SPOSOBY KOMUNIKOWANIA SIĘ Z DZIECKIEM CHORYM

Komunikacja

•

We współczesnej pediatrii

funkcjonuje pojęcie „pacjenta

zbiorowego”, czyli dziecka wraz z

rodziną. Współpraca z rodziną jest

niezbędnym warunkiem skuteczności

oddziaływań medycznych.

PROCES ADAPTACJI DZIECKA

DO WŁASNEJ CHOROBY

Każde dziecko reaguje, na chorobę

i hospitalizację inaczej, indywidualnie. Rodzaj tej

reakcji oraz jej siła zależą od:

- cech psychofizycznych dziecka

- doświadczenia życiowego

- wychowania

- środowiska

- od sposobu powstania choroby

- nasilenia objawów chorobowych

- świadomości dziecka, co do przebiegu choroby

- prognozy choroby.

Dzieci- pacjenci w radzeniu sobie z lękiem

wykorzystują mechanizmy obronne, wśród

niech można wskazać:

- wypieranie lęku,

- przemieszczanie lęku

- podawanie lęku przyjmujące formę

opowiadania o własnych dolegliwościach,

przebiegu choroby, zabiegach; wzbudzanie

niepokoju

u innych dzieci przynosi ulgę jego autorowi

- racjonalizacja

- izolowanie się

- ucieczka w fantazję

Niemożność lub brak umiejętności odreagowania

napięcia to najczęstsze przyczyny pojawiających się

u chorych dzieci problemów w zachowaniu. Wśród

nich wyróżnia się przede wszystkim:

- nadmierne koncentrowanie na sobie uwagi

otoczenia, przyjmujące zwykle formę

błaznowania, lekceważenia próśb i

poleceń, uporczywe poszukiwanie

kontaktu z matką lub pielęgniarką

- nadmierną aktywność (przerywanie

rozpoczętych zabaw, działania bezcelowe)

- lękliwość

- agresywność

- wycofanie i zamknięcie się w sobie.

ADAPTACJA RODZICÓW DO

SYTUACJI CHOROBY

DZIECKA

•

Adaptacja rodziców do sytuacji, jaką

stwarza choroba dziecka przebiega

przez kilka etapów: szoku, paniki,

zaprzeczenia, żalu i rozpaczy,

opłakiwania utraty zdrowego dziecka

oraz akceptacji i aktywnego

działania.

Sześć charakterystycznych sposobów

reagowania rodziców na chorobę

dziecka,

a są nimi:

•

Zachowanie konstruktywne wynikające z

uznania choroby za wyzwanie, któremu

trzeba sprostać. Rodzice mobilizują się do

konstruktywnych działań mających pomóc

dziecku w przezwyciężaniu choroby;

starają się uzyskać jak najwięcej informacji

o chorobie, rokowaniu, diagnozowaniu,

leczeniu, możliwym swoim udziale

w pielęgnacji i rehabilitacji. Tacy rodzice

wywierają pozytywny wpływ emocjonalny

na swoje dziecko.

Sześć charakterystycznych sposobów

reagowania rodziców na chorobę

dziecka

•

Zachowania depresyjno-pasywne są

charakterystyczne dla rodziców

zamkniętych w sobie, unikających

kontaktów z personelem medycznym i

badań kontrolnych. Żal jest główną emocją,

którą przeżywają.

•

diagnozowaniu, leczeniu, możliwym swoim

udziale

w pielęgnacji i rehabilitacji. Tacy rodzice

wywierają pozytywny wpływ emocjonalny

na swoje dziecko.

Sześć charakterystycznych sposobów

reagowania rodziców na chorobę

dziecka

•

Zachowania agresywne okazywane przez

zgłaszanie wciąż nowych żądań, brak

cierpliwości, dochodzenie swoich praw w

każdej sytuacji, grożenie personelowi

medycznemu.

•

Przymus podejmowania nie zawsze

racjonalnych działań, u podłoża, których są

lęk i poczucie winy. Działania takie dają

rodzicom poczucie zrobienia „wszystkiego,

co tylko można…”

Sześć charakterystycznych sposobów

reagowania rodziców na chorobę

dziecka

•

Rytualizacje to zachowania

polegające na schematycznym

powtarzaniu tych samych czynności.

Celem ich jest obniżenie napięcia

emocjonalnego i wzrost poczucia

bezpieczeństwa

KOMUNIKOWANIE SIĘ Z

CHORYM DZIECKIEM

•

Poprawna komunikacja z chorym

dzieckiem uwzględniająca odrębność

jego psychicznego funkcjonowania,

wymaga uwzględnienia następujących

zasad:

1. Informacje o chorobie i planowanym

postępowaniu diagnostyczno-

terapeutycznym powinny być pełne i

prawdziwe.

KOMUNIKOWANIE SIĘ Z CHORYM

DZIECKIEM

2.Informacje o chorobie, leczeniu i

pielęgnowaniu powinny być

przekazywane w sposób spokojny (nie

emocjonalny).

3. Informacje muszą być dostosowane

do możliwości intelektualnych

dziecka.

4. Informacje nie powinny być zbyt

obszerne.

KOMUNIKOWANIE SIĘ Z CHORYM

DZIECKIEM

5. W celu ułatwienia dziecku zrozumienia

istoty choroby warto uzupełniać przekaz

słowny takimi pomocami jak: rysunki,

schematy, ryciny anatomiczne.

6.Kontakt z dzieckiem w wieku dorastania

należy budować na takich samych

zasadach, jak kontakt z osobami dorosłymi.

7. Akceptacja potrzeb dziecka.

KOMUNIKOWANIE SIĘ Z CHORYM

DZIECKIEM

8. Podczas przekazywania informacji dziecku

należy uwzględnić ewentualne

konsekwencje choroby (jej długofalowe,

nieodwracalne skutki).

9.Nadrzędną zasadą, którą należy przestrzegać jest

zasada budowania i podtrzymywania nadziei

(informacje niepomyślne, często o treści

traumatyzującej powinno się przeplatać

informacjami o zjawiskach pozytywnych; buduje

to w dziecku stan sprzyjający jego zdrowieniu)

Document Outline