1. METODA OPOWIEŚCI
RUCHOWEJ
Twórcą tej metody jest szwedzki pedagog
Józef Gotfryd Thulin
W metodzie tej dużą rolę spełnia
nauczyciel, który poprzez obrazowe
opowiadanie bajki, opowieści, prawdziwego
wydarzenia uaktywnia wyobraźnie dziecka i
skłania je do odtworzenia ruchem
usłyszanych treści. Opowieść powinna być
tak skonstruowana, aby jej obraz ruchowy
odpowiadał zasadzie wszechstronności, tj.,
aby angażując wyobraźnię dziecka
usprawniał wszystkie główne grupy
mięśniowe oraz narządy wewnętrzne
( głównie układ krążenia i oddychania).
Powinny tu występować ruchy o
różnorodnym charakterze, np. biegi, skoki,
rzuty, czworakowanie, pełzanie, pchanie,
noszenie itp..
Metoda opowieści ruchowej sprzyja rozwojowi
fantazji, która w życiu dziecka odgrywa
dominującą rolę; fantazja, bowiem może
pobudzić i utrzymać dziecko w ruchu, wywołać
przeróżne obrazy; sprawia, że dziecko bawiąc
się raz jest „ptakiem”, raz „psem”, a jeszcze
innym razem „kierowcą pociągu, samochodu,
pojazdu kosmicznego” itp.
Metoda opowieści ruchowej wymaga jednak
od nauczyciela dobrego, starannego
przygotowania i zrozumienia, że stosowane
opowiadanie w czasie trwania zajęć jest tylko
środkiem do odtworzenia przez dzieci
poprawnego ruchu. Układ opowiadania, zatem
musi opierać się na zasadach
wszechstronności ruchu, stopniowaniu wysiłku
i zmienności pracy mięśniowej.
2. METODA GIMNASTYKI
TWÓRCZEJ
Metoda gimnastyki ekspresyjnej ( twórczej )
została spopularyzowana w Polsce przez
W .
Gniewkowskiego
.
Metoda ta nie narzuca nauczycielowi schematu
zajęć. Obowiązują jedynie trzy zasady
konstrukcji zajęć:
zasada wszechstronności ;
zasada naprzemienności wysiłku i rozluźniania ;
zasada stopniowania trudności .
Jednakże dzieciom należy wyjaśnić „ co mają
robić . „ Jak robić” będzie zależało od ich
pomysłowości , fantazji , doświadczeń
ruchowych .
Uwzględnia się tu łączenie ruchu z muzyką, z
rytmem, wprowadza się ćwiczenia muzyczno
ruchowe, sceny dramatyczne itp. Taki styl
zmusza do eksperymentowania, tworzenia, daje
okazję do przeżywania, odczuwania, kształtuje
zmysł estetyczny, kulturę ruchu, przysposabia
do współpracy z partnerem. Pokaz staje się
zbędny, schodzi na dalszy plan. Jeśli chodzi o
rodzaj ćwiczeń, to stosuje się ćwiczenia z
przyborem oraz bez przyboru. Metoda
dopuszcza także ćwiczenia na przyrządach, lecz
i w tym przypadku daje się uczniom całkowitą
swobodę w pomysłowości i wykonaniu ćwiczeń
według własnych możliwości.
Stosując w zajęciach ruchowych metodę Labana
należy pamiętać o jej podstawowych
założeniach . Opiera się ona na 16 tematach , z
których każdy uwzględnia inny charakter ruchu.
Z tej liczby tematy 1-6 przeznaczone są dla
dzieci w wieku do 10 lat.
TEMAT I. Wyczucie własnego ciała
TEMAT II. Różnorodne czynności lokomocyjne
TEMAT III. Wyczucie ciężaru
TEMAT IV. Płynność ruchu w przestrzeni i czasie
TEMAT V. Współdziałanie z partnerem lub grupą
TEMAT VI. Użycie własnego ciała jako narzędzia
w różnych czynnościach
3. METODA K.ORFFA
Twórca tej metody
K.Orf
uważał , iż
kulturę fizyczną dziecka należy
rozwijać w korelacji z kulturą
rytmiczno - muzyczną i kulturą
słowa . Te trzy czynniki – muzyka ,
mowa , ruch przenikają się
wzajemnie i dają dziecku możliwość
rozwijania
inwencji twórczej
i samoekspresji .
MUZYKA
MUZYKA
- punktem wyjścia do
budowania prostych form muzycznych
jest moment , gdy dziecko potrafi
zaśpiewać tekst z własną melodią .
Melodię dziecko tworzy przy użyciu
instrumentów perkusyjnych . Dzieci
muzykują , tworzą małe zespoły .
Zdolniejsze dzieci próbują same
dyrygować powstałym zespołem .
Początkowo dzieci zapoznają się z
różnymi utworami muzycznymi ( kaseta
lub płyta CD ) , poznają tonacje i zasady
tworzenia melodii i akompaniamentu .
Następnie samodzielnie podejmują
proces tworzenia .
MOWA ( słowo )
MOWA ( słowo )
- ćwiczenia mowy
służą przygotowaniu do prawidłowej
dykcji i wzbogacają słownictwo dziecka .
Rytmiczność mowy jest źródłem
improwizacji głosem , ruchem z
udziałem rąk , nóg . Ćwiczenia te
odbywają się w 3 formach :
• dzieci wystukują rytm do słów ,
• dzieci wyszukują słowa do rytmu ,
• dzieci wymawiają teksty wyliczanek ,
przysłów , wierszyków w dowolny
sposób
(zmiana dynamiki , tempa itp. ) .
RUCH
RUCH
- głównym jest poznanie przez dziecko
swoich możliwości ruchowych , wyczucie
stosunków przestrzennych , czasowych ,
doskonalenie współpracy w grupie
.Osiągnięcie tego celu jest możliwe poprzez
indywidualne i grupowe eksperymentowanie ,
odkrywanie i stawianie zadań ruchowych .
Szczególne znaczenie odgrywa improwizacja
ruchowa . rozwija fantazję , rytmizuje ,
nadaje płynność ruchową .
Punktem wyjścia są przykłady z własnego
otoczenia , ilustracja prostych opowieści ,
ćwiczenia z piłeczkami , obręczą , ilustracja
ruchowa muzyki .
4.GIMNASTYKA RYTMICZNA
A. i M.KNIESSÓW
Bazuje ona na ruchu naturalnym. powstała w
latach 70 w Hanowerze . Jest to rodzaj
gimnastyki rytmicznej , twórczej , polegającej
na nieustannym poszukiwaniu nowych form i
rodzajów ruchu .
Głównymi elementami omawianej metody
Głównymi elementami omawianej metody
są :
są :
• ruch ,
• muzyka ,
• rytm ,
• przybory .
Charakterystyczne dla metody Kniessów jest użycie do
ćwiczeń ruchowych dwóch przyborów równocześnie
przez jedną osobę. Stosuje się następujące
• przybory :
• bijaki ,
• szarfy ,
• grzechotki ,
• dzwoneczki ,
• bębenki ,
• przepołowione łuski orzecha kokosowego .
W tej metodzie bardzo ogranicza się mówienie
. Impulsem do podejmowania wszelkich form
ruchu jest muzyka . Dziecko w tym wieku
cechuje„ głód „ ruchu. W gimnastyce
rytmicznej dzieci wykonują ćwiczenia w
różnych pozycjach i rytmie , co doskonale
zaspokaja ich potrzebę ruchu . Jest dużo
improwizacji, indywidualnej interpretacji
muzyki, rytmu i sposobów użycia przyboru:
dużo elastyczności, płynności, swady i
swobody ruchu.