. Masaż łącznotkankowy



Masaż odruchowych stref tkanki łącznej

jako masaż łącznotkankowy został

opisany w 1929 r. przez Elżbietę Dicke.



Pacjent odczuwa ten zabieg jako

wrażenie cięcia lub zadraśnięcia, tak

jakby masaż wykonywany był

paznokciem.

Zależnie od przesuwanej warstwy

tkanki łącznej w czasie zabiegu

rozróżniamy trzy techniki:



technikę skórną,



technikę podskórną,



technikę powięziową

Sposób wykonywania



Masaż łącznotkankowy można wykonywać w

pozycji siedzącej, leżącej na boku lub leżącej

tyłem.



Najkorzystniejszą pozycją jest leżenie na boku

z uwagi na dobre rozluźnienie pacjenta i

dobry dostęp do tkanek masowanych.



Masaż powinno się wykonywać tą ręką, która

jest zgodna z leczoną stroną pacjenta (np.:

prawy brzeg kości krzyżowej — prawą ręką).



Masaż wykonuje się opuszkami

palców trzeciego i czwartego przy

wyprostowanym stawie

nadgarstkowym. Przesuwanie tkanki

łącznej następuje za pomocą całej

kończyny górnej.

Przy mocno napiętej tkance łącznej,

ręka niepracująca musi być użyta jako

ręka stabilizująca staw nadgarstkowy

ręki pracującej, co pozwala na

równomierne obciążenie obu kończyn



Powierzchowny masaż łącznotkankowy

wykonuje się, gdy powłoki ciała są mocno

napięte. Wynika to z powiązań tej tkanki z

autonomicznym układem nerwowym.



Zmniejszenie napięć i uzyskanie

możliwości przesuwania tkanki wpływa na

zaburzenia czynnościowe narządów

wewnętrznych, co znajduje zastosowanie

w leczeniu chorób wewnętrznych.



Technika zabiegu polega na powierzchownych

przesunięciach tkanki łącznej od brzegów kości i

mięśni.



Podstawową zasadą jest, aby wykonywać

przesunięcia tkanki masowanej, a nie ucisk.



Podczas zabiegu należy kolejno masować strefy

zmian łącznotkankowych przy brzegu kości

krzyżowej, okolicy stawu krzyżowo-biodrowego i

okolicy krętarza większego. Następnie masuje się

okolice od wyrostków kolczystych do bocznej

strony ciała, w okolicy mięśnia prostownika

grzbietu i na brzegach łopatki.



Przy zabiegach na brzegu kości

krzyżowej i okolicy stawu krzyżowo-

biodrowego mogą występować

okresowo swędzenia na łopatce oraz

bóle głowy, jeżeli zabieg nie będzie

wykonany poprawnie technicznie.

Reakcje te znikają, gdy zabieg

zostanie powtórzony dokładnie.

Reakcje wywołane przez masaż tkanki

łącznej można podzielić na:



subiektywne odczucia pacjenta,



reakcje tkanki skórnej,



reakcje nerwowe,



reakcje opóźnione.



Subiektywne odczucie pacjenta tzw. cięcia

występują zawsze, gdy istnieją nerwoodruchowe

strefy łącznotkankowe. Wrażenia te są

uzależnione od napięcia tkanki — im większe

zmiany łącznotkankowe, tym silniejsze jest

wrażenie tnące.



Przy masażu tkanki łącznej występuje

zaczerwienienie skóry

(dermo-graphia rubra),

w niektórych przypadkach może dojść do

powstania pęcherza

(dermographia eleveta).

Objawy te mogą się utrzymywać do 24 godzin po

zabiegu



W pierwszych 3—5 zabiegów mogą

pozostawać niebieskie plamy na skórze

na skutek minimalnych wybroczyn

miąższowych. Plamy te są niebolesne.

Jeżeli przebarwienia będą bolesne,

oznacza to, że masaż wykonany był z

uciskiem i zbyt twardo, co jest błędem

w sposobie wykonywania masażu.



Reakcje nerwowe objawiają się

uczuciem gorąca, złagodzeniem

bólu, wzmożoną potliwością oraz

przestrojeniem układu nerwowego

autonomicznego



Reakcja opóźniona występuje po około 2

godzinach po zabiegu. Pacjent odczuwa

zmęczenie jako reakcję wzmożonego

napięcia układu przywspółczulnego. Zjawisko

to jest normalnym objawem pozabiegowym i

wystarczy 30-minutowy wypoczynek do

usunięcia tego zmęczenia.



Często może wystąpić objaw wzmożonego

apetytu i pragnienia oraz potrzeba

oddawania moczu.



Objawy te występują głównie w pierwszej

fazie korzystania z zabiegów, zaś w końcowej

są znacznie słabsze lub wcale nie występują.



Typowe reakcje dla masażu tkanki

łącznej mogą być wykorzystywane

przy leczeniu chorób naczyń,

zaburzeń czynności tarczycy i

chorób nerek.

Document Outline