LEKI ANTYARYTMICZNE I LECZENIE

Wśród nadkomorowych zaburzeń rytmu

wyróżniamy:

Migotanie przedsionków ( AF-

atrial fibrillation

)

Migotanie przedsionków w zespole tachykardia-

bradykardia

Trzepotanie przedsionków (AFL-

atrial flatler

)

Nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy z łącza

(AFNRT)

Nawrotny częstoskurcz przedsionkowo-komorowy

przewodzony dodatkową drogą AV

Częstoskurcz przedsionkowy wieloogniskowy

Częstoskurcz przedsionkowy z blokiem przedsionkowo-

komorowym

Częstoskurcz zatokowy

Przedwczesne pobudzenie nadkomorowe

Najczęściej stwierdzaną arytmią nadkomorową jest

migotanie przedsionków

Wśród arytmii komorowych wyróżniamy

Pojedyncze lub gromadne PCV

. Skurcze dodatkowe komorowe (PCV) pochodzące

z jednego lub różnych ognisk

Pary i salwy skurczów dodatkowych

Skurcze dodatkowe R/T

Częstoskurcz komorowy nieutrwalony nsVT i

utrwalony sVT

Trzepotanie i migotanie komory (UF i VF)

Zaburzenia rytmu serca występują w

przebiegu różnych chorób układu

sercowo-naczyniowego:



choroby wieńcowej



kardiomiopatii



nadciśnienia tętniczego



wad serca



niewydolności krążenia



zapalenia mięśnia sercowego

Zaburzenia rytmu serca mogą

towarzyszyć chorobom w obrębie innych

narządów i układów:



nadczynności tarczycy



niedokrwistości



infekcji



choroby zapalnej w obrębie jamy brzusznej



zaburzenia elektrolitowe



leki sympatykomimetyczne



hipoksja, hipotermia



używki: kofeina, nikotyna, alkohol



stres psychiczny

Prognostyczny podział komorowych zaburzeń

rytmu serca

ŁAGODNE

Holter: przedwczesne pobudzenie komorowe (PVC), mogą być pary i

nieutrwalony częstoskurcz komorowy (nsVT)
Choroba organiczna: brak lub minimalna
Ryzyko zgonu: minimalne

POTENCJALNIE ZŁOŚLIWE

Holter: przedwczesne pobudzenie komorowe (PVC), pary , nieutrwalony

częstoskurcz komorowy (nsVT)
Choroba organiczna: obecna-różnego stopnia
Ryzyko zgonu: umiarkowane

ZŁOŚLIWE

Kliniczne: utrwalony częstoskurcz komorowy (sVT) lub migotanie komór

(VF)
Holter: przedwczesne pobudzenie komorowe (PVC), pary , nieutrwalony

częstoskurcz komorowy (nsVT)
Choroba organiczna: zwykle poważna
Ryzyko zgonu: poważne

Podział leków przeciwarytmicznych wg Vaughan-

Williamsa

Grupa leków

Leki

kanał sodowy
    fazę 0
    przewodzenia
    repolaryzacji

Chinidyna

Prokainamid

Dizopyramid

I B

mały wpływ na fazę 0 w tk.

zdrowych
repolaryzacji

Lidokaina

Meksyletyna

I C

fazę 0
przewodzenia
mały wpływ na repolaryzację

Flekainid

Enkainid

Propafenon

receptory beta-adrenergiczne

Beta-blokery

III

kanał potasowy
repolaryzacji

Amiodaron

Sotalol

kanał wapniowy

Werapamil

Diltiazem

Decydując się u chorego na

zastosowanie leku

przeciwarytmicznego należy wybrać

lek zapewniający najwyższą:



skuteczność



bezpieczeństwo



tolerancję

Porównawcza cecha skuteczności leków

przeciwarytmicznych- holterowska ocena zdolności

tłumienia przedwczesnych pobudzeń komorowych

LEK

Supresja arytmii (% leczonych)

PVC > 75%

nsVT > 90%

Chinidyna

Prokainamid

60 %
60 %

70 %
70 %

Meksyletyna

60%

70%

Flekainid

Propafenon

80%
70%

90-100%
90-100%

Beta-blokery

50%

70-80%

III

Amiodaron

Sotalol

80%

50-60%

90-100%

80%

Badanie CATS opublikowane w roku 1989 wykazało,

że flekainid i enkainid (leki silnie tłumiące PVC)

zastosowane u chorych po zawale serca w

porównaniu

z placebo

zwiększały ryzyko zgonu

Program CATS zmienił dość zasadniczo

wskazania

do stosowania antyarytmików

Wielokrotnie zastanawiano się dlaczego leki

przeciwarytmiczne skuteczne w terapii PVC mogą

zwiększać zagrożenie pacjenta

Odpowiedź:

Leki te nie eliminują substratu arytmii a jedynie

modyfikują go poprzez wpływ na refrakcję,

przewodzenie lub mechanizmy wyzwalające

Substrat arytmii jest niestabilny może być

modyfikowany przez zaburzenia jonowe,

autonomiczne, niedokrwienne i inne

Stąd lek antyarytmiczny może wykazywać zarówno

działanie przeciwarytmiczne jak i proarytmiczne

AMIODARON

Wykazuje złożone działanie

elektrofizjologiczne:

wpływa na kanał sodowy, potasowy i wapniowy

(efekt klasy I, III i IV)

Jest niekompetytywnym blokerem alfa i beta

receptorów adrenergicznych

(efekt klasy II)

Amiodaron stosowany dożylnie w trybie ostrym

powoduje odmienne następstwa

elektrofizjologiczne, nie podawany

przewlekle

Wpływ amiodaronu podanego dożylnie i w

przewlekłej terapii doustnej na właściwości

elektrofizjologiczne serca

DOŻYLNIE

PRZEWLEKLE DOUSTNIE

Rytm serca

zwalnia +++

wydłuża +++

QRS: wolny rytm
szybki rytm

↑ ±

↑++

AVN przewodzenie

↓ ±

↓++

ERP-A

↑ ±

↑+++

ERP-AVN

↑ ++

↑+++

ERP-V

↑ ±

↑+++

ERP-AP

↑ +

↑+++

Efekt antyadrenergiczny

+++

Efekt inotropowy ujemny

(rozpuszczalnik)

(możliwy efekt inotropowy

dodatni)

ERP- efektywna refrakcja, A-przedsionek,
AVN- węzeł przedsionkowo-komorowy, V-komorowa, AP- szlak dodatkowy

Farmakologia amiodaronu jest

skomplikowana:



okres półtrwania wynosi 30 dni



stan równowagi ustala się po około 3 m



działanie antyarytmiczne utrzymuje się do

150 dni po jego odstawieniu

Nie istnieje optymalny schemat wysycenia i

ustalenia dawki podtrzymującej

AMIODARON

(CORDARONE, OPACORDEN, SEDACORN

)

tabl.

0,2 g. amp.

0,15 g/3 ml

Dawkowanie:

Doustnie:

pierwszy tydzień 3

∙

dziennie 200-400 mg

drugi tydzień 2

∙

dziennie 200 mg

a następnie dawki podtrzymujące:

400 mg/ dobę

200 mg/ dobę

200 mg co drugi dzień

200 mg przez 5 dni w tygodniu;

2 dni przerwy

100 mg/ dobę

Dożylnie:

150- 300 mg we wlewie kroplowym

max co 6 godzin 300 mg 2-3

∙

dziennie

W badaniu CAMIAT proarytmię stwierdzono u



0,3% leczonych amiodaronem



3% otrzymujących placebo

Objawy niepożądane:



niedoczynność tarczycy 5-8 %



nadczynność tarczycy 1,5- 2%



śródmiąższowe zapalenie płuc



zwłóknienie płuc 1-5 %



depozyty rogówkowe -prawie u wszystkich chorych leczonych
przewlekle dolegliwości z przewodu pokarmowego
25%,nudności , wymioty, zaparcia, brak łaknienia



nadwrażliwość skóry na słońce



wysypki, niebieskie zabarwienie skóry



uszkodzenie wątroby



objawy ze strony OUN- 20-60%, neuropatia obwodowa, bóle

głowy, drżenia, omamy, osłabienie siły mięśniowej ,zaburzenia

koordynacji ruchowej



odsetek odstawień leku z powodu objawów niepożądanych
dość wysoki:



po roku leczenia 31 %



po 2 latach leczenia 41 %

Przeciwwskazania:



bradykardia zatokowa, bloki przedsionkowo-

komorowe



niedociśnienie, wstrząs



zaburzenia czynności tarczycy

(amiodaron ma

budowę podobną do tynoksyny)



uczulenie na jod



dysfunkcja wątroby

SOTALOL

Biosotal 40 (Sanofi-Synthelabo) tabl.

0,04

Biosotal 80 (Sanofi-Synthelabo) tabl.

0,08

Biosotal 160 (Sanofi-Synthelabo) tabl.

0,16

Darob (Knoll) tabl.

0,08 i

0,16

Gilucor mite (Soluay Pharmaceuticals) tabl.

0,08

Sotahexal (Hexal A6) inj

0,04 g/4 ml iv tabl.

0,08 i

o,16

Sotalex (Bristol-Myers Squibb) amp.

0,04 g/4 ml

Dawkowanie:

Doustnie:

80-480 mg/dobę

dawka min 2

∙

40 mg

dawka przeciętna 2

∙

80 mg

dawka wysoka 2

∙

160 mg

dawka max 3

∙

160 mg

Dożylnie:

40-60 mg w ciągu 2-3 minut ( można dawkę

powtórzyć po 10 minutach)

Sotalol wykazuje działanie beta-

adrenolityczne przy dawce 25 mg/dobę.

Efekt klasy III ujawnia się od dawki 160

mg/dobę

Sotalol posiada korzystne właściwości

farmakokinetyczne:

•

100% biodostępności

•

Brak metabolizmu wątrobowego i efektu przejścia

przez wątrobę

•

Okres półtrwania dość długi T

1/2

7-12 h

•

Maksymalne stężenie w surowicy 2-3 h

•

75% leku wydal się przez nerki

•

Stan równowagi ustala się po 2-3 dniach ( można już

ocenić skuteczność)

W dużym zestawieniu 1228 chorych leczonych

sotalolem proarytmię stwierdzono w 4,3 %

przypadkach.

Najczęściej narażeni są chorzy z wydłużonym

QT( powyżej 500 ms) i hipokaliemią

Objawy niepożądane



bradykardia, hipotonia



duszność, drgawki



osłabienie siły mięśniowej



wysychanie błony śluzowej, zapalenie

spojówek



zawroty, bóle głowy



impotencja

CHINIDYNA

•

stabilizuje błony komórkowe

•

działa hamująco na kanał sodowy i

potasowy

•

blokuje receptory

-adrenergiczne w sercu i

na obwodzie

•

hamuje receptory muskarynowe (działanie

wagolityczne)

•

ma silne działanie proarytmiczne

Działania niepożądane

•

zaburzenia wzroku i słuchu

•

bóle i zawroty głowy

•

spadek ciśnienia tętniczego krwi

•

niedokrwistość hemolityczna,

trombocytopenia

•

alergiczne reakcje skórne

•

toczeń rumieniowaty

•

zapalenie wątroby

•

nudności, biegunki ( trudne do opanowania,

prowadzące do zaburzeń elektrolitowych)

Preparat :

Chinidinum sulfuricum (Polfa Warszawa) draż. á

0,2

Kinidin Duruees (Astra Zencear) tabl. á 0,2

Dawkowanie:

Stosuje się tylko doustnie

Dawka próbna 200 mg ( wyklucza nadwrażliwość)

Po 1-2 h 400 mg (uzyskanie stężenia terepeutycznego)

Następnie 200 mg co 6 h lub 400 mg co 8 h

Chinidyna wchodzi w interakcje z 6N- zwiększa stężenie

digoksyny o 100 - 300%

PROKAINAMID

Jest to amid prokainy- pochodnej leku znieczulającego

miejscowo

Właściwości farmakologiczne:



okres półtrwania T

1/2

3-5 h



czas stężenia max t max 1-2 h



wiąże się z białkami osocza 15%



Stężenie terapeutyczne 4-8

g/ml



metabolizowany w wątrobie do czynnego N-acetylo-

prokainoamidu, który ma właściwości

przeciwarytmiczne leków klasy III



wydalany przez nerki w stanie niezmienionym oraz w

postaci czynnych metabolitów w równych częściach

Preparaty:

Procainamid (Polfa) tabl.

0,25 g

amp. 0,5 g/5 ml

Dawkowanie:

Doustne:

•

początkowe 0,5-1,0 g, następnie co 4-5 h 0,25-0,5

maksymalnie 3g/ dobę

•

im. 0,5-1,0 g co 4-6 h

•

iv. 0,1g co 5 min lub w wlewie kroplowym do

przerwania zaburzeń rytmu serca maksymalnie 1,0

g/ dobę

Podanie domięśniowe nie ma przewagi nad doustną

formą leczenia

Objawy niepożądane

•

działanie proarytmicznie

•

nudności, wymioty,bóle brzucha,biegunka

•

OUN: zawroty głowy, depresja,psychozy,urojenia

•

układ krwiotwórczy: zaburzenia najczęściej w

ciągu 3 pierwszych miesięcy (kontrola morfologii

co 2 tygodnie) neutropenia, agranulocytoza,

niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia

•

zmiany dermatologiczne: osutki plamisto-

grudkowate, pokrzywka, zaczerwienienie skóry,

świąd

•

obrzęk naczynioruchowy

Właściwości farmakokinetyczne



wchłania się w 80-90% z przewodu pokarmowego



dostępność biologiczna 85-95% (efekt pierwszego

pasażu przez wątrobę)



czas stężenia maksymalnego t

max

0,5-3,0 h



okres półtrwania u zdrowych 5-7 h



20%-40% leku wydalane jest przez nereki

pozostała część metabolizowana w wątrobie do N-

dezalkylodizepinamidu, który ma połowę

aktywności leku macierzystego



dizepinamid i jego N dezalkilowe pochodne

występują w postaci dwóch izomerów optycznych

S(+) i D(-)



Kinetyka i działanie obu izomerów są różne



S(+) dizepinamid odpowiedzialny jest za działanie

antyarytmiczne zwłaszcza przedsionkowe

Preparaty:

DISOCOR,PALPITIN, RYTHMODAN, RYTMILEN

caps i tabl.

0,1 g

amp. 0,1/10 ml

Dawkowanie:

Doustnie (p.o)

dawka uderzeniowa 300 mg

a następnie 100-200 mg co 6-8 h

u osób z n.k. 100 mg co 8h

Dożylnie iv

50-200 mg w ciągu godziny

Działanie niepożądane

•

cholinolityczne

•

suchość w ustach, zatrzymanie moczu, nieostre

widzenie

•

krążeniowe zależne od dawki

•

hipotonia, niewydolność krążenia

•

krążeniowe mało zależne od dawki

•

arytmie komorowe:pobudzenia dodatkowe

częstoskurcz komorowy i nadkomorowy

•

torsades de pointes

•

zaburzenia przewodzenia

INNE:



hipoglikemia,zaburzenia orientacji, ostra psychoza,

cholestaza wewnątrzwątrobowa, kurcze macicy

LIDOKAINA

•

jest powszechnie stosowanym lekiem znieczulającym

miejscowo

•

wywiera słabe działanie proarytmiczne

•

zmniejsza aktywacją kanału sodowego w przeciwieństwie do

leków grupy IA (chinidyna, prekainamid) lidokaina skraca

czas trwania potencjału czynnościowego i okres skutecznej

refrakcji

•

silnie działa na włókna wolnoprzewodzące oraz

niedokrwienie

•

wpływ na spoczynkową depolaryzację (faza 4) uwidacznia się

tylko w komórkach o dużym stopniu polaryzacji

•

lek nie upośledza przewodzenia przedsionkowo-komorowego

•

w uszkodzonym obszarze mięśnia sercowego

przerywa mechanizm reentry

•

Lidokaina jest lekiem szeroko stosowanym, który

ma bardzo wysoką skuteczność antyarytmiczną 80-

90% w komorowych zaburzeniach rytmu

•

jest lekiem pierwszej linii u chorych z arytmią

komorową w pierwszej dobie zawału serca



stosowana w arytmiach komorowych

ponaparstnicowych i wywołanych lekami

antydepresyjnymi



w wielokształtnym częstoskurczu komorowym

(torsade de pointes) i zespole WPW

•

jest lekiem bezpiecznym podczas

krótkotrwałego stosowania

•

nie upośledza kurczliwości mięśnia sercowego

•

podawana może być tylko dożylnie

•

Lidokaina jest metabolizowana w wątrobie do

licznych metabolitów, które są wydalane drogą

nerek

•

metabolity:



monoetyloglicynoksylidyd -ME6X



glicynoksylidyd- GX

są aktywne biologicznie i odpowiedzialne za

działania niepożądane w postaci wymiotów i

drgawek



okres półtrwania t1/2 -100 min (podczas

krótkotrwałego stosowania)



po 2 dobach infuzji wydłuża się do 4 h



stan stacjonarny występuje po 6-12 h od

rozpoczęcia leczenia



istnieje zależność pomiędzy stężeniem leku we

krwi a jego działaniem klinicznym



przedział dążeń terapeutycznych lidokainy

1,5-50

g/ml



objawy niepożądane z OUN mogą u niektórych

chorych występować już przy wartościach 6

mg/ml



w świeżym zawale serca skuteczność jest wysoka

przy zwykłych dawkach i niskich stężeniach

Dawkowanie:

Arytmie zagrażające życiu lub zapobieganie

nawrotom częstoskurczu komorowego UV i

iv 100 mg ( w ciągu 2 min) po 10 min- 100 mg

lub 4 dawki po 50 mg co 5 min następnie

wlew dożylny za pomocą pompy z szybkością

1-4 mg/min najczęściej 3 mg/min

Arytmia komorowa 2-3 dawki iv 50 mg i wlew

kroplowy

Objawy niepożądane:

neurologiczne:

niepokój, zawroty głowy, nudności, zaburzenie

mowy, dezorientacja, psychozy, drżenia

mięśniowe, drgawki, śpiączka, zatrzymanie

oddechu

krążeniowe:

bradykardia, zahamowanie zatokowe ( u

chorych z niewydolnością WZ)

zaburzenia przewodzenia śródkomorowego

działanie proarytmiczne

nasilenie NK, hipotonia

MEKSYLETYNA

•

lek o podobnej budowie chemicznej i podobnych

właściwościach przeciwarytmicznych do lidokainy

•

działa inotropowo dodatnio i słabo arytmogennie

•

skuteczność antyarytmiczna w KZR wynosi średnio

70%

•

lek ma wąski indeks terapeutyczny (łatwe

przedawkowanie)

•

dla poprawienia skuteczności terapii powinno się

oznaczać stężenie leku w surowicy. Przedział

terapeutyczny 0,5-1,6

/ml

•

wchłanianie praktycznie całkowite

•

dostępność biologiczna 90%

•

szczyt stężenia t

max

2-4 h

•

okres półtrwania t

1/2

6,3-11,5 h

•

intensywnie metabolizowana przez wątrobę

Preparaty:

MEXICCRD,MEXITIL,MEXITIL-depot.KATEN

caps

0,1 i 0,2 g postać depet 0,36

amp 0,25g/10 ml

Dawkowanie:

W stanach naglących 250 mg iv w czasie 5-10

min

następnie wlew kroplowy 250 mg II 30-60 min

250 mg II 2h

Dawka podtrzymująca 0,5-1 mg/min

Stany nienagłe

300

g / kg /min-10 min

g / kg /min- 1h

g / kg /min- 2h

Objawy niepożądane

z przewodu pokarmowego

: nudności, wymioty,

bóle brzucha

neurologiczne:

drżenie, zawroty głowy,

zaburzenia koordynacji ruchowej, drgawki

zaburzenia mowy

krążeniowe:

hipotonia, bradykardia ( częste po

szybkim iv) nasilenie NK, działanie

proarytmiczne

skórne

- świąd, skórne odczyny alergiczne

badanie laboratoryjne

: podwyższenie ALT i AST,

trombocytopenia, dodatni test na przeciwciała

przeciw jądrowe

FENYTOINA

•

od wielu lat stosowane jako lek

przeciwpadaczkowy później wykryto, że ma

działanie przeciwarytmiczne

•

zmniejsza szybkość narastania potencjału

czynnościowego

•

skraca okres refrakcji, zmniejsz automatyzm

włókien Purkiniego

•

nie wydłuża przewodzenia

przedsionkowo-komorowego, może je

przyspieszyć

•

nie upośledzona kurczliwości mięśnia

sercowego

Wskazania:

•

arytmie komorowe po przedawkowaniu digoksyny i

inne zaburzenia komorowe

Preparaty:

PHENYTOINUM, EPANUTIN, parenteral

tabl.

0,1

amp. 0,25 g /5 ml

Dawkowanie:

•

p.o. 300-600 mg dziennie w 3 dawkach

100 mg (15 mg/kg) 1 doba następnie 300-

600 mg/dobę

•

i.v. dawka 15 mg/kg (po 30 min uzyskuje

się max stężenie) lub 100 mg co 5 min do

ustąpienia czynnika lub osiągnięcia dawki

sumarycznej 1000 mg. Później podawanie

doustne.

Po podaniu dożylnym leku obserwowano

zapaści- z tego względu nie stosować

PROPAFENON

Oprócz działania charakterystycznego dla grupy

IC posiada słabe działanie blokujące receptory

- adrenergiczne (1/40 siły działania

prepranololu)

Blokuje kanał wapniowy (100 razy słabiej niż

werapamil)

Zastosowanie:

•

arytmie nadkomorowe, węzłowe oraz

towarzyszące zespołowi WPW

•

arytmie komorowe, częstoskurcz komorowy,VF

•

Ma działanie proarytmiczne i

upośledza kurczliwość mięśnia

sercowego

•

Jest prawie całkowicie metabolizowany w

wątrobie. Metabolizm jest uwarunkowany

genetycznie:



szybki fenotyp oksydacji



wolny fenotyp oksydacji

•

wchłania się dobrze i szybko z przewodu

pokarmowego, ale podlega metabolizmowi

pierwszego przejścia przez wątrobę, dlatego

ma małą dostępność biologiczną 4,8 % i 12%

zależną od dawki (150 mg i 300 mg)

•

okres półtrwania t

1/2

s.m. 2-6 h w.m.12-36 h

•

u ludzi w podeszłym wieku stosować mniejsze

dawki ( zmniejsza objętość dystrybucji,

eliminacji, upośledzona czynność wątroby i

nerek)

Preparaty:

POLFENON, RYTMONORM, PROLEKOFEN

tabl.

0,15 i 0,3 g draż pediatryczna 0,01 g

amp. 0,035/10 ml i 0,07 g/20 ml

i.v. 0,5-2,5 mg/ kg masy ciała w ciągu 3-5 min

Przeciętnie, skutecznie dobrze traktowana jest

dawka 1 mg/kg masy ciała, w przypadku

braku skuteczności po 90-120 min zwiększyć

do 2 mg/kg masy ciała lub 0,5-1 mg/min

Max dobowa dawka i.v. 560 mg

Dawka przeciętna <70 roku życia 300 mg/24h

nie należy podawać leku w 0,9% NaCl

stosować tylko w 5% Glucosi

Działanie niepożądane



sercowe:

działanie proarytmiczne,

bradykardia,bloki A-V i śródkomorowe,

hipotonia, nasilenie NK



pozasercowe:

zaburzenia żołądkowo-

jelitowe, cholestaza wewnątrzwątrobowa,

zaburzenia z ONU, odczyny alergiczne,

leukopenia, trombocytopenia

ENKAINID

•

silne działanie antyarytmiczne ,

proarytmiczne

•

właściwości farmakokinetyczne

niekorzystne i bardzo złożone

•

podlega intensywnemu metabolizmowi

pierwszego przejścia przez wątrobę

•

ma bardzo zmienną dostępność biologiczną

waha się od 7-82% śred. 42%

•

wykazuje genetycznie uwarunkowany

polimorfizm osób

szybko metabolizujące- EM

wolno metabolizujące- PM-znacznie

większa ilość objawów niepożądanych

•

Okres półtrwania zmienny



u EM 2,8

3,1 h



u PM 9,4

6,1 h

•

Zakres stężenia terapeutycznego szeroki

0,01-0,14

g/ml ( z powodu złożonej kinetyki)

Dawkowanie:

150-200 mg/ dobę

FLEKAINID

•

korzystne właściwości farmakokinetyczne

•

wysoka dostępność biologiczna- 95%

•

długi okres półtrwania 7-23 h śred 14 h

•

brak efektu pierwszego przejścia przez

wątrobę

•

mało znaczące metabolity

•

silne działanie proarytmiczne

szczególnie u osób z obniżoną EF

Preparaty:

FLECAINE, TAMBOCOR

tabl. 100 mg amp. 40 mg/4 ml

tabl.100 amp 50 mg/5 ml

Dawkowanie:

•

p.o. 200-400 mg przeciętna 2x 100 mg

•

i.v. 40-50 mg w ciągu 5 min do dawki

dobowej 300-400 mg

-blokery

-blokery wiążą się wybiórczo z

receptorami adrenergicznymi

wywołując kompetycyjny i

odwracalny antagonizm względem

efektu oddziaływań bodźców

adrenergicznych na różne narządy

Działania za pośrednictwem receptorów adrenergicznych

Tkanka

Receptor

Efekt

węzeł

zatokowo-

przedsionkowy

, β

Przyspieszenie rytmu serca

węzeł

przedsionkowo-

komorowy

, β

Wzrost prędkości przewodzenia

przedsionki

, β

Wzrost kurczliwości

komory

, β

Wzrost kurczliwości, prędkości przewodzenia,

automatyzmu idiowentrykularnych ośrodków

bodźcotwórczych

tętnice

Rozszerzenie naczyń

żyły

Rozszerzenie naczyń

wątroba

Glikogenoliza i glukoneogeneza

trzustka (kom.

Wydzielanie insuliny i glukagonu

oskrzela

Rozszerzenie oskrzeli

nerki

Uwalnianie reniny

zakończenia

nerwowe

Udział w uwalnianiu norarenaliny

•

-blokery działają:



antyarytmicznie



przeciwniedokrwiennie



przeciwnadciśnieniowo

•

Działanie przeciwarytmiczne wynika z

bezpośrednich efektów

elektrofizjologicznych

Klasyfikacja

-blokerów



nieselektywne

(blokada receptora

)



selektywne

( znacznie większe powinowactwo do

niż

)

z wewnętrzną aktywnością sympatykomimetyczną

( pobudzają i blokują receptor)

ze zdolnością do rozszerzania naczyń obwodowych

(blokowanie receptora

działanie antagonistyczna

receptor

mechanizmy niezależne od blokady

receptora

- adrenergicznego



lipofilne

- dobrze wchłaniają się z przewodu

pokarmowego, przenikają do OUN mają krótkie T

1/2



hydrofilne-

nie całkowicie są wchłaniają w

znikomym stopniu pokonują bariery krew-mózg,

długie T

1/2

, nie wchodzą w interakcję z innymi

lekami metabolizowanymi w wątrobie

Klasyfikacja farmakologiczna powszechnie

stosowanych antagonistów receptorów

ß-bloker

IS
A

Roz
p.
w tł.

Nazwa firm.

Rozsz.
naczy
ń obw.

i.v Średnia d.o.

dobowa

I.Nieselektywni antagoniści receptorów adrenergicznych

(ß

+ ß

)

nadolol

m CORGARD

40-320 mg 1x

dz.

pindolol

+
+

d VISKEN

10-40 mg 2x
dz.

propranolol 0

d PROPRANOLOL

40-180 mg 2x
dz.

sotalol

m BIOSOTAL

DAROB

II. Selektywni antagoniści receptora adrenergicznego ß

acebutolol

+ u SECTRAL

200-800 mg 1 lub
2 x dz

atenolol

m ATENOLOL

+ 25-100 mg 1 xdz

betaksolol

u LOKREN

5-20 mg 1x dz

bisoprolol

u BISOCARD

CONCOR

2,5-10 mg 1x dz

celiprolol

+ u CELIPRES

200-600 mg 1x dz

esmolol

m BREVIBLOC

+ tylko i.v.

metoprolol 0

d METOCARD

BETALOC

+ 50-100 mg 1x 2x

nebiwolol

NEBILET

2,5-5 mg 1x dz

III. Antagoniści receptorów adrenergicznych α

i β

karwedilol

u VIVACOR

3,125-50 mg 2x

labetalol

+ m PRESSOCARD

200-800 mg 2x

dz.

Dożylne dawkowanie

-blokerów

Lek

Dawka nasycająca

Dawka

podtrzymująca

atenolol

5+5 mg

doustnie,50-100 mg/d

esmolol

0,5 mg/kg w ciągu 1-5 min 0,05-0,3 mg/kg/min

labetalol

20 mg w ciągu 2 min

2-10 mg/min

metoprolo
l

2,5-5 mg i.v. w ciągu 2
min,
do 3 dawek

doustnie, 25-100
mg/12h

propranol
ol

0,15 mg/kg

0,1-0,2 mg/kg/min,
doustnie 80-240 mg/d

Porównanie skuteczności leków

antyarytmicznych w migotaniu

przedsionków

LEK

SKUTECZNOŚĆ w AF SKUTECZNOŚĆ W AF

W ZESPOLE WPW

CHINIDYNA

+/++

PROKAINAMID

DIZOPIRAMID

+/++

FLEKAINID

++/+++

+++

PROPAFENON

+++

AMIODARON

+++

SOTALOL

++/+++

RECEPTORY β-ADRENERGICZNE

WERAPAMIL

skutek neg

DIGOKSYNA

0/+

skutek neg

Działanie niepożądane:

•

sercowo naczyniowe: bradykardia, bloki A-V,

hioptonia, ziębniecie kończyn

•

metaboliczne :tłumią objawy hipoglikemii

•

płucne: skurcz oskrzeli

•

OUN: zmęczenie ,ból głowy, zaburzenia

snu,bezsenność,depresja

•

zaburzenia seksualne: mogą wywoływać

impotencję

WERAPAMIL

•

hamuje przezbłonowy napływ jonów Ca do

komórek mięśnia sercowego i komórek

mięsni gładkich

•

na mięsień sercowy działa ujemnie

chrono, dromo, batmo, ino, tonotropowo

•

zwiększa przepływ wieńcowy

•

zwiększa opór obwodowy

•

obniża napięcie układu sympatycznego

•

zmniejsza stężenie noradrenaliny

•

obniża stężenie CH-C i CH-LDL

Właściwości farmakokinetyczne:

•

bardzo dobrze wchłania się z przewodu

pokarmowego 90%

•

wiąże się z białkami osocza 90%

•

ma niską biodostępność 22% (efekt

pierwszego przejścia w wątrobie)

•

czas półtrwania 3-7 h

•

stężenie maksymalne t

max

1-2 h

•

metabolizowany w wątrobie

zastosowanie:



jako lek przeciwarytmiczny



leczenie i zapobieganie

nadkomorowym i komorowym

zaburzeniom rytmu serca

Preparaty:

ISOPTIN tabl.0,04 i 0,08 amp.0,005g/2 ml

ISOPTIN SR-E tabl.0,24

LEKOPTIN draż.0,04 0,08 0,12 amp. 0,005

g/2ml

tabl.retard 0,24

STAVERAN tabl. 0,04 0,08 tabl.prolongatum

0,12

WERAPAMIL tabl. 0,04 amp. 0,005g/2ml

APO-VERAP tabl. 0,08 0,12

Dawkowanie:

p.o.

3-4 x dz. 40-120 mg

o przedłużonym działaniu 1-3 x 120 mg

lub 1x 240 mg

i.v.

5-10 mg jednorazowo, po 30 min dawkę

powtórzyć a następnie wlew 5-10 mg

DILTIAZEM

•

działa podobnie jak werapamil, ale słabiej

Preparaty:

BLOCALCIN tabl. 0,06 0,09

DILTIAZEM tabl. 0,03

DILZEM tabl.0,06 amp. 0,025 g retad 0,09 0,12

0,18

CXYCARDIL tabl.0,06 o przedłużonym uwalnianiu

0,12 0,18 0,24

Dawkowanie:

•

p.o.

30-90 mg 3-4 x dz.

o przedłużonym działaniu 90-240 1-2 x dz.

•

i.v.

0,025 g w ciągu 2-3 min po 30 min dawkę

powtórzyć, a następnie wlew kroplowy 25-50

mg max na dobę 300 mg

Objawy niepożądane :

jak werapamil

Document Outline