Sieci dostępowe

•

Wprowadzenie. Szerokopasmowe sieci
dostępowe z integracją usług.

•

Technologie stosowane dla skrętki
miedzianej: DSL, HDSL, SDSL.

•

Sieci dostępowe w technologii ADSL.

•

Sieci dostępowe w technologi FITL
Architektury: FTTC, FTTB, FTTH.

•

Bezprzewodowe sieci LAN. IRDA, WiFi,
WiMax. Normy, urządzenia,
konfiguracje, zabezpieczenia.

Sieci dostępowe HFC. Architektura
jednokierunkowa CB i dwukierunkowa HFC
Sieci ISDN. Konfiguracja dla modelu ISO/OSI.
Styki fizyczne w punktach odniesienia S, T, U,
V1, V3, V4

Sieci teletechniczne o budowie modułowej.
Okablowanie strukturalne, przełączniki sieciowe,
standardy, wymagania techniczne, normy.
Szkieletowe sieci światłowodowe.

Systemy i instalacje inteligentnych
budynków. Porównanie standardów. X-10,
EIB
Zasilanie systemów sieci dostępowych.
Instalacje wydzielonego zasilania.

Macierz wzajemnej słyszalności w

systemie wielodostępowym z węzłem

centralnym

1
1

...

1 1 ... 1 1 1 ... 1 1

...

1
1

�

Schemat funkcjonalny użytkownika

ŹI – pierwotne źródło informacji, BUF – bufor,NAD –

nadajnik, ODB

– odbiornik sygnałów z kanału

wspólnego, ODB

– odbiornik z kanału pomocniczego,

, I

–informacje o systemie dostępne dla

użytkownika

W systemach wielodostępowych

możemy wyróżnić pięć typów

informacji o stanie systemu:

Informacje o stanie własnego bufora ( I

) – użytkownik uzyskuje informacje o

stanie zapełnienia swojego bufora, nie zmniejsza przepustowości kanału
Informacje o stanie kanału wspólnego ( I

) – użytkownik uzyskuje informacje o

stanie kanału ( wolny czy zajęty) przy użyciu odbiornika ODB

. Informacja ta nie ma

wpływu na przepustowość kanału. Informacja ta nie jest natychmiastowa, musi być

odebrany co najmniej jeden bit. Przykładem protokołu wykorzystującego tą informacje to

CSMA i jego pochodne.
Informacje o wyniku transmisji pakietu ( I

) – użytkownik uzyskuje informację czy

transmisja powiodła się i czy pakiet został zaakceptowany przez odbiorcę. Nadawana ona

jest przez kanał właściwy lub kanał pomocniczy, który jest wydzielony z kanału właściwego.

Mechanizm ten jest podstawową regułą dostępu ze sprzężeniem zwrotnym. Przykładem

wykorzystania tej informacji jest protokół ALOHA.
Informacje o stanie bufora innych użytkowników ( I

) – użytkownik uzyskuje

informację o długości kolejek pakietów oczekujących na transmisje lub potwierdzenie

udanej transmisji . Przesłanie tej informacji odbywa się w kanale właściwym lub w kanale

pomocniczym. Przykładem wykorzystana tej informacji jest protokół urnowy, w którym

użytkownik przed przystąpieniem do transmisji musi znać liczbę użytkowników

posiadających niepuste bufory w momencie transmisji. Innym przykładem protokołu jest

DQDB, który pobiera informacje o tym ile pakietów czeka na transmisje w określonych

częściach sieci.
Informacje o początkach ramki ( I

). Protokoły dzielą się na asynchroniczne oraz

synchroniczne. Protokoły asynchroniczne są to takie protokoły, które mogą przesyłać dane

w kanale wspólnym w dowolnym momencie, natomiast synchroniczne tylko na początku

ramki

Znaczenie poszczególnych funkcji

Funkcje portu użytkownika –UPF. Dostosowuje specyfikacje

styku użytkownika do funkcji rdzenia i zarządzania.

Funkcje portu usługi – SPF. Przystosowuje styk SNI ( styk z

węzłami usługi ) do obsługi przez funkcje rdzenia i wyboru

informacji przeznaczonych dla funkcji zarządzania siecią

dostępową.

Funkcje rdzenia CF – Dostosowuje ona wymagania

transportowe dla poszczególnych usług lub użytkowników dla

wspólnego systemu transportowego ( włącznie z protokołami

przenoszonymi przez sieć).

Funkcje transportowe TF – obsługuje ścieżki transportowe

pomiędzy różnymi elementami sieci dostępowej i adaptacje

wykorzystywanych mediów transmisyjnych.

Funkcje zarządzania siecią dostępową AN - SMF – mają za

zadanie

koordynować

konfiguracje

wszystkich

funkcji

dostępnych w sieci dostępowej.

Styk użytkownik – sieć

      Styk użytkownika z siecią możemy podzielić na dwie części:
-         -   Indywidualny
-         -   Współdzielony
          Styk indywidualny powinien być wykorzystywany przez obecnie

istniejące typy dostępu i usług, w tym PSTN i ISDN. Nie ma on jeszcze
określonej dokładnej specyfikacji styku UNI i dlatego używa
standardów krajowych.Poprzez pojedynczy styk użytkownika z siecią
może być dostępny więcej niż jeden węzeł usługi. Dlatego też
pojedynczy styk użytkownika może obsługiwać wiele dostępów
logicznych, z których każdy może być dołączony poprzez różne SNI do
różnych węzłów usługi.