Slajd 1

Restytucja łososia



Ostatnia autochtoniczna populacja łososia

wyginęła

w Polsce w 1985 r., pomimo tego że Drawa –

ostatnia tarliskowa rzeka tego gatunku – była

przedmiotem szczególnej troski ichtiologów.



Ze sprowadzonej w 1985 r. ikry pochodzącej

z populacji z Daugawy (Dźwiny – płynie przez

Rosję, Białoruś i Łotwę), geograficznie i

genetycznie najbardziej zbliżonej do rodzimej,

wyhodowano tarlaki: zarybienia od 1986 r.

uzyskanym wylęgiem.

Restytucja łososia



Pierwsze informacje o wstępowaniu łososi do

polskich rzek dopiero w 1996 r.



Znakowane „polskie” łososie wędrowały po całym

Bałtyku, najczęściej w w rejonie Zatoki Gdańskiej

i na południe od wyspy Gotland i wstępowały do

polskich rzek zwykle po 3-letnim pobycie w

morzu



Ponownie naturalne tarło: gniazda w Drawie



Największy złowiony znakowany łosoś: 132 cm,

20 kg



Obecnie połowy łososi w rzekach sięgają 10 t

Restytucja troci



System Wisły: w górnej częsci ostatnie osobniki

w Sole 1956 r., w Rabie 1967 r., w Dunajcu w

1968 r., tylko nieliczna populacja w systemie

Drwęcy.



System dolnej Odry: do lat 60. XX w. tarliska

w dopływach Warty (Wełnie, Kończaku i

Smolnicy) oraz dopływach Noteci (Bukówce,

Drawie i Gwdzie). Do środkowej części systemu

Odry troć przestała docierać tuż po wojnie.



Stosunkowo liczne populacje w rzekach

przymorskich.

Restytucja troci



Zarybienia rzek



Znakowanie trocie wędrowały po

całym Bałtyku



Łączne połowy morskie i rzeczne >

800 t



„

Łosoś bałtycki” w handlu

Restytucja certy



System Wisły: nieliczna populacja wędrownej

formy certy w dolnym odcinku Wisły oraz

w systemie Drwęcy. Po wybudowaniu tamy we

Włocławku nieudane próby połowu, przewożenia

ciężarówkami i uwalniania w górze rzeki. Lokalne

populacje w Sanie, Wisłoku, Dunajcu, Skawie i

Sole.

W Zbiorniku Włocławskim populacja, która

podejmuje wędrówkę tarłową w górę Wisły.



System Odry: szczątkowe populacje w systemie

Drawy, w ujściowym odcinku Nysy Łużyckiej,

Bobru i Baryczy.

Restytucja certy



W systemie Odry wzmacnianie

szczątkowych populacji od 2000 r. w

oparciu o stada tarlaków pozyskiwanych

w Baryczy i Płocicznej (elektropołowy, bo

niższa śmiertelność). Po uzyskaniu

produktów płciowych dla wylęgarni

tarlaki są uwalniane do macierzystej

rzeki.



W systemie Wisły prace mniej

zaawansowane.

Zasady wsiedlania

gatunków



Zbadaj czy gatunek, którym chcesz zarybiać występował

naturalnie w danym zbiorniku wodnym. Nie wsiedlaj

gatunków, których nigdy tam nie było.



Zbadaj czy gatunek występuje nadal, a jeżeli tak – jakie

jest jego zagęszczenie i jaka jest struktura jego

populacji (proporcja osobników starych do młodych). W

przypadku średnich lub wysokich zagęszczeń i

obecności młodych klas wieku zrezygnuj

z zarybiania, skuteczne naturalne tarło jest zawsze

lepszym rozwiązaniem.



Rozważ, dlaczego gatunek wyginął lub dlaczego jego

naturalne tarło jest nieefektywne. Rozważ, czy te

czynniki przestały działać lub czy można je

wyeliminować.



Skonsultuj pomysł zarybienia ze specjalistami (ośrodki

naukowe) i skonfrontuj z przepisami.

Zasady wsiedlania

gatunków



Zbadaj czy jest możliwe pozyskanie do

sztucznego tarła materiału z Twojego akwenu i

zlecenie hodowcy wyhodowania narybku z tej

konkretnej partii materiału, bez mieszania go

z materiałem innego pochodzenia. Zadaj sobie

trud poszukania hodowcy, który przyjmie takie

zlecenie, nawet jeżeli będzie się to wiązać z

kosztami! Uważaj, by pozyskanie materiału do

sztucznego tarła nie uszczupliło drastycznie

lokalnej populacji dorosłych ryb.

Zasady wsiedlania

gatunków



Jeżeli nie jest możliwe wyprodukowanie materiału lokalnego (np.

gdy jest za mało dorosłych osobników albo gdy próbujesz

przywrócić gatunek, który wyginął) – kup materiał o znanym

pochodzeniu, wywodzący się z populacji jak najbliższej Twojego

akwenu (z tego samego dorzecza; ma tu raczej znaczenie łączność

hydrologiczna tych miejsc i odległość mierzona po ciekach, a nie

odległość w linii prostej). Nigdy nie wprowadzaj np. materiału

z populacji górskich na Pomorze, nie stosuj materiału o nieznanym

pochodzeniu.



Przeprowadź zarybienie stosując dawki zarybieniowe i metody

sprawdzone

w praktyce.



Obserwuj rozwój populacji. Skuteczne zarybienie to takie, które

poprawia lub inicjuje dalsze spontaniczne funkcjonowanie

populacji i którego nie trzeba ciągle powtarzać.

Document Outline