Układy odniesienia i osnowy

Osnowę

geodezyjn

tworzy usystematyzowany zbiór

punktów geodezyjnych w terenie (na jej powierzchni lub

płytko pod nią), odpowiednio utrwalonych (najczęściej

znakami geodezyjnymi), dla których określono

matematycznie ich wzajemne położenie i dokładność

usytuowania w obowiązującym systemie odniesień

przestrzennych.

Wyróżnia się:



osnowę poziomą,



osnowę wysokościową,



osnowę dwufunkcyjną

Ze względu na sposób tworzenia osnowy dzieli się na:



klasyczne,



satelitarne.

Ze względu na role i znaczenie dla prac

geodezyjnych, osnowy geodezyjne dzielimy na:



osnowy podstawowe,



osnowy szczegółowe,



osnowy pomiarowe.



Klasa punktów osnowy

geodezyjnej jest cechą

charakteryzującą dokładność określenia ich położenia po

wyrównaniu obserwacji.



Rząd osnowy

geodezyjnej jest określany przez kolejność

włączania jej do wyrównania.

Podstawowa

Szczegółowa

Pomiarowa

Obecnie pozioma osnowa podstawowa stanowi w całości l

klasę

jest zbiorem punktów, na który składają się jednolicie

opracowane następujące sieci:

•

sieć geodezyjna pomierzona techniką satelitarną GPS, EUREF-

POL, złożona z 11 punktów, nazywana siecią rzędu zerowego,

•

sieć geodezyjna, pomierzona techniką satelitarną GPS,

zagęszczająca sieć EUREF-POL, zwana POLREF,

•

sieci: astronomiczno-geodezyjna (SAG), wypełniająca (SW) i

punktów pośrednich (PP), wyrównane do punktów sieci POLREF.

Klasyfikacja poziomej osnowy
geodezyjnej

Osnowa podstawowa

jest zbiorem punktów geodezyjnych wyznaczanych

w poszczególnych sieciach w celu:



badania kształtu i wymiarów Ziemi,



nawiązania i wyrównania osnów szczegółowych w państwowym układzie

współrzędnych i państwowym układzie wysokości.

Osnowa szczegółowa dzieli się na klasy II i III



Osnowę szczegółową II klasy stanowi zbiór punktów będących

rozwinięciem osnowy I klasy, które

zakłada się w celu nawiązania osnowy

III klasy oraz zwiększenia liczby wysokodokładnych punktów geodezyjnych,

wykorzystywanych do różnorodnych prac geodezyjnych i obronnych



Osnowę szczegółową III klasy stanowi zbiór punktów będących

rozwinięciem

osnowy I i II klasy, służących do nawiązywania osnowy

pomiarowej i wykonywania szczegółowych pomiarów geodezyjnych

Przeznaczenie osnowy szczegółowej:

1. Nawiązanie pomiarów sytuacyjno – wysokościowych dla wykonania map

wielkoskalowych

2. Nawiązania i wyrównania osnowy pomiarowej

3. Nawiązanie pomiarów sytuacyjnych: nowych uzupełniających i realizacyjnych

(wynoszenie projektów na grunt)



Stopień zagęszczenia osnowy szczegółowej:



1. II klasy (łącznie z punktami I klasy):



- 1 punkt na ok. 0.8km

na terenach intensywnie zainwestowanych



- 1 punkt na 1-2km

na terenach rolnych



- 1 punkt na 12km

na terenach zwartych kompleksów leśnych



2. III klasy (łącznie z punktami I i II klasy):



- 1 punkt na ok. 10-20 ha na terenach intensywnie

zainwestowanych



- 1 punkt na 20-50 ha na terenach rolnych



- 1 punkt na 50-120 ha na terenach zwartych kompleksów leśnych

Stabilizacja

- jest to zespół czynności polegający na osadzeniu w terenie znaku

geodezyjnego

Odtworzenie

polega na przywróceniu pierwotnego położenia punktu z zachowaniem

dotychczasowych współrzędnych X, Y.

Znaki jednofunkcyjne –

służą do utrwalenia punktów osnowy tylko poziomej lub tylko

wysokościowej

Znaki dwufunkcyjne –

służą do utrwalenia punktów osnowy zarówno poziomej i

wysokościowej. Znaki te mają obok siebie dwa element: centr (X,Y) i reper z głowicą

(H)

Osnowa szczegółowa

– trwale stabilizowana (granit, beton zbrojony, stal, nierdzewne

stopy metali, PCW)

Osnowa pomiarowa

– markowana (paliki drewniane, rurki drenarskie i żelazne, bolce,

elementy armatury), a na terenach zurbanizowanych także stabilizowana trwale

Obecnie wyodrębnia się 86

typów wykorzystywanych znaków geodezyjnych

oznaczone za pomocą trzycyfrowego kodu numerycznego. Dwie pierwsze cyfry

od 01 do 99 oznaczają typ znaku stabilizowanego na właściwym punkcie zaś

trzecia cyfra oznacza rodzaj znaku rozpoznawczego osadzonego obok tego

punktu, np. pobocznik.

Najczęściej stosowane grupy znaków:

1. 11-13 – znaki osnowy poziomej na budowlach stałych i skałach

2. 15-26 – znaki gruntowe jednopoziomowe

3. 29-52 – znaki gruntowe dwupoziomowe

4. 73-84 – znaki wysokościowe naziemne

5. 86-90 – znaki wysokościowe ścienne i na skałach

Stabilizacja znaku może być

wielopoziomowa

. Pod znakiem naziemnym

znajduje się

znak podziemny

w postaci

płyty betonowej

lub granitowej z

centrem w postaci krzyża umieszczonej pod podstawą słupa ok. 10cm.

Wymiary płyty: - bok podstawa kwadrat: od 20cm do 60cm - wysokość: od 10cm

do15cm

Centry znaków podziemnych i naziemnych powinny leżeć w

jednej linii

pionowej

Osnowy pomiarowe

są zbiorami punktów geodezyjnych wyznaczanych w

poszczególnych sieciach w celu:



oparcia pomiarów sytuacyjnych i rzeźby terenu,



wyznaczania projektów na gruncie,



wykonywania pomiarów realizacyjnych przy obsłudze inwestycji,



badania i określania przemieszczeń obiektów budowlanych i podłoża

gruntowego.

Osnowa wysoko

ciowa

Osnowa wysoko

ciowa

to zbiór punktów, których wysokości

zostały określone względem przyjętego poziomu odniesienia z

błędem ich wyznaczenia.

Osnowa wysokościowa dzieli się na:

1. osnowę podstawową:

- I klasy

(śr. bł. niwelacji po wyrównaniu mniejszy od +/-1mm/km),

- II klasy

(śr. bł. niwelacji po wyrównaniu mniejszy od +/-2mm/km),

2.osnowę szczegółową

- III klasy

(śr. bł. niwelacji po wyrównaniu mniejszy od +/-

4mm/km),

- IV klasy

(śr. bł. niwelacji po wyrównaniu mniejszy od +/-

10mm/km)

3.pomiarową –

bez klasyfikacji (śr. bł. niwelacji po wyrównaniu

mniejszy od +/-20mm/km)

Podstawowa osnowa wysokościowa:

- służy do nawiązania osnowy szczegółowej

służy do celów badawczych

Szczegółową osnowę wysokościową zakłada się w celu:

- pomiaru elementów naziemnych i podziemnych sieci uzbrojenia

- pomiaru budowli i urządzeń technicznych o trwałej konstrukcji oraz

budowli ziemnych i podziemnych, obsługi geodezyjnej inwestycji

przemysłowych

- nawiązania wysokościowej osnowy pomiarowej przy pomiarze rzeźby

terenu metodami niwelacji powierzchniowej

Pomiarową osnowa wysokościową:

- brak stabilizacji

- jednorodność – brak podziału na klasy

- wyrównywana w sposób ścisły

Państwowy system odniesień przestrzennych

tworzą:



geodezyjny układ odniesienia,



układ wysokości, w którym wyznacza się wysokości punktów względem

przyjętego poziomu powierzchni odniesienia (średniego poziomu Morza

Bałtyckiego w Zatoce Fińskiej, wyznaczonego dla mareografu w

Kronsztadzie koło Sankt Petersburga),



układ współrzędnych płaskich prostokątnych, oznaczony symbolem

"2000", stosowany w pracach geodezyjnych i kartograficznych,

związanych z wykonywaniem mapy zasadniczej (skala 1: 500 – 1: 5 000),



układ współrzędnych płaskich prostokątnych, oznaczony symbolem

"1992", stosowany w mapach o skali 1:10 000 i skalach mniejszych.

Document Outline