OSTRA BIEGUNKA U DZIECI

Prof. dr hab. med. Maria Korzon

Klinika Pediatrii, Gastroenterologii i Onkologii
Instytut Pediatrii
Akademii Medycznej w Gdańsku

DEFINICJA



Wg WHO: Stan, w którym dziecko

oddaje 3 lub więcej stolców płynnych

lub półpłynnych w ciągu 12 godzin,

bądź 1 stolec zawierający ropę, śluz

lub krew.

–

Nie dotyczy noworodków i niemowląt

karmionych piersią – wydalanie więcej niż

3 wolnych stolców uznawane jest za stan

fizjologiczny

DEFINICJA



Stan, który charakteryzuje się

znamiennym zwiększeniem liczby

wypróżnień w ciągu doby w

porównaniu do poprzedniego

okresu i (lub) zmianą konsystencji

stolca na płynną lub półpłynną

–

Bez względu na wiek dziecka i sposób

żywienia

CZAS TRWANIA



Biegunka ostra < 14 dni



Biegunka przewlekła > 14 dni

ETIOLOGIA



75% wirusy:

Rotawirusy (grupy B i C),

astrowirusy, Adenowirusy (typ 40 i 41),

Calciwirusy, wirusy Norwalk, Picornawirusy,

Coronawirusy, Parwowirusy, Torowirusy

ETIOLOGIA



20% bakterie:

Salmonella, patogenne

szczepy E. coli, Shigella, Campylobacter,

Yersinia enterocolitica i pseudotuberculosis,

Clostridium difficile, Vibro cholerae

–

Egzotoksyny bakterii:

Staphylococcus aureus (A,

B, C, D, E), Clostridium perfringens (A, C), Bacillus

cereus

ETIOLOGIA



5% pasożyty:

Giardia lamblia,

Cryptosporidium parvum, Entamoeba

histolytica

CZYNNIKI SPRZYJAJĄCE ZAKAŻENIOM



Karmienie sztuczne – brak IgA zawartej

w mleku kobiecym



Niedobory wagi u dzieci



Zaburzenia mechanizmów odporności

(humoralnej i komórkowej) – głównie

giardiaza, grzybice



Dzieci ze zbiorowisk, narażone na stres,

hospitalizacja na salach

wieloosobowych

DIAGNOSTYKA MIKROBIOLOGICZNA



U większości dzieci bez niedoboru

odporności chorych na ostrą

biegunkę diagnostyka

mikrobiologiczna nie jest konieczna,

gdyż nie zmienia podstawowych

zasad leczenia, jakimi są

nawadnianie oraz wczesna

realimentacja.

WSKAZANIA DO DIAGNOSTYKI

MIKROBIOLOGICZNEJ



Biegunka krwista



Obecność laktoferyny i/lub dużej liczby leukocytów

w stolcu (> 5 wpw w badaniu mikroskopowym

świeżego kału barwionego 0,5% błękitem

metylenowym)



Podejrzenie cholery, biegunka o ciężkim przebiegu

(odwodnienie >10% lub ciężki stan ogólny)



Biegunka przewlekająca się (> 10 - 14 dni)



Względy epidemiologiczne (np. dochodzenie

epidemiczne w zatruciach pokarmowych,

epidemiach biegunki itp.)

RÓŻNICOWANIE BIEGUNEK

Róznicowanie między biegunkami infekcyjnymi a nieinfekcyjnymi:



Alergia na białko mleka krowiego

może przypominać ostrą

biegunkę (krew i śluz w stolcu, wymioty, gorączka)



Wrodzona biegunka chlorowa z zasadowicą

obraz podobny

do biegunki infekcyjnej, ważne badanie pH krwi – duża rezerwa

alkaliczna



Wrodzone biegunki fermentacyjne – wrodzony niedobór

najczęściej sacharozy i izomaltozy

– nietolerancja sacharozy



Zespół nadnerczowo-płciowy z utratą soli

– odwodnienie,

biegunka, wymioty, hiponatremia. Charakterystyczne wysokie

stężenie potasu!

PATOGENEZA BIEGUNEK



Inwazja bakterii

przekraczająca możliwości obronne

przewodu pokarmowego



Tropizm

bakterii warunkuje zajęcie jelita cienkiego (E.

coli) lub jelita grubego (Shigella, Salmonella,

Pseudomonas)



Namnażanie

bakterii i ich

adhezja

do błony śluzowej

powoduje

stan zapalny

i powstawanie

ognisk

martwicy



Zwiększone wydzielanie śluzu

jako następstwo stanu

zapalnego



Przyspieszenie perystaltyki

spowodowane

działaniem toksyn

PATOGENEZA BIEGUNEK cd.



Zwiększona przepuszczalność śluzówki



Możliwość

penetracji

niektórych bakterii poprzez

barierę jelitową do krwi i chłonki



Zwiększone wydalanie sodu i wody do światła jelita

(

enterosorpcja

)



Dekoniugacja kwasów żółciowych

(niektóre

bakterie w górnym odcinku jelita cienkiego) –

zaburzenia wchłaniania tłuszczów (stolce

tłuszczowe)



Pobudzenie układu cAMP

błony śluzowej jelita

przez białko G błony komórkowej, które

reguluje

sekrecję sodu

prze błonę komórkową enterocyta

PATOGENEZA BIEGUNEK - PODZIAŁ



Pobudzenie układu cAMP

błony

śluzowej jelita przez białko G błony

komórkowej, które

reguluje sekrecję

sodu

prze błonę komórkową enterocyta



Wzrost sekrecji sodu, potasu i wody

do światła jelita (

enterosorpcja

)



BIEGUNKA SEKRECYJNA

PATOGENEZA BIEGUNEK - PODZIAŁ



Uszkodzenie rąbka szczoteczkowego lub

złuszczanie nabłonka jelita



Zmniejszenie powierzchni chłonnej

jelita



Spadek aktywności disacharydaz



Spadek wchłaniania węglowodanów



Wzrost fermentacji



BIEGUNKA OSMOTYCZNA

OBJAWY BIEGUNKI



Liczne stolce: płynne - wodniste, półpłynne

lub zawierające treść patologiczną



Gorączka



Nudności i wymioty



Brak łaknienia



Bóle i wzdęcia brzucha, kurczenia,

przelewania



Zmiana zachowania: rozdrażnienie, senność,

apatia (objawy odwodnienia)

GŁÓWNE ZAGROŻENIE

ODWODNIENIE

Najbardziej narażone są najmłodsze dzieci ze

względu na:

–

Większą proporcje powierzchni ciała do objętości

–

Szybsze tempo przemian metabolicznych

–

Mniejszą rezerwę płynową

–

Całkowita zależność od opiekunów

PRZYCZYNY ODWODNIENIA



Zwiększona liczba stolców (utrata

płynów)



Wymioty



Utrata łaknienia



Gorączka (wzrost strat drogą skóry i

układu oddechowego)

OBJAWY KLINICZNE ODWODNIENIA



Spadek masy ciała



Utrata elastyczności skóry



Suchość języka i błon śluzowych jamy ustnej



Zapadnięte ciemię



Zapadnięcie gałek ocznych



Gęsta lepka ślina



Zaostrzenie rysów twarzy



Ochrypły głos i bezgłos



Skąpomocz ze wzrostem ciężaru właściwego

moczu lub bezmocz

OBJAWY KLINICZNE ODWODNIENIA

Wydłużony czas powrotu kapilarnego

( > 1,5 2 sek) jest najbardziej

wiarygodny w ocenie odwodnienia

umiarkowanego stopnia

–

Uciskanie płytki paznokciowej aż do

zblednięcia

–

Krew wraca dłużej niż 1,5 – 2 sek.

STOPNIE ODWODNIENIA

Stopień

odwodnieni

(utrata

wody)

Stan

świado-

mości

Gałki

oczne

Łzy

Śluzów

ki jamy

ustnej

Pragnieni

Fałd

skórny

Niewielkie

<5% mc

(<50 ml/kg)

Spokojne,

Przytomn

Prawid-

łowo

napięte

Obecn

Wilgotn

Normaln

Rozpros-

towuje

się

szybko

Umiarkowa

5-10% mc

(50-100

ml/kg)

Niespo-

kojne,

pobudzon

Zapad-

nięte

Brak

Suche

Pije

łapczywi

spragnio

Rozpros-

towuje

się

powoli

Ciężkie

>10% mc

(>100

ml/kg)

Senne,

wiotkie,

nieprzyto

m-ne

Bardzo

zapad-

nięte

Brak

Bardzo

suche

Pije

słabo lub

wcale

Rozpros-

towuje

się

bardzo

wolno

RODZAJE ODWODNIENIA



IZOTONICZNE – 70%



HIPOTONICZNE – 5-10%



HIPERTONICZNE – 10-20%

RODZAJE ODWODNIENIA

ODWODNIENIE IZOTONICZNE



Stężenie sodu w osoczu 130-150 mmol/l



Utrata wody i elektrolitów równa

osmolarności osocza



Najczęściej występujący typ

odwodnienia w przebiegu biegunki u

dzieci

RODZAJE ODWODNIENIA

ODWODNIENIE HIPERTONICZNE



Stężenie sodu w osoczu > 150 mmol/l



Utrata wody ze stolcem jest większa niż utrata

elektrolitów



Częstsze w regionach o klimacie umiarkowanym



Występowaniu sprzyja niedopojenie, karmienie

sztuczne, szczególnie hiperosmolornym,

niemodyfikowanym mlekiem oraz młody wiek dziecka



Niebezpieczne ze względu na możliwość poważnego

uszkodzenia centralnego układu nerwowego

RODZAJE ODWODNIENIA

HIPOTONICZNE



Stężenie sodu w osoczu <130 mmol/l



Większe straty elektrolitów niż wody



Występowaniu sprzyja obfite podawanie

płynów hipoosmolarnych jak woda czy

herbata



Najrzadziej występujący typ odwodnienia w

przebiegu biegunki u dzieci

PRZEBIEG KLINICZNY



Biegunka łagodna (dyspepsia):

kilka wolnych stolców

w ciągu doby, bez wpływu na stan ogólny i masę ciała



Biegunka o średnio-ciężkim przebiegu:

z wieloma

stolcami z domieszką śluzu, z podwyższoną ciepłotą ciała,

ale bez cech odwodnienia



Biegunka o ciężkim przebiegu:

z narastającą liczbą

stolców, wymiotami, pogorszeniem stanu ogólnego, z

niepokojem, adynamią, odwodnieniem i zaburzeniami

elektrolitowymi



Biegunka toksyczna (toxicosis):

oprócz ww. objawów

dominują objawy ze strony ważnych dla życia narządów

STAN TOKSYCZNY

Na złożony obraz stanu toksycznego składają

się skutki:



Odwodnienia



Kwasicy



Zaburzeń w składzie elektrolitów



Zatrucia toksynami bakteryjnymi



Ostrej niewydolności ważnych dla życia narządów

(Obraz wstrząsu hipowolemiczno-toksycznego)

POSTĘPOWANIE W OSTREJ BIEGUNCE

(wg WHO)



Szybkie leczenie płynami

wieloelektrolitowymi drogą doustną



Utrzymanie żywienia drogą doustną w

czasie trwania biegunki



Leczenie szpitalne i nawadnianie drogą

dożylną w przypadku biegunki o

ciężkim przebiegu z dużą utrata płynów



Ograniczenie stosowania antybiotyków

do ściśle określonych przypadków

POSTĘPOWANIE W OSTREJ BIEGUNCE

(wg WHO)



Teoria nawadniania doustnego jest oparta

na odkryciu wspólnego transportu

cząsteczki glukozy i jonu sodowego przez

błonę komórkową enterocyta



W przebiegu biegunki, zwłaszcza

sekrecyjnej, ten niezwykle wydajny

mechanizm wchłaniania wody i

elektrolitów nie ulega zaburzeniu.

PŁYNY DO NAWADNIANIA

DOUSTNEGO (DPN)

PŁYN

Skład (mmol/l)

HCO

glukoza

ESPEGA

74-111

WHO

111

Satoral

110

Gastrolit

POSTĘPOWANIE W OSTREJ BIEGUNCE



Leczenie ostrych biegunek z lekkim

lub średnim stopniem odwodnienia

powinno polegać na:

–

Wyłącznym 4-godzinnym nawadnianiu

doustnymi płynami

wieloelektrolitowymi w ilości 50-100

ml/kg

–

(faza rehydratacji)

–

Szybkiej realimentacji dietą stosowana

przed zachorowaniem.

POSTĘPOWANIE W OSTREJ BIEGUNCE



Realimentację należy rozpocząć po 4

godzinach nawadniania drogą doustną i

nadal utrzymać nawadnianie doustne aż do

ustąpienia biegunki

–

Bieżące straty wymagają dodatkowej podaży 5

- 10 ml/kg DPN po każdym stolcu

biegunkowym lub wymiotach.

–

W ciągu doby dziecko powinno otrzymać 150-

170 ml płynu/kg mc

–

W pierwszym okresie leczenia wskazany jest

płyn zawierający 90 mmol/l sodu, a w

następnym 50-60 mmol/l sodu

POSTĘPOWANIE W OSTREJ BIEGUNCE

Realimentacja



Szybka realimentacja dietą stosowaną przed

zachorowaniem ma zapewnić pełne pokrycie

zapotrzebowania kalorycznego – dieta jak przed

zachorowaniem, w czasie zdrowienia zalecana nawet

dieta o wyższej kaloryczności i większej zawartości białka

kaloryczności



Zabezpiecza przed przewlekaniem się biegunki i wtórnymi

zmianami troficznymi błony śluzowej jelit spowodowanymi

deficytem białkowo-kalorycznym



Szczególnie zalecane jest utrzymanie karmienia piersią



Ze względu na niechęć dziecka do jedzenia wskazane jest

częstsze podawanie mniejszych porcji pokarmu

POSTĘPOWANIE W OSTREJ BIEGUNCE



Postępowanie w przypadku wymiotów

–

Częste w przebiegu biegunki

–

Nie są one przeciwwskazaniem do stosowania DPN!

–

Należy przestrzegać zasady nawadniania małymi

porcjami (u niemowląt i małych dzieci ok. 5 ml) co 1 -

2 minuty.

–

Płyn powinien być chłodny! Ciepły może prowokować

lub nasilać odruch wymiotny

–

Ewentualnie można stosować nawadnianie przez

zgłębnik żołądkowy

–

Nie należy zlecać leków przeciwwymiotnych (np.

chlorpromazyny).

–

Jeżeli wymioty nadal utrzymują się, konieczne jest

nawadnianie dożylne.

WSKAZANIA DO NAWADNIANIA

DOŻYLNEGO (wg WHO)



Biegunka z ciężkim stopniem

odwodnienia



Wstrząs



Niedrożność przewodu pokarmowego



Stan nieprzytomności



Niechęć do picia



Uporczywe wymioty



Brak poprawy po nawadnianiu doustnym

POSTĘPOWANIE W CIĘŻKIM

ODWODNIENIU (pierwsze 12 godzin)

Dostęp dożylny



1 ml/kg mc NaHCO

(1:4 z aqua pro inj.)



roztwór Ringera 40-60 ml/kg mc/4 godz.



70 ml/kg mc/8 godzin 5% glukoza

+1,5 ml/kg mc 10% NaCl

+1-2 ml/kg mc 8,4% NaHCO3

+0,5 ml/kg mc 15% KCl

(0,75 ml/kg mc w hipokaliemii)

POSTĘPOWANIE W CIĘŻKIM

ODWODNIENIU (następne 12 godzin)



70 ml/kg mc/12 godzin: 5% glukoza

+1,25 ml/kg mc 10% NaCl

+0,75-1,0 ml/kg mc 15% KCl

Maksymalne stężenie K

40 mmol/l

Maksymalna dawka K

3 mmol/kg mc/dobę

POSTĘPOWANIE W ODWODNIENIU

ZE WSTRZĄSEM

Szybki dostęp dożylny



5% albumina lub roztwór Ringera

20 ml/ kg mc/30-60 min



Dalej jak w odwodnieniu ciężkim

WSKAZANIA DO LECZENIA

ANTYBIOTYKAMI LUB

CHEMIOTERAPEUTYKAMI

W większości przypadków ostra biegunka zakaźna

ma samoograniczający się przebieg i nie wymaga

stosowania leków przeciwdrobnoustrojowych.

Wskazania do swoistego leczenia zakażeń przewodu

pokarmowego są bardzo ograniczone, a

nieracjonalne przepisywanie antybiotyków przynosi

więcej szkód niż korzyści:



zwiększa ryzyko przewlekłego nosicielstwa pałeczek

Salmonella,



prowadzi do selekcji opornych szczepów bakterii,



zwiększa ryzyko wystąpienia biegunki poantybiotykowej,



zwiększa ryzyko wystąpienia i rzekomobłoniastego zapalenia

jelita grubego.

WSKAZANIA DO LECZENIA

ANTYBIOTYKAMI LUB

CHEMIOTERAPEUTYKAMI



Ostra biegunka u noworodków i niemowląt <3 m-ca

życia



Zakażenia pałeczką czerwonki i Salmonella

przebiegające z objawami ogólnymi zakażenia (

leczenie

salmonellozy bez objawów ogólnych przedłuża

nosicielstwo

)



Zakażenie Giardia lamblia



Zakażenie Entamoeba histolytica



Cholera



Zespoły obniżonej odporności



Współistnienie ognisk zapalnych poza przewodem

pokarmowym

BIEGUNKI JATROGENNE

Powikłanie leczenia biegunek infekcyjnych

antybiotykami



Antybiotyki



Niszczenie flory bakteryjnej



Wzrost szczepów opornych



Przemieszczenie flory patogennej do jelita cienkiego

(dysbakterioza)

LECZENIE WSPOMAGAJĄCE BIEGUNEK

W ostrej biegunce u dzieci

nieuzasadnione jest stosowanie

leków przeciwbiegunkowych

, do

których należą:



leki adsorbujące toksyny,



leki hamujące motorykę przewodu

pokarmowego,



leki przeciwwydzielnicze

LEKI ADSORBUJĄCE TOKSYNY

Leki adsorbujące toksyny bakteryjne, takie jak

preparaty kaolinowo-pektynowe, węgiel

aktywowany, atapulgit, smektyn

dwuoktanościenny



Mają niewielki wpływ na zawartość wody w

stolcu oraz jego masę.



Niektóre z nich poprawiają konsystencję i

wygląd stolca oraz - w badaniach in vitro i na

zwierzętach - zmniejszają oddziaływanie

toksyn bakteryjnych na błonę śluzową jelita.



Stosowanie ich nie ma wpływu na czas trwania

biegunki, a obciąża finansowo rodziców.

LEKI ZWALNIAJĄCE MOTORYKĘ

PRZEWODU POKARMOWEGO

Leki zwalniające motorykę przewodu pokarmowego -

loperamid (Immodium)



Skracają czas trwania biegunki oraz



zmniejszają liczbę i objętość stolców, ale



bardzo często wywołują ciężkie skutki niepożądane:

–

depresję ośrodka oddechowego,

–

śpiączkę,

–

niedrożność porażenną przewodu pokarmowego.



Szczególnie niebezpieczne jest ich stosowanie u

niemowląt i małych dzieci!

LEKI PRZECIWWYDZIELNICZE

Skuteczne w biegunce sekrecyjnej – redukcja liczby

stolców o 40%:



Leki

blokujące kanał chlorkowy

(otwierany

przez enterotoksyny bakteryjne) - redukują

sekrecję chloru i wody do światła jelita –

Cloferemer



Inhibitory enkefalinazy –

hamują rozpad

endogennych opiatów

– Racecadotril



Leki wpływające na

jelitowy transport wapnia –

inhibitor kalmoduliny -

Zaldaride



Kwas acetylosalicylowy –

przeciwwskazany u

małych dzieci

PREPARATY STOSOWANE ZWYCZAJOWO



marchwianka, mus jabłkowy -

nieznacznie

normalizują konsystencje stolca (krótkie włókna błonnika

stymulują wchłanianie wody), chociaż nie skracają

istotnie czasu trwania biegunki; stanowią źródło wody i

energii, które można stosować jako uzupełnienie DPN (w

celu zaspokojenia podstawowego zapotrzebowania na

wodę w fazie leczenia podtrzymującego lub u dzieci bez

objawów odwodnienia);



ryż na wodzie -

źródło wody i energii, może stanowić

uzupełnienie DPN (w celu zaspokojenia podstawowego

zapotrzebowania na wodę w fazie leczenia

podtrzymującego lub u dzieci bez objawów

odwodnienia);

PROBIOTYKI I PREBIOTYKI

Probiotyki - pałeczki kwasu mlekowego



Przywracają homeostazę w przewodzie

pokarmowym – hamują rozplem i adhezję

patogennych bakterii



Przeciwdziałają dysbakteriozie



Pobudzają układ odpornościowy



Stymulują produkcję cytoprotekcyjnych

poliamin

PROBIOTYKI I PREBIOTYKI

Prebiotyki – oligosacharydy (głównie

fruktooligosacharydy) - nie podlegające

trawieniu składniki pokarmowe, mające

zdolność aktywacji wzrostu bifidobakterii



Ulegają fermentacji w jelicie grubym



Indukują zmianę składu mikroflory przewodu

pokarmowego



Powstają krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe,

które dostarczają energii i działają troficznie na

nabłonek jelitowy

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII EMPIRYCZNEJ

Gorączka (>38°C) oraz przynajmniej jeden z

następujących objawów:



Krwista biegunka



Obecność dużej liczby leukocytów w stolcu



Obecność laktoferyny w stolcu

Decydując się na empiryczną

antybiotykoterapię biegunki należy zlecić

badania mikrobiologiczne stolca i w

zależności od ich wyników oraz stanu

chorego zmodyfikować dalsze leczenie.

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII EMPIRYCZNEJ

Leczenie:



Ze względu na duże ryzyko posocznicy

salmonellowej

u niemowląt

< 3 m.ż:

ceftriakson i.v. 50 - 100 mg/kg/d w 1

- 2 dawkach

lub

cefotaksym i.v. 75 - 100 mg/kg/d w 3 dawkach



Kotrimoksazol 5 - 10 mg/kg/d w 2 dawkach (w

przeliczeniu na trimetoprym) przez 3 - 5 dni



Młodzież > 14 r.ż:

fluorochinolon przez 3 - 5

dni:

Norfloksacyna 2 x 400 mg/d

Ofloksacyna 2 x 300 mg/d

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Salmonella



Leczenie jak w krwistej biegunce przez 5 - 7 dni (w

zależności od ustępowania objawów)



Nie leczyć, gdy biegunka wystąpiła u zdrowej

dotychczas osoby, a przebieg nie jest ciężki



Leczyć, gdy choroba jest ciężka, występuje gorączka i

inne objawy ogólne



Leczyć bez względu na przebieg, gdy chory należy do

grupy podwyższonego ryzyka uogólnionego zakażenia

(wiek <3. m.ż, niedobory odporności, immunosupresja,

sztuczne zastawki serca, nieswoiste zapalenia jelita,

niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, mocznica,

niedożywienie znacznego stopnia, hipoproteinemia)

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Shigella



Leczenie jak w krwistej biegunce przez 5

dni



Częsta oporność: ceftriakson lub

cefotaksym po sprawdzeniu wrażliwości



W razie oporności na podstawowe leki

fluorochinolony można zastosować

nawet u dzieci

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Enteropatogenna Escherichia coli

(EPEC)



Leczyć jak krwistą biegunkę z gorączką



Leczyć chorych z przewlekającą się

biegunką



Wiele szczepów jest opornych na leki

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Enterotoksyczna Escherichia coli

(ETEC)



Leczenie jak w krwistej biegunce przez

1-5 dni



Zwykle ustępuje samoistnie



Leczenie przeciwbakteryjne przyspiesza

proces zdrowienia

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Enteroinwazyjna Escherichia coli

(EIEC)



Leczenie jak w krwistej biegunce przez 5

dni

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Enterokrwotoczna Escherichia coli (EHEC)



Obraz kliniczny biegunki krwistej

przebiegającej bez gorączki (tzn. z

temperaturą ciała <38°c - nie jest wskazaniem

do empirycznego leczenia przeciwbakteryjnego



Powikłaniem zakażenia typem 0157:H7

enterokrwotocznej E. coli jest zespół

hemolityczno-mocznicowy.



Leczenie antybiotykiem zwiększa ryzyko

wystąpienia tego powikłania - Nie leczyć!

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Przecinkowce inne niż Vibro cholerae



Leczenie jak w krwistej biegunce z

gorączką

Aeromonas sp.



Zwykle samoograniczający się przebieg



ew. leczyć jak krwistą biegunkę z gorączką

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Yersinia sp.



W większości leczyć jak krwistą biegunkę z gorączką



Gdy przebieg jest ciężki - ceftriakson i.v.



Rutynowe leczenie osób bez dodatkowych obciążeń jest

kontrowersyjne, skraca jednak okres wydalania bakterii

w stolcu.



Zawsze należy leczyć chorych z grupy podwyższonego

ryzyka: wiek <3 m.ż, niedobory odporności, zespół

przeładowania żelazem (wielokrotne przetoczenia krwi i

preparatów krwiopochodnych z powodu niedokrwistości

aplastycznej, sferocytozy, talasemii itp.),

hemochromatoza, choroby nowotworowe, długotrwałe

leczenie preparatami żelaza, leczenie desferoksaminą

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Clostridium difficile (szczep

cytotoksyczny)



10 r.ż: metronidazol p.o. 30 mg/kg/d w 4

dawkach przez 10 dni (ew. wankomycyna)



<10 r.ż: wankomycyna p.o. 40 mg/kg/d w 4

dawkach przez 10 dni



Zamiast wankomycyny można zastosować

teikoplaninę.

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Giardia lamblia



Metronidazol p.o. 15 mg/kg/d w 3

dawkach przez 5 - 7 dni lub



Tynidazol 50 mg/kg jednorazowo lub



Furazolidon 6 mg/kg/d w 4 dawkach

przez 7 - 10 dni

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Entamoeba histolytica



Metronidazol 35 - 50 mg/kg/d w 3

dawkach przez 10 dni w skojarzeniu z

lekiem aktywnym wobec cyst

(paromomycyna lub diloksanid)



Alternatywnym lekiem jest tynidazol.

WSKAZANIA DO

ANTYBIOTYKOTERAPII SWOISTEJ

Campylobacter jejuni/coli



ew. erytromycyna 20 - 50 mg/kg/d w 2 -

4 dawkach przez 5 - 7 dni



Skraca okres choroby, gdy leczenie

rozpoczęto do 2 dni od początku

objawów



Skraca okres wydalania Campylobacter

w stolcu

Document Outline

Slide 1
Slide 2
Slide 3
Slide 4
Slide 5
Slide 6
Slide 7
Slide 8
Slide 9
Slide 10
Slide 11
Slide 12
Slide 13
Slide 14
Slide 15
Slide 16
Slide 17
Slide 18
Slide 19
Slide 20
Slide 21
Slide 22
Slide 23
Slide 24
Slide 25
Slide 26
Slide 27
Slide 28
Slide 29
Slide 30
Slide 31
Slide 32
Slide 33
Slide 34
Slide 35
Slide 36
Slide 37
Slide 38
Slide 39
Slide 40
Slide 41
Slide 42
Slide 43
Slide 44
Slide 45
Slide 46
Slide 47
Slide 48
Slide 49
Slide 50
Slide 51
Slide 52
Slide 53
Slide 54
Slide 55
Slide 56
Slide 57
Slide 58
Slide 59
Slide 60
Slide 61
Slide 62