POZYCJE 

WYJŚCIOWE 

I ĆWICZEBNE

POZYCJE 

WYJŚCIOWE 

I ĆWICZEBNE

ćwiczenia 

kompensacyjno 

- korekcyjne

ćwiczenia 

kompensacyjno 

- korekcyjne

Zadania gimnastyki

• Gimnastyka wyrównawcza – to zasób i 

rodzaj ćwiczeń, które mają 

skompensować pewien niedobór ruchowy 

zarówno pod względem ilościowym, jak i 

jakościowym. Działa profilaktycznie.

• Gimnastyka korekcyjna obejmuje 

ćwiczenia, których zadaniem jest 

naprawienie lub poprawienie czegoś, co 

zostało mniej lub bardziej uszkodzone – 

jej zadaniem jest usunięcie wady 

postawy. Działa leczniczo.

POZYCJE WYJŚCIOWE I 

ĆWICZEBNE

Pozycja ćwiczebna to pozycja 

przyjmowana podczas wykonywania 

ćwiczenia (ma szczególne znaczenie podczas 

wykonywania ćwiczeń statycznych).
Właściwy dobór pozycji wyjściowych (PW) 

określa wartość wykonywanego ćwiczenia. 

Ich klasyfikacja zależy od zakładanego 

celu

. 

W gimnastyce korekcyjnej najważniejsza jest 

lokalizacja (I) i odciążenie (II). 

I. 

Biorąc pod uwagę stopień doraźnego 

wyrównania wady wyróżnia się pozycje 

korekcyjne 
i hiperkorekcyjne.

pozycje c.d.

• Pozycje korekcyjne to te, w których oś 

kręgosłupa powraca do stanu 
prawidłowego.

• Pozycje hiperkorekcyjne – przeprostne 

polegają na nadmiernym wygięciu w stronę 
przeciwną.

Stosowanie pozycji korekcyjnych jest 
zasadą obowiązującą w każdym 
ćwiczeniu. 

II. 

Ciężar ciała powoduje pogłębienie 

zarówno krzywizn fizjologicznych, jak i 
skrzywienia kręgosłupa. 
Ze względu na 

stopień obciążenia 

kręgosłupa 

wyróżnia się pozycje odciążające 

kręgosłup od ucisku osiowego 
i obciążające go.

• Pozycje odciążające to te, w których 
kręgosłup ustawiony jest równolegle do 
podłoża lub pod pewnym kątem. 

Zalicza się do nich: leżenie przodem, 

tyłem, bokiem, podpory i pozycje ręczno – 
kolanowe (pozycje Klappa w klękach) oraz 
zwisy.

Zwis na rękach działa odciążająco 

przede wszystkim na odcinek piersiowy 
kręgosłupa, 

zwis na podudziach – na odcinek 

lędźwiowy. 

Programu postępowania 

korekcyjnego nie można jednak opierać 
wyłącznie na pozycjach odciążających. 

Odciążone mięśnie 

antygrawitacyjne pracują zupełnie 
inaczej niż w pozycji spionizowanej – 
cechującej człowieka. 

Dobierając pozycje wyjściowe  

należy przestrzegać zasady: od ćwiczeń 
w odciążeniu do ćwiczeń z 
obciążeniem, co oznacza 
przechodzenie od ćwiczeń w pozycjach 
niskich do ćwiczeń 
w pozycjach wysokich.

Ze względu na 

położenie środka 

ciężkości ciała 

w stosunku do podłoża 

pozycje wyjściowe 

dzieli się na: pozycje niskie i wysokie.

•  Pozycje niskie charakteryzują się niskim 
położeniem środka ciężkości ciała w 
stosunku do podłoża. Do tej grupy zalicza się 
leżenie, siady, podpory, klęki itp.
Pozycje niskie stwarzają dobre warunki do 
stabilizacji 
i izolacji.

•  Pozycje wysokie charakteryzuje wysokie 
położenie środka ciężkości ciała w stosunku 
do podłoża. Utrzymanie równowagi jest w 
nich utrudnione ze względu na zmniejszenie 
podstawy podparcia ciała lub podniesienie 
środka ciężkości ciała. W związku z tym 
określa się je również pozycjami 
chwiejnymi. 

Pozycje izolowane

W przypadku gimnastyki korekcyjnej 

izolacja

 

oznacza ograniczenie rozprzestrzeniania się ruchu 

do jakiegoś określonego odcinka lub segmentu. 

Może to być ustalenie obręczy barkowej podczas 

ćwiczeń rozciągających mm piersiowe większe lub 

ustalenie miednicy w ćwiczeniach kończyn dolnych 

tak, aby nie spowodować przemieszczania się 

ruchu na odcinek lędźwiowy kręgosłupa.

 

Przyjmuje się, że 

im pozycja jest niższa a 

płaszczyzna zetknięcia się z podłożem lub 

przyrządem większa, tym pozycja jest bardziej 

izolowana

 i daje większą gwarancję prawidłowego 

wykonania ćwiczenia.

Stabilizacja

• Stabilizacja bierna: ustalenie 

uzyskuje się odpowiednią pozycją, w 

której stabilizatorem jest ciężar ciała 

lub granica ruchomości stawów. Osiąga 

się je także przy pomocy przyboru lub 

przy pomocy instruktora czy 

współćwiczącego.

• Stabilizacja czynna, znacznie 

trudniejsza do osiągnięcia, uzyskiwana 

jest przez napięcie odpowiednich grup 

mięśniowych (włączenie świadomości).

Sterowanie

Lokalizacja działania na kręgosłup opiera się 
na tzw. zasadzie sterowania. 
Terminu tego używa się także dla określenia 
działania dolnego czy górnego przyczepu 
m prostego brzucha przy ustalonym drugim:

• sterowanie odgórne – uruchamianie tułowia 

w stosunku do unieruchomionych kończyn 

dolnych,

• sterowanie oddolne – uruchamianie 

kończyn dolnych w stosunku do 

unieruchomionego tułowia.