Psychologia rozwojowa

Rozwój czynności

ruchowych:

1 miesiąc życia:



odruch automatycznego przebierania

nogami,



Nieznacznie unosi główkę,



śledzi oczyma poruszające się wolno

przedmioty,



Trzyma włożone w dłoń przedmioty.

Rozwój czynności

ruchowych:

2-3 miesiąc życia:



Leżąc na brzuszku, potrafi unieść

główkę pod kątem 90 stopni,



Zaczyna zagarniać znajdujące się w

zasięgu wzroku przedmioty.

Rozwój czynności

ruchowych:

4-6 miesiąc życia:



Przekręca się; podtrzymywane

potrafi siedzieć,



porusza się za pomocą rąk i nóg

(„czołga się”),



W pozycji siedzącej trzyma prosto

główkę,



Sięga i chwyta przedmioty.

Rozwój czynności

ruchowych:

7-9 miesiąc życia:



Siedzi bez pomocy,



Raczkuje,



Przenosi przedmioty z jednej ręki do

drugiej.

Rozwój czynności

ruchowych:

10-12 miesiąc życia:



Potrafi podciągnąć się i stanąć,



Chodzi, przytrzymując się mebli

(„kursuje”),



Później chodzi bez pomocy,



Przykuca i schyla się,



Pewne oznaki wyboru chwytu;



Trzyma w garści łyżkę, ale nie zawsze

trafia jeszcze jedzeniem do buzi.

Rozwój czynności

ruchowych:

13-18 miesiąc życia:



Chodzi tyłem i krokiem dostawnym,



Biega (14-20 miesięcy),



Toczy piłkę w kierunku dorosłego,



Składa dwa klocki,



Wkłada przedmioty do małych

pojemników i wysypuje je.

Teorie psychoanalityczne:

Zygmund Freud.



Zachowaniem człowieka rządzą procesy nie

tylko świadome ale również nieświadome,



Libido- instynktowny popęd seksualny, który

od urodzenia stanowi siłę motywacyjną dla

prawie wszystkich naszych zachowań,



Mechanizmy obronne pozwalają na redukcję

lęków (automatyczne i nieświadome) są to

wyparcie, zaprzeczanie rzeczywistości i

projekcja (przypisywanie innym własnych

poglądów) .

Teorie psychoanalityczne:

Zygmund Freud.

Osobowość ma strukturę, która rozwija

się przez lata:



jego trzon stanowi libido



Ego

bardziej świadomy, wykonawczy

element osobowości



Superego

ośrodek świadomości i

moralności uwzględniający normy i

zasady moralne rodziny i

społeczeństwa.

Teorie psychoanalityczne:

Zygmund Freud.

Niemowlę lub małe dziecko są

całkowicie owładnięte przez id.

Stanowią kłębek instynktów i

pragnień.

Ego zaczyna rozwijać się w wieku od 2

do 4 lub 5 lat.

Superego pojawia się tuż przed

rozpoczęciem edukacji szkolnej.

Teorie psychoanalityczne:

Zygmund Freud.

Fazy rozwoju psychoseksualnego.

Faza oralna-



wiek (0-1l.)



najwrażliwsze u noworodków usta, wargi i

język,



Zadanie rozwojowe odstawienie od piersi,



Zachowania oralne u dorosłych palenie i

objadanie się.

Teorie psychoanalityczne:

Zygmund Freud.

Fazy rozwoju psychoseksualnego.

Faza analna-



Wiek (2-3l.)



Wrażliwy obszar odbyt



Główne zadania rozwojowe trening

czystości



U dorosłych zorganizowanie,

skąpstwo, upór lub przeciwieństwa.

Teorie psychoanalityczne:

Zygmund Freud.

Fazy rozwoju psychoseksualnego.

Faza falliczna-



Wiek (4-5l.)



Strefą erogenną są genitalia



Główne zadania rozwojowe i

potencjalne źródło konfliktu to

kompleks Edypa



U dorosłych próżność, beztroska.

Teorie psychoanalityczne:

Zygmund Freud.

Fazy rozwoju psychoseksualnego.

Faza latencji-



Wiek (6-12l.)



Brak szczególnych obszarów

erogennych



Główne zadania rozwojowe rozwój

mechanizmów obronnych

Teorie psychoanalityczne:

Zygmund Freud.

Fazy rozwoju psychoseksualnego.

Faza genitalna-



Wiek (13-18l.)



Strefy erogenne genitalia



Główne zadania rozwojowe dojrzała

intymność seksualna



Dorośli, którzy zintegrowali poprzednie

etapy powinni dojść do etapu szczerego

zainteresowania innymi ludźmi i dojrzałej

seksualności.

Teorie psychoanalityczne:

Erik H. Erikson.



Twórca psychospołecznych stadiów rozwoju,



Rozwój trwa przez całe życie



By wykształcić kompletny i stabilny rys

tożsamościowy jednostka musi przetrzymać

i pomyślnie rozwiązać osiem kryzysów i

dylematów,



Prawidłowe rozwiązanie każdego z

dylematów prowadzi do wzbogacenia się o

szczególne cnoty.

Teorie psychoanalityczne:

Erik H. Erikson.

Stadia rozwoju psychospołecznego:



Konflikt: podstawowa ufność a nieufność (0-1l.)

z niej powstanie

nadzieja.

Zadania:

ufność w

matkę lub opiekuna i we własne zdolności,



Konflikt: autonomia a wstyd i zwątpienie (2-3l)

powstaje

wola.

Zadania:

wolny wybór, trening

czystości, dziecko uczy się kontroli.



Konflikt: inicjatywa a poczucie winy (4-5l.) z

nich powstaje

zdecydowanie.

Zadania:

organizacja działań w celu, asertywność i

agresja.

Teorie psychoanalityczne:

Erik H. Erikson.

Stadia rozwoju psychospołecznego:



Konflikt: pracowitość a poczucie niższości

(6-12l.) z nich powstaje

kompetencja.

Zadania: przyswojenie podst. Kulturowych

umiejętności i norm i umiejętności

szkolnych.



Konflikt: tożsamość a niepewność roli (13-

18l.) z nich powstaje

wierność.

Zadania:

przystosowanie pojęcia siebie do zmian

związanych z pokwitaniem, wybór pracy.

Teorie psychoanalityczne:

Erik H. Erikson.

Stadia rozwoju psychospołecznego:



Konflikt: intymność a izolacja (19-25l.) z

nich powstaje

miłość.

Zadania:

nawiązują się intymne stosunki,

założenie rodziny.



Konflikt: kreatywność a zainteresowanie

sobą i stagnacja z nich powstaje

opiekuńczość.

Zadania: rodzi się i

wychowuje dzieci, uwaga na

osiągnięciach zawodowych.

Teorie psychoanalityczne:

Erik H. Erikson.

Stadia rozwoju psychospołecznego:



Konflikt: integralność ego a rozpacz

(65 i więcej) z tego powstaje

mądrość.

Zadania: Integruje się

poprzednie etapy i godzi z

tożsamością, akceptuje się siebie.

Teorie humanistyczne:

Abraham Maslow.

Interesował go rozwój motywacji (lub

potrzeb), podzielił je na:



Motywacje niedoboru,



Motywację wzrostu.

Motywacje

niedoboru:

składają się działania

mające na celu utrzymanie fizycznej i

emocjonalnej homeostazy (równowagi

wewnętrznej), takie jak pogoń za

dostatkiem jedzenia i picia, popęd

seksualny a nawet chęć doświadczenia

miłości i szacunku innych.

Teorie humanistyczne:

Abraham Maslow.

Motywacja

wzrostu

to pragnienie bycia

zrozumianym, dawania innym i rozwijania

się.

Hierarchia potrzeb- potrzeby należy

zaspokajać od dołu ku górze. Potrzeby

bezpieczeństwa wysuwają się do przodu,

gdy zaspokojone zostaną potrzeby

fizjologiczne; potrzeba samorealizacji nie

stanie się dominująca, aż nie będą

zaspokojone potrzeby miłości i szacunku.

Teorie poznawczo-rozwojowe.

Jean Piaget.



Najważniejsze w koncepcji pojęcie

schematu-

jest on działaniem

kategoryzującym. Podnosząc piłkę i

patrząc na nią używamy własnego

„schematu patrzenia”, „schematu

podnoszenia” i „schematu trzymania”.

Procesy odpowiedzialne za zyskiwanie

nowych umiejętności:

asymilacja,

akomodacja

równoważenie.

Teorie poznawczo-rozwojowe.

Jean Piaget.



Asymilacja:

jest procesem

wchłaniania, przyjmowania pewnych

zdarzeń i doświadczeń przez któryś ze

schematów.



Akomodacja:

to proces uzupełniający,

w trakcie którego pod wpływem

nowych informacji, docierających do

nas w drodze asymilacji, następuje

modyfikacja schematu.

Teorie poznawczo-rozwojowe.

Jean Piaget.



Równoważenie:

w procesie

adaptacji dziecko dąży do spójności,

do zachowania „równowagi”

koniecznej do racjonalnego

zrozumienia świata.

Teorie poznawczo-rozwojowe.

Jean Piaget.

Stadia rozwoju poznawczego:



Sensomotoryczne

: (0-2l)- dziecko

rozumie świat w kategoriach zmysłów i

własnych działań ruchowych: jakie to jest

w uchwycie, jak to wygląda i jak smakuje.



Przedoperacyjne

: (2-6l)- około 18-24 m

dziecko potrafi używać symboli, by

reprezentować przedmioty na własny

użytek; rozumie perspektywę innych,

klasyfikuje przedmioty i używa prostej

logiki.

Teorie poznawczo-rozwojowe.

Jean Piaget.



Operacji konkretnych:

(7-11l)- wraz z

rozwojem nowych umiejętności jak

dodawanie, odejmowanie i włączenie do

klasy, następuje krok naprzód w logice

dziecka, które jest zdolne do umysłowych i

fizycznych czynności na znanych mu

przedmiotach,



Operacji formalnych:

(12 i więcej)-

dziecko zdolne do manipulowania myślami,

tak jak przedmiotami i zdarzeniami.

Teorie uczenia się

(behawioralne).



Teorie w których akcentuje się raczej

w jaki sposób otoczenie kształtuje

dziecko, niż to, w jaki sposób rozumie

ono swoje doświadczenia.



Warunkowanie klasyczne: tego typu

uczenie rozsławione przez

eksperyment Pawłowa i śliniące się

psy. Dotyczy ono wywoływania

istniejących już reakcji nowymi

sygnałami.

Teorie uczenia się

(behawioralne).

Warunkowanie klasyczne.

Eksperymentator zapala czerwone światło i

zaraz potem daje głodnemu psu jedzenie.

Po kilku takich próbach pies zaczyna

wydzielać soki żołądkowe i ślinę już na

widok czerwonej lampki. Owa czerwona

lampka pierwotnie jest nic nie znaczącym

sygnałem, ale po kilku zdarzeniach staje

się

sygnałem warunkowym

, czyli

zdobywa moc wywoływania reakcji

bezwarunkowej (tu: ślinienia się).

Teorie uczenia się

(behawioralne).

Warunkowanie klasyczne.

Jeśli pogłaszczesz policzek dziecka,

odwróci ono główkę w kierunku twojej

ręki i zacznie ssać. Dotyk policzka

nazwiemy

bodźcem

bezwarunkowym,

a obrót główki i

ssanie

reakcją bezwarunkową

Ogólny model zakłada, że istniejące

wcześniej, lub obecne w tym samym

czasie, bodźce bezwarunkowe zaczną

w końcu wyzwalać te same reakcje.

Teorie uczenia się

(behawioralne).

Warunkowanie

instrumentalne.

Skinner.



Zakłada się łączenie, przy

zastosowaniu odpowiednich zasad

wzmocnienia, starych bodźców z

nowymi reakcjami.



Jakiekolwiek zachowanie wzmocnione,

prawdopodobnie pojawi się na nowo w

tej samej lub podobnej sytuacji.



Dwa typy wzmocnienia: wzmocnienie

pozytywne i wzmocnienie negatywne.

Teorie uczenia się

(behawioralne).

Warunkowanie

instrumentalne.

Skinner.



Wzmocnienie pozytywne:

jest to

jakiekolwiek zdarzenie następujące

bezpośrednio po pewnym zachowaniu,

zwiększające szanse jego ponownego

wystąpienia w takiej samej sytuacji.



Wzmocnienie negatywne:

występuje gdy jednostka zaprzestaje

lub unika wykonywania czegoś, co

uważa za nieprzyjemne.

Przykład wzmocnienia

negatywnego.



Synek marudzi i prosi by go wziąć na

ręce. Z początku starasz się nie zwracać

na to uwagi, ale w końcu dajesz się

ubłagać. Co się dzieje? Dziecko przestaje

marudzić. Twoje zachowanie- wzięcie go

na ręce- zostaje negatywnie wzmocnione

przez położenie kresu jego marudzeniu i

bardziej prawdopodobne jest to, że

weźmiesz go na ręce, gdy znów zacznie

grymasić.

Warunkowanie

instrumentalne.



Wygaszanie

: zmniejszenie

prawdopodobieństwa wystąpienia

pewnych reakcji poprzez stały brak

wzmocnienia.

Document Outline