHCIEĆ, NIGDY NIE

POCZUJEMY SIĘ SMUTNI, BO

NIC I NIKT NIE ZDOŁA NAS

ZRANIĆ !



Żeby jednak to osiągnąć,

potrzeba wielu lat medytacji i

pracy nad sobą.

BUDDA i KONFUCJUSZ



Budda umarł w niewielkim mieście

Kusinara leżąc między dwoma

drzewami

sala

, które cudownie

zakwitły, choć nie była to pora ich

kwitnienia. Mimo że częstokroć

powiada się, iż Budda zmarł

zjadłszy zatrutą wieprzowinę

podaną mu przez świeckiego

wyznawce, z relacji zawartej w

Kazaniu o Wielkim Zgaśnięciu

jasno wynika, że po tym zdarzeniu

doszedł on do zdrowia i umarł w

jakiś czas póżniej, najwyraźniej z

przyczyn naturalnych.



Buddyzm nie stara się wyjaśnić

problemu pochodzenia człowieka,

nie opiera się na mitach czy Bogu.

Źródłem objawienia jest nie Bóg,

a sam człowiek, który dzięki

medytacjom osiągnął stan

przebudzenia.



Konfucjusz pochowany został

w Qufu, gdzie do dziś znajduje

się jego grób. Jego proste,

nauki są wciąż popularne w

Chinach i innych krajach

Dalekiego Wschodu. W swej

nauce w ogóle nie odwoływał

się do sił nadprzyrodzonych,

jako jedyny z twórców wielkiej

doktryny nie twierdził, że

pochodzi ona z jakiegokolwiek

boskiego źródła czy też

natchnienia niedostępnego

dla innych ludzi.

BUDDYZM I KONFUCJANIZM



Około IV wieku n.e., kiedy do Chin dotarł

buddyzm - bardzo szybko oba systemy

zaczęły się przenikać i uzupełniać. Oba te

nurty wprowadzały swoistą równowagę:

konfucjanizm- stałość władzy i szacunek

dla niej, buddyzm- zaspokojenie

ludzkiego pragnienia obrzędów i świętych

ksiąg.

WNIOSKI



Buddyzm przerodził się w późniejszym czasie w kult

samego Buddy. Jego ideą przewodnią było umrzeć

raz na zawsze, by uniknąć cierpienia i zjednoczyć się

ze światem duchowym; jeśli się to nie udało, dusza

skazana była na reinkarnację (utożsamianą głównie z

pokutą i nowymi cierpieniami).

Konfucjanizm był znacznie bardziej praktyczny.

Stanowił moralną ścieżkę, mówił co wolno, a czego

nie wolno, jak powinno być i co robić by móc się

cieszyć idealnym życiem codziennym.



Jedno i drugie miało służyć osiągnięciu osobistego

szczęścia (choć szczęście było rozumiane zupełnie

różnie).

Źródła



Wikipedia – wolna encyklopedia

internetowa



Encyklopedia Audiowizualna

Britannica – Filozofia i religia.

Wyd.KURPISZ S.A. , Poznań 2006



Portal wiedzy Onet.pl



Internetowa Encyklopedia PWN

Document Outline