Przeciwwskazania w
leczeniu ciepłem
• Ostre okresy choroby,
• Nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia,
• Zawał serca, miażdżycowe zapalenie naczyń,
• Skłonności do krwawień,
• Cukrzycy,
• Gruźlicy,
• Chorobie nowotworowej,
• Chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy,
• Chorobach ośrodkowego układu nerwowego,
• Zaburzeniach czucia powierzchownego,
• Wyniszczenia organizmu- np. w wieku starczym.
Metody „wilgotne” w
termoterapii cieplnej:
• Stosowanie pary wodnej:
• Łaźnia parowa całkowita,
• Łaźnia parowa szafkowa.
• Kocowanie wg metody Kenny,
• Kąpiele przegrzewające,
• Leczenie parafiną.
Łaźnia parowa całkowita
• Zabieg wykonywany w
komorach z systemem
rur,którymi
doprowadzana jest
para wodna.
• Temperatura w wyższej
części ok. 50 stopni C,
w dolnej ok. 30.
• Ławy sytuowane
schodkowo.
• Czas zabiegu- 15
minut, kolejne 20-30
minut, dwa razy w
tygodniu.
Łaźnia parowa szafkowa
• Chory umieszczony jest w szafce, do której
rurami doprowadzona jest para wodna.
• Głowa chorego pozostaje na zewnątrz szafki.
• Temperatura wzrasta stopniowo z 40 do 50
stopni Celsjusza.
• Gdy u chorego występują silne potu należy
wyłączyć dopływ pary i pozostawić chorego
na około 15 min.
• Po zabiegu wykonuje się kocowanie lub lekki
natrysk zimny.
Kocowanie wg metody
Kenny.
• Kocowanie wykonuje się przy użyciu wilgotnej
dzianiny wełnianej. Koc ogrzewa się za pomocą
pary w specjalnych kotłach.
• Zawijania mogą być wykonywane jako zabiegi
miejscowe lub całkowite.
• Chory jest owinięty w wilgotny koc, następnie
ceratę i suchy koc, w czasie zabiegu koc ogrzany
zmienia się dwukrotnie.
• Czas trwania zabiegu- 30- 50 minut, 2-3 razy
dziennie.
• W zabiegach miejscowych okład jest zawijany na
określoną część ciała.
• Okłady zalecane są we wczesnym etapie porażen
mięśni oddechowych w chorobie Heinego- Medina.
Kąpiele przegrzewające
• Kąpiele wykonuje
się w wodzie o
temperaturze
początkowej 36- 38
stopni Celsjusza,
zwiększając ją do
40- 42 stopni.
• Czas zabiegu 30-
60 min, 2-3 razy w
tygodniu w serii 5-
10 kąpieli.
• W czasie pierwszego zabiegu uważać, aby nie
przegrzać ciała pacjenta do 39 stopni Celsjusza.
• Co 3-5 minut ochładzamy twarz, głowę i ramiona
chorego, kontrolować temperaturę ciała, tętno i
ciśnienie krwi.
• Po kąpieli wykonanie kocowania, następnie
natrysk ochładzający lub kąpiel ochładzająca.
• Kąpiele mają na celu wywołać hipertermię. Zaletą
tych sposobów jest możliwość podwyższania lub
obniżania temperatury, w dowolnym czasie bez
konieczności przerywania zabiegu i ochłodzenie.
Leczenie parafiną
• Parafina to węglowodór
nienasycony, otrzymany
w procesie destylacji
ropy naftowej.
• Temperatura topnienia
parafiny to 42-45 st C, a
wrzenia 250 st C.
• Wykazuje się ona dużą
pojemnością cieplną a
słabym
przewodnictwem
cieplnym.
• W czasie stosowania zabiegu ciepło wnika głęboko
do tkanek, podwyższając ich temperaturę.
• Przy zawijaniach pierwsza warstwa nieznacznie
zmniejsza swoją objętość, wywierając lekki ucisk (co
zwiększa przekazywanie ciepła, ale wskutek ucisku
zmniejsza doprowadzenie ciepła z prądem krwi.
• Przygotowanie parafiny do zabiegu wykonuje się w
„kuchni parafinowej”, która umożliwia uzyskanie
odpowiedniej temperatury i sterylizuje parafinę.
• Mieszanina 20 kg roztopionej stałej parafiny i 1 litr
ciekłej zapewniają właściwości plastyczne.
Okłady parafinowe
częściowe
• Parafinę o temp. 60
stopni C nakładamy
płaskim pędzlem na
miejsce zabiegu, do
momentu uzyskania
warstwy 1-2 cm.
• Owijamy chore miejsce
folią plastykową lub
ceratką i ciepłym
kocem.
• Czas zabiegu 30-60
minut.
• Okłady można
wykonywać zanurzając
kilkakrotnie dłoń lub
stopę w roztopionej
parafinie. Tworzy się
wówczas rękawica lub
skarpetka parafinowa.
• Maseczka parafinowa
wykonana powinna być
na cienkiej warstwie
gazy (chroniąc oczy i
uszy). Temperatura nie
powinna przekraczać
52 stopni Celsjusza.
Inne zabiegi parafinowe
• Miejscowe zawijania parafinowe za
pomocą bandaży, nasyconych parafiną
(zabieg trwa kilkanaście godzin).
• Miejscowe kąpiele w specjalnych
wanienkach dostosowanych do
kończyn górnych lub dolnych, które
mają specjalną instalację pozwalająca
utrzymać stałą temperaturę parafiny w
wanience.
• Pomieszczenia, w których dokonuje się zabiegów
parafinowych powinny mieć sprawną wentylację.
• Pracownicy powinni otrzymywać płyny
uzupełniające elektrolity, z uwagi na warunki
termiczne panujące w pomieszczeniach.
• Ze względu na stały kontakt z parafiną pracownicy
powinni mieć odpowiednią odzież ochronną i
osobisty sprzęt ochronny.
• Bardzo ważne jest, aby pracownicy zatrudnieni
przy tego rodzaju zabiegach byli zatrudniani
okresowo w innych działach fizjoterapii. Przy
stałym zatrudnieniu, czas pracy w tym dziale nie
powinien przekraczać 2-3 lat.